Vrouw/Columns & Opinie
603078045
Columns & Opinie

Column/opinie

Marjolein Hurkmans heeft een haat-liefdeverhouding met het mondkapje

Marjolein met het mondkapje met de polkadot.

Marjolein met het mondkapje met de polkadot.

Foeterend rijd ik terug naar huis. Mondkapje vergeten. Verdorie, dat wordt te laat komen. Ergens in de afgelopen twee weken is het gebeurd: ineens was de beruchte RIVM-maatregel uit mijn systeem verdwenen. Dik een jaar lang ging ik pas de deur uit nadat ik mijn tas had gecontroleerd op sleutels, portemonnee en mondbedekking. In iedere jaszak had ik wel zo’n ding zitten. Voor het geval dat… Maar plotseling kwam de klad erin.

Marjolein met het mondkapje met de polkadot.

Marjolein met het mondkapje met de polkadot.

Ik kan de vinger er niet op leggen wat het tij deed keren. Misschien de heropening van de terrassen? In de buitenlucht mag je immers met blote mond aan het bier en de bitterballen. Het wordt pas een probleem als je moet plassen en de kroeg in wil. Maar ik woon midden in het centrum. Bij mondkapjesgebrek ben ik zo thuis en mijn eigen wc zit toch het lekkerst.

Haat-liefdeverhouding

Ik heb vanaf het begin een haat-liefdeverhouding met het mondkapje. Stiekem zie ik er het nut niet van in. Onze (inmiddels demissionaire) premier en zijn kompanen hebben het te vaak geroepen in het begin van deze hele coronatoestand: schijnveiligheid. Dat heeft er bij me ingehakt. Je moest die dingen op een bepaalde manier op doen en vooral niet met je vingers aanraken of twee keer gebruiken, want dan sloeg het allemaal als k.. op Dirk. En aangezien niemand die ik kende zich aan die voorschriften hield, vond ik het toch een beetje onzinnig.

Steeds lakser

Dat van die anderhalve meter snapte ik nog wel. Een beetje afstand houden zodat besmette coronadruppels voor je voeten neerdalen in plaats van in je gezicht, snijdt nog wel hout natuurlijk. Daarbij hou ik er toch al niet zo van als mensen steeds te dicht in mijn aura staan, dus ook wat dat betreft: houden zo. Nooit meer afschaffen. Knuffel elkaar gek, maar laat mij met rust.

In heel Gallië...

Ik vond onze regering wel lekker nuchter eigenlijk, zo in het begin. Heel Europa liep voor gek met die kapjes, maar wij Nederlanders deden niet meer aan die onzin. Een beetje Asterix en Obelix: We zijn in 2020 n. Chr. Heel de wereld is bezet door corona… Helemaal? Nee! Want een landje van onverzettelijke Nederlanders biedt koppig weerstand aan de overheersers. In iedere talkshow vertelden virologen indertijd dat we de juiste keuze maakten. En toen moest het ineens alsnog. Ik vermoed nog steeds als gevolg van een morrende bevolking. De makke van de Nederlander: we willen altijd wat te zeiken hebben. Geen mondkapjes? Dan willen we ze per se wel. Wel mondkapjes? Dan willen we ze per se niet.

Afspraken

Ik ben niet van de burgerlijke ongehoorzaamheid. Iedere vier jaar gaan we met z’n allen naar de stembus en dan kiezen we mensen uit waarvan we denken dat die ons goed kunnen vertegenwoordigen. We kunnen moeilijk over alles met z’n 17 miljoenen gaan bakkeleien; dat wordt een zootje.

Aan mijn keukentafel is zeven mensen met verschillende meningen al hoofdpijnverwekkend. De mensen die nu dus besloten dat we toch aan de mondkapjes gingen, hebben we zelf op de stoelen gezet waar de regels worden bepaald. Als we het met hen oneens zijn, dan is wat mij betreft de beste optie: volgende keer op een ander stemmen. En tot die tijd houd ik me aan de afspraken die zij namens mij maken.

Polkadots

En dus begon ik, met frisse tegenzin, met kapjes die leuk bij mijn outfit kleurden. Ik had ze in rood met witte polkadots, met Bretonse streepmotief, tijgerprint en in een mille fleursvariant. Hartstikke gezellig, maar qua comfort liet het te wensen over. Wat dat betreft bleken de saaie lichtblauwe van papier toch net iets beter en de uiteindelijk aangeschafte spatkap (want ik heb een longaandoening, dus ik mag dat) de enige leefbare oplossing in mijn geval.

Milieuramp

Het verbaast me trouwens dat ik die dingen niet meer zie in het straatbeeld. Echt jongens, het scheelt een slok op een ademteug. Maar wat ik nog steeds vooral zie zijn witte en zwarte. En dan niet op iemands gezicht, maar hangend aan een tak, drijvend in de gracht, als prop in de goot of gewoon eenzaam midden op de stoep. Echt, zijn we de coronacrisis voorbij, belanden we in een nieuwe milieuramp met vissen en vogels die massaal stikken in afgedankte kapjes.

Blote gezichten

Op het evenement, waar ik uiteindelijk een half uur te laat arriveerde, mèt mondkap, was ik de enige. Ik zat in mijn eentje met bedekte mond op een bijeenkomst waar iedereen verder een bloot gezicht had. Het gesprek van de dag: De Jonge heeft laten doorschemeren dat de vermaledijde mondkap volgende week misschien wel wordt afgeschaft. Hear, hear... Maar om daar nu al een voorschot op te nemen? Ik vind het lastig.

Ook handig met hooikoorts

Want het is vandaag de 19e en niet de 26ste. De eerder gemaakte afspraken gelden nog: niet meer dan vier mensen thuis ontvangen, mondkapje dragen in openbare ruimtes, thuiswerken, behalve als het niet anders kan, handen wassen, niezen en hoesten in je elleboog en thuisblijven bij klachten.

Dat laatste schijnt trouwens ook op de schop te gaan. In deze tijden van oplaaiende hooikoorts best praktisch. Ik nies me suf. Bijkomend voordeel van het mondkapje: je kunt er heel fijn je neus in snuiten bij gebrek aan zakdoekje en je tranende ogen mee deppen (maar daarna wel weggooien in de vuilnisbak hè?).

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.
Veilig betalen
14 dagen bedenktijd
webshop logo
Meer van De Telegraaf Webshop
Veilig betalen
14 dagen bedenktijd
webshop logo
Meer van De Telegraaf Webshop