Nieuws/Vrouw
578758746
Vrouw

Wat hij vindt

’Het hele gezin slaakte een zucht van verlichting’

Drie mannen geven bij toerbeurt hun mening. Deze keer journalist Wouter Laumans (42), vader van twee kinderen.

En het leek zo’n goed idee. De zondag was begonnen als een zon dag. Daarom had ik het idee geopperd om eens lekker te gaan wandelen in de Amsterdamse Waterleidingduinen. „Dan moeten we wel een beetje opschieten”, zei mijn vrouw, „want op mijn app zie ik dat het straks behoorlijk slecht weer wordt.”

Dat leek me verstandig. Net zoals het me verstandig leek om regenjassen mee te nemen. De wandeling was schitterend. Prachtige herfstkleuren, paddenstoelen. Onze jongste vond het fantastisch. Ik ook. Ik was er al jaren niet geweest. Ik meende me te herinneren dat er ergens een pannenkoekenhuis moest zijn. Maar hoe ik ook zocht, ik kon het niet vinden.

Uiteindelijk liepen we naar een strandtent en aten we daar een pannenkoek. Mijn vrouw keek al bedenkelijk: „Halen we dit wel?” Ik stelde haar gerust. Het zonnetje scheen. Ik grapte nog dat haar weer-app zich een beetje had vergist. Toen we een uurtje later naar buiten liepen bleek dat echter niet het geval. Het was gaan waaien. En hard ook. En dankzij mijn zoektocht naar het pannenkoekenhuis was het zeker nog wel een uur lopen naar onze auto.

We waren nog geen vijf minuten op de terugweg toen ik de eerste druppels voelde. Van die dikke die weinig goeds voorspellen. „Kunnen we geen taxi nemen?” vroeg mijn vrouw. Ik keek om me heen. We stonden bovenop een duin en er was in de verste verte geen verharde weg te zien.

Stortbuien

Het begon te hozen. „We worden kletsnat!” constateerde onze jongste. En nog een keer. En nog een keer. Mijn vrouw keek alleen maar. In de stromende regen liepen we terug. Zwijgend. Na een half uur was mijn jongste aan het huilen en begon het te schemeren. Het werd zo donker dat ik zelfs het lampje van mijn telefoon moest gebruiken om de bospaadjes te kunnen ontwaren.

Zelden leken anderhalf uur zo lang. Toen we uiteindelijk bij de parkeerplaats waren, slaakte het hele gezin een zucht van verlichting. Ik startte de auto en toen zag ik het pas: we stonden op het parkeerterrein van het pannenkoekenhuis. Mijn vrouw zag het gelukkig niet. Ik heb maar niks gezegd.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.