Vrouw/Columns & Opinie
544196019
Columns & Opinie

'Ik zal toch niet de enige zijn die geen eten wil delen?'

Schrijfster/presentatrice Daphne Deckers (50) geeft haar kijk op het leven. Deze keer heeft ze het over het delen van gerechtjes in restaurants.

Bij ons in de buurt zit een restaurant, waar Richard en ik graag eten omdat het daar heel lekker is, maar hun concept is eigenlijk dat je de gerechten deelt. En wij delen niet. Dat weten ze inmiddels, met als gevolg dat iedere keer een beetje lacherig wordt gezegd: "O ja, dat is waar ook - jullie delen niet." Veelbetekenende blikken alom, want wie wil er in een restaurant nu niet zijn eten delen? Nou, ik niet. Richard zeker niet. En Alec al helemáál niet.

Friet

Het aloude stramien van 'voorgerecht, hoofdgerecht, toetje' wordt in de hedendaagse horeca gezien als ouderwets: veel restaurants serveren nu liever wat kleinere hapjes op verschillende borden, onder de noemer sharing is caring. Dat klinkt leuk en lekker, en het ziet er ook gezellig uit. Daar komt nog bij dat er heel veel culturen zijn die eten volgens het concept van de gedeelde maaltijd. Maar ik houd er niet van. Ik vind het zo’n gedoe. Dat vinden veel mensen raar, maar ik zal toch niet de enige zijn?

Eén medestander heb ik in ieder geval: Joey uit Friends. In de klassieker Joey doesn’t share food vertelt hij dat er geen tweede date gaat komen, omdat het meisje ongevraagd frietjes van zijn bord zat te eten. Daar houden meer mannen niet van: als een vrouw zegt: "Ik neem alleen een salade" en vervolgens zíjn friet opeet.

Langzame eter

Nu Emma in Los Angeles woont, zit ik met twee mannen in huis die allebei héél veel eten - en snel. Zelf ben ik een langzame eter, dus als er in een restaurant iets in het midden van de tafel wordt gezet moet ik verdomd snel zijn: niet kauwen, meteen doorslikken, anders is het op. Óf Richard en Alec moeten veel langzamer eten dan ze zouden willen, wat ook niet relaxt is.

Als je met vriendinnen gaat eten, zijn er altijd een paar die zeggen: "Laten we van alles bestellen; dan kan iedereen gewoon lekker nemen wat-ie wil." Maar zo werkt het in de praktijk niet. Stel je bent met z’n vieren en er komen vijf mini-tacootjes (garnalen, sushi, dim-sums) op tafel.

Alleen

Iedereen zou de laatste wel willen maar niemand wil de hebberd zijn, dus dan ontstaat er zo’n ongemakkelijk dansje van: "Nee, neem jíj hem maar", terwijl je denkt: 'Ik wou dat ik zélf die garnalen had besteld'.

Bij tapas eet ik het liefst de serrano, maar ik kan moeilijk alle ham van dat plankje jatten. Op een bord nacho’s liggen een paar top-chippies met álles erop en eraan, maar daar kun je natuurlijk niet in je eentje bovenop duiken.

Ben ik een eet-aso? Vast. Maar ik bestel waar ik op dat moment het meeste zin in heb (ja, heel gek in een restaurant) en dat wil ik dan ook graag opeten. Alleen. Sommige dingen wil ik best delen, pizza bijvoorbeeld, als je het maar eerst vraagt en niet zomaar met je vork, stokjes, vingers of mond aan mijn eten zit. Want één ding moge duidelijk zijn: er zit geen 'we' in friet.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.