Vrouw/Columns & Opinie
548082348
Columns & Opinie

'Ik begrijp niks van het koopgedrag van vrouwen'

Ik haalde laatst twee vriendinnen op om te gaan stappen. Het doel was een knaller van een dansavond met veel bekenden uit de stad waar we zijn opgegroeid. Mijn overhemd gestreken, wat gel in mijn haar en mijn coolste blik in de ogen. Dat was ongeveer hoe ver mijn voorbereiding ging.

Hoe anders was dat voor de meiden? Ze zagen er allebei op hun eigen manier uit om door een ringetje te halen, maar… een van hen had een paar killerhakken bij zich waarop amper te lopen viel. En dan ga ik eraan voorbij dat ze (op gewone schoenen) eerder die week flink door haar enkel was gegaan.

Martelwerktuigen

Met verbazing bekeek ik deze martelwerktuigen van dichtbij. Met stilettohakken van minstens 15 centimeter, een stijgingspercentage van zeker 70% en kris kras knellende bandjes die niet hadden misstaan als wegennetkaart van New York.

Toen het tijd was om te gaan begon de vriendin verheugd haar hakken aan te trekken. Dit was het moment waarop ze zich verheugd had. Even slaakte ze een kreetje bij het opstaan. Alsof ze tot haar middel in de zee zakte en de koude haar navel omsloot.

Ondersteuning nodig

Onderweg naar de auto had ze ondersteuning nodig om niet in een geultje te blijven steken of om weg te zakken tussen twee straatklinkertjes. Over de parkeerplaats naar de ingang van het feest was het niet anders. Stapje voor stapje naderden we gedrieën de portiers. "Waarom draag je dit?" vroeg ik bij de garderobe. "Ze zijn mooi, maar dit kan toch niet fijn zijn? Je bent gek op dansen. Hoe ga je dat doen?!'"

"Dat komt goed, hoor", zei de vriendin en ze zette een stap op een strookje asfalt. "Fijn, dit red ik wel", zei ze en ze liet haar grip op mijn bovenarm wat verslappen. "Zijn ze niet prachtig? Ik kon ze niet laten liggen. En dansen, dat lukt echt wel. Er zijn vrouwen die de hele avond aan een sta-tafeltje meedeinen omdat ze niet op hun schoenen kunnen lopen."

Reservepaar hakken

"Ik snap niet dat jullie jezelf dit aandoen", zei ik. "Ik wel", antwoordde ze, maar we waren nauwelijks een kwartiertje binnen of de killerhakken begonnen hun tol te eisen. Opgelaten giechelend, maar nog altijd bevangen door de gevaarten aan haar voeten, vroeg de vriendin of ik misschien toch haar reservepaar hakken uit haar tas in mijn auto zou willen halen.

Vlug rende ik met de killerhakken naar mijn auto en grabbelde een ander paar hakken tevoorschijn. Verbaasd trok ik mijn wenkbrauwen op en hield beide paren naast elkaar. Deze waren minstens zo extreem! "O, dank je", zuchtte de vriendin even later bijna orgastisch. "Jaah! Allemachtig, jaa! Deze zitten echt zoveel beter! Als pantoffeltjes!" Ik keek naar de lange palen. Het was iets met een andere pasvorm.

Het lot van de vrouw

Verwonderd keek ik toe. De vriendin stond zelfverzekerd op en deed een rondje. Haar gedachten dwaalden af naar de killerhakken in mijn auto. "Ik heb ze toch maar mooi even gedragen", zei ze. "Het gaat om hoe het eruit ziet."

"Dat is het lot van de vrouw. Wij hebben kasten vol schoenen die we nooit dragen omdat je er niet op kunt lopen en stapels satijnen en wollen badpakken die stuk zouden gaan als je er werkelijk in zou baden, maar die te mooi waren om niet te kopen."

Ik knikte dat ik het begreep en bestelde iets te drinken.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.