Vrouw/Praat Mee
601161855
Praat Mee

'Zo'n app voelt alsof ik de privacy van mijn zoon schend'

moeders checken hun mobiel

moeders checken hun mobiel

Waar wij vroeger alle vrijheid hadden, kunnen we tegenwoordig ons kind perfect in de gaten houden. Na een paar waarschuwingen installeerde journalist Hester Zitvast de 'locatie-app' Zoek vrienden op de telefoon van haar zoon (16). Al voelt dat toch wel een beetje als een schending van zijn privacy.

moeders checken hun mobiel

moeders checken hun mobiel

Het was Hemelvaartsdag en mijn zoon was naar een voetbaltoernooi in een dorp verderop. In de papa- en mama-app (superhandig voor gezinsoverleg) vroeg ik naar de plannen. Hij zou er niet zijn met het eten. Prima.

Cruciale momenten

Ik richtte de dag/avond verder in maar zo rond 21.00 wilde ik hem toch even spreken. Hij had de avond ervoor een eindexamengala gehad tot 03.00 uur 's nachts en daarna was hij nog met vrienden weggeweest. Weinig slaap, de hele dag in de brandende zon en iets zei mij dat er ook wel een biertje was gedronken. Ik wilde even zijn stem horen, maar de telefoon werd niet opgenomen.

Waar mijn kinderen denken dat ze hun telefoon hebben voor de fun, weet ik dat ze die hebben voor bereikbaarheid. Nou combineren beide zaken prima, maar ik druk ze regelmatig op het hart dat wij het hele mobielzijn financieren op voorwaarde dat ze hun telefoon opnemen als wij bellen en zorgen dat ie op cruciale momenten is opgeladen.

Telefoon uitgevallen

Menig puberouder zal het herkennen: net als je ze écht nodig hebt, is hun telefoon 'ineens uitgevallen'. Superirritant. Het gebeurt bijvoorbeeld heel vaak rond een afgesproken thuiskom-tijd, zodat ze toch even iets later kunnen komen aanwaaien.

En hoewel het nog nooit bewezen is, vermoed ik ook dat mijn whatsappjes bij vlagen keihard genegeerd worden onder de noemer 'mijn telefoon zat in mijn tas', en dat ze dan dus wel hele conversaties met vrienden via Snapchat hebben gehouden. En mama maar wanhopig staren naar de vinkjes die maar niet blauw willen worden…

Paniek

Goed, hij nam dus niet op. Een uur later ook niet. En de vriend met wie hij 100% zeker weg was ook niet. Op berichtjes werd niet gereageerd. De telefoon ging wel over, dus de spontaan-uitgevallen-smoes zou niet opgaan.

Daar begon bij mij de eerste paniek. Zou hij in een sloot zijn gefietst? En daar nu al uren liggen - dood? Tja, bij een moeder is een mogelijk scenario in dit soort gevallen vaak niet rooskleurig.

Net vertrokken

We beginnen bij de slechtste variant, zo diep geworteld zit de angst dat er iets met je kinderen gebeurt. Ik appte vrienden die ook op de voetbalvereniging waren. 'Hij is net vertrokken', was het antwoord. Fijn, een kwartier later zou ik hem dus zien. Maar er verstreek een half uur. En een uur. En ondertussen deed ik niets anders dan bellen.

Het liep inmiddels tegen 23.00 uur toen ik ook zijn vader inschakelde die op zijn werk zat. Hoewel wij allebei wel weten dat ons kind echt niet in tien sloten tegelijk loopt, leek die sloot ons toch steeds realistischer. Het zou toch niet… 'Ik ben het zo zat!', riep ik kwaad.

In de kroeg

'Als hij thuiskomt, installeer ik direct Zoek vrienden op zijn telefoon.' Ik had daar al eerder mee gedreigd, nu zou ik het écht uitvoeren. Uiteindelijk kregen we hem te pakken; ik had een klasgenoot gevraagd via de groepsapp een oproep te doen. Hij zat in de kroeg, met vrienden.

De volgende ochtend heb ik geregeld wat ik al veel eerder had moeten doen; we downloadden allebei een app, waardoor ik zijn locatie altijd kan controleren. Er kwam geen protest, hij wist dat hij zijn hand overspeeld had.

Bij oma

Bovendien: het was of die app of zijn telefoon achter slot en grendel. De keuze was snel gemaakt. Inmiddels is de app drie dagen in gebruik en ik ben er blij mee. Mijn buren houden op die manier zelfs hun kinderen van 25 en 24 ermee in te gaten. En het schijnt zelfs dat complete vriendengroepen elkaar op die manier controleren.

Gisteren ontstond de eerste weerstand, zo hoort dat bij pubers, niet? Mijn zoon zat bij oma om het slot van de Giro te kijken. Ik wilde gaan koken en checkte even of er al beweging in hem zat. 'Ik zie dat jij nog bij oma zit, kom je zo naar huis?'

Mam, stalker

Hij reageerde direct: 'Mam, stalker! Mijn hele vrijheid is weg.' Ik moest lachen. 'Daar heb je het zelf naar gemaakt', antwoordde ik. Maar hoewel ik vind dat hij het er ook echt naar gemaakt heeft, snap ik ook zijn standpunt wel.

Hij heeft ook recht op privacy. Op geheimen. Op een eigen leven. Dat je moeder steeds meegluurt waar je uithangt, is natuurlijk verre van wenselijk. Nou maakt het mij ook niet zoveel uit wat hij doet: ook al had hij tot na middernacht in die kroeg gehangen. Als ik maar weet wáár hij is.

Praat mee

Wat vind jij? Gaat het te ver om je kind(eren) op deze manier te controleren? Of zou je hetzelfde doen als je kind de telefoon structureel niet opneemt? Heb jij de app ook? En zo ja, wat vindt je kind ervan? Leverde het veel discussie op of begreep hij/zij jouw bezorgdheid wel? Praat mee!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.