Nieuws/Vrouw
569759310
Vrouw

'Proost Ranomi, deze is voor jou!'

Voor een journalist is het een kans met een gouden randje; een zwemwedstrijd meemaken met de familie van een olympisch atleet. Zelf horen, zien en voelen wat een moeder, vader, broer en beste vriendin op zo’n moment suprême meemaken. Om vervolgens samen te lezen wat 'ze' over 'onze Ranomi' zeggen. Gisteravond maakte ik het mee tijdens de halve finale 100 meter vrije slag. Een ervaring die ik niet snel zal vergeten. Nooit verwacht dat fysieke aanwezigheid bij een wedstrijd omringd door de familie van een topatleet, zo’n indruk zou maken!

De ingehouden spanning voor een wedstrijd, de blijdschap als een race goed is gegaan, het 'lezen' van het gezicht van hun dochter als ze uit het water stapt, de fans die even een gesprekje komen aanknopen en de ouders van andere atleten die zwoegen op weg naar goud en even vriendelijk de hand komen schudden... Het geeft de tribune die je altijd op tv voorbij ziet flitsen, opeens een super-5D gevoel.

Samen met Netty - die gelukkig nog een extra Kromo-shirtje voor mij over had!

Samen met Netty - die gelukkig nog een extra Kromo-shirtje voor mij over had!

Vanaf die tribune

Netty, Rudi, Chjanoy (Ranomi’s broer) en Jeike (Ranomi’s beste vriendin) maken alles mee vanaf die tribune. WhatsApp is hét middel dat de familie verbindt met Ranomi - die na een wedstrijd gauw achter de coulissen verdwijnt.

Want persoonlijk contact, samen in één ruimte zijn, is er niet bij tijdens de Spelen. Na een race vertrekken de zwemmers namelijk direct naar het uitzwembad. Ouders mogen niet backstage, dat zou de zwemmer potentieel uit zijn/haar focus kunnen halen, een afleiding kunnen vormen.

V.l.n.r.: moeder Netty, vader Rudi, beste vriendin Jeike

V.l.n.r.: moeder Netty, vader Rudi, beste vriendin Jeike

De ideale zwemouders

"Is dat niet lastig?", vraag ik Netty. "Nee hoor. Wij weten gewoon dat dat niet kan, en stellen ons daar op in. Ze zeggen dan ook weleens dat wij de ideale zwemouders zijn", grapt ze. "Wij weten gewoon dat we haar pas 14 augustus, na alle wedstrijden, weer echt zien."

Als Ranomi zich tijdens de series dan ook met een mooie tijd plaatst voor de halve finales is het enige contact op dat moment de lach die ze omhoog werpt. Ze zwaait en loopt door. 'Ze is tevreden, ze keek blij", stellen Rudi en Netty vast.

Ranomi naar een finaleplaats

Tijdens de halve finales vecht Ranomi zich naar een finaleplaats. Met een zevende plek start ze vanavond op baan 1, en niet op de gebruikelijke vierde of vijfde baan, die gereserveerd is voor de snelste finalisten. Als Ranomi ditmaal dan ook uit het bad stapt, kijkt ze niet omhoog naar de plek waar haar familie zit. 'Ze is niet tevreden', zegt vader Rudi.

Ik probeer me voor te stellen hoe zo'n moment voor ouders moet zijn: er moet een soort natuurlijke drang zijn om je kind op dat moment vast te houden, en te zeggen dat het allemaal wel goed komt. En dat je al zo ongelooflijk trots bent dat zij daar in Rio de Janeiro - sowieso - tot de top 7 van de wereld behoort. Netty beaamt dat gevoel. "Tuurlijk zou je haar na zo'n wedstrijd wel even persoonlijk willen spreken. Maar ja, dat kan nu eenmaal niet."

Onderwerg naar het zwemstadion haalt vader Rudi zijn Go! Ranomi-vlag alvast uit de tas

Onderwerg naar het zwemstadion haalt vader Rudi zijn Go! Ranomi-vlag alvast uit de tas

En dan wint je dochter goud...

Hoe bijzonder het daadwerkelijk is om de situatie niet mee te maken van achter een beeldscherm, maar live, met de atleten op een afstand en hun dierbaren aan je zij, merk ik nogmaals als ik door een collega gewezen wordt op de ouders van de Spaanse Mireia Belmonte (25) - die ook deelnemen aan de Bedankt-Mam campagne van P&G - naast ons op de tribune.

Vader José zit met zijn hele lijf tegen de reling van de tribune gedrukt. Hij schreeuwt zo hard tijdens zijn dochters 200 meter vlinderslag dat de mensen om hem heen opkijken. Hij trekt zich er niks van aan: dat is zíjn dochter daar beneden in het water. De begeleider van het gezin Belmonte vertelt dat Mireia’s vader vandaag de ene sigaret met de andere opstak, zo zenuwachtig was hij.

Moeder Paqui zit twee rijen achter hem en drukt een Spaanse vlag tegen haar mond. Ze lijkt ogenschijnlijk ontspannen, maar in haar gezicht trekken alle spieren samen. Haar dochter, daar in het olympisch bad, is op weg naar goud.

Tranen met tuiten tijdens huldiging

Mireia tikt aan en wint met een vingertopje voorsprong de gouden medaille. De allereerste Spaanse gouden zwemmedaille voor een vrouwelijke zwemmer ooit. Een prestatie van wereldformaat die de geschiedenisboeken in zal gaan.

En dan de blikken van haar ouders… Vader José springt, springt, springt de hele tribune bij elkaar. Moeder Paqui huilt. Tijdens het huldigingsrondje rent Mireia het podium op om haar vader even stevig vast te houden. Als ze de blik van haar moeder vindt, stromen de tranen over haar wangen.

Met de ouders van de Spaanse goud medailliste op weg naar huis om te proosten op hun dochter: links voor vader José Belmonte, rechts voor moeder Paqui Garcia

Met de ouders van de Spaanse goud medailliste op weg naar huis om te proosten op hun dochter: links voor vader José Belmonte, rechts voor moeder Paqui Garcia

Proost, op Ranomi!

’s Avonds rijden we samen met de trotse ouders terug naar het hotel. Bij aankomst nodigen ze de voltallige familie Kromowidjojo en aanhang uit om te proosten op de overwinning van hun dochter. Wij proosten op Mireia en zij proosten op een goede afloop voor Ranomi. "Wat een prestatie, ze heeft het naar de finales geschopt!", zeggen ze bemoedigend. "Dat we hier morgen maar op jullie dochter mogen proosten!"

Vanavond sta ik weer zij aan zij met Netty, Rudi, Chjanoy en Jeike. In hun handen de Nederlandse vlag met Go! Ranomi erop. Voor even ben ik onderdeel van Team Kromo en hoop ik van harte dat we vanavond weer op dezelfde plek in de hotellobby zitten. Ditmaal voor Ranomi. Op naar de finale!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.