Nieuws/Vrouw
597619135
Vrouw

Betrapt! Zal ik die foto aan je chef laten zien?

Betrapt! 'Zal ik die foto aan je chef laten zien?'

Betrapt! 'Zal ik die foto aan je chef laten zien?'

In dit seizoen willen de temperaturen nog weleens oplopen... De komende weken vertellen lezers en lezeressen anoniem over hun zomerzotheid. Deze week een vrouw die op heterdaad werd betrapt.

Betrapt! 'Zal ik die foto aan je chef laten zien?'

Betrapt! 'Zal ik die foto aan je chef laten zien?'

”Het was een hete zomer. Op mijn werk kon de airco het amper bijhouden. De enige manier om het hoofd koel te houden, was door zo min mogelijk kleding aan te trekken. Zelf zocht ik het in een luchtige broek rok en dito blouse, maar ik hield het bedekt.

Smoesje

Andere vrouwen liepen in korte rokjes en decolletés op de werkvloer. Dit tot genoegen van onze mannelijke collega’s. We werkten nou niet bepaald in de meest vrouwvriendelijke omgeving. Er werd dan ook volop geknipoogd en er werden opmerkingen gemaakt als: ’Ik hoop dat het mooie weer nog máánden gaat duren!’ Alles onder het mom van een grapje. De #metoo-beweging had er een zware kluif aan gehad.

Op een gegeven moment was ik zowel het weer als de werksfeer verschrikkelijk beu. Op zich ben ik best braaf, maar ik belde dat ik mijn enkel akelig had verzwikt en dat ik niet kon autorijden. Dat kon ik wel een week rekken, vermoedde ik.

Betrapt!

Een paar dagen genoot ik van de rust. Het was veel te warm om in de tuin te zitten en ik besefte ook dat ik niet al te bruin weer op mijn werk kon verschijnen. Toch snakte ik naar frisse zeewind en ik reed naar de kust. Ik huurde een parasol waar ik met een boek onder ging zitten, zomerhoed en zonnebril op. Ver weg van mijn werk, dus ik verwachtte geen collega’s tegen te komen.

In de loop van de middag lag ik te dutten toen ik opeens een klik hoorde. Voor mijn neus stond mijn collega Peter, camera in de hand. Blijkbaar had hij een foto van mij gemaakt. Hij kwam bij me zitten en zei nonchalant: „Niks aan de hand met je enkel, zie ik. Zal ik deze foto eens op het werk laten zien?” Hij kwam nog dichter bij me zitten, streek over mijn been en zei: „Of kunnen we... er een mouw aan passen?”

Niet zo braaf

Ik wist niet wat me overkwam. Peter vroeg nogmaals: „Zal ik die foto aan je chef laten zien?” In een reflex sloeg ik zijn hand van mijn been en zei: „Moet je doen. Maar zal ik dan vertellen over...?” En ik noemde de naam van een grote klant.

Al wekenlang gingen de wildste geruchten over die klant waarvan Peter het account behandelde. Niemand wist er het fijne van. Ik ook niet, dus ik blufte. Mijn hart ging als een razende tekeer. Maar ik zag Peter van kleur verschieten.

Nooit meer wat gehoord over mijn spijbelweek. Maar ik had er twee dingen van opgestoken. Eén: ik ben helemaal niet zo braaf. Twee: het was hoog tijd voor een andere werkkring.”

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat zaterdag bij De Telegraaf zit.

Jij op VROUW.nl

Ook iets op te biechten?

Stuur dan een berichtje!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.