Vrouw/Seks & Relaties
609807656
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 119: ’Ik lik achter zijn oor, gelukkig begrijpt hij wat ik wil’

„Ik grom zachtjes en laat me op de bank vallen terwijl ik hem meetrek.”

„Ik grom zachtjes en laat me op de bank vallen terwijl ik hem meetrek.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

„Ik grom zachtjes en laat me op de bank vallen terwijl ik hem meetrek.”

„Ik grom zachtjes en laat me op de bank vallen terwijl ik hem meetrek.”

Een spelletje van vroeger

„Anouk… ze zijn toch echt van mij?” vraagt Bas terwijl we stilstaan bij een stoplicht. We rijden samen naar het hockeyveld van Lente, onze dochter, en uit het (bijna) niets vraagt hij of de kinderen wel van hem zijn. Hij kijkt me aan met zijn puppylook. De hulpeloze puppy die zoekt naar bevestiging. Ondertussen veroorzaakt zijn vraag kortsluiting in mijn hoofd. Wat moet ik nu zeggen? „Ja”, antwoord ik zo neutraal mogelijk. De bliksem in mijn hoofd knettert nog door. Hoe zal hij reageren? Ik probeer mijn gezicht in plooi te houden, want hij kijkt me onderzoekend aan. Na wat gespeur, grijnst hij. „Dat dacht ik al”, zegt hij opgelucht. „Zo vader zo zoon.”

„Precies”, antwoord ik.

Bas buigt zich naar me toe en strijkt over mijn wang. „En Lente is net zo mooi als jij.”

Ik haal opgelucht adem. Blijkbaar is daarmee zijn vraag beantwoord. „Het is groen”, wijs ik hem. En hij trekt weer op. „Waar komt die vraag vandaan”, vraag ik nieuwsgierig.

„Gewoon.”

„Nee”, dring ik aan. „Niet gewoon. Vertel me nou maar ’gewoon’ waarom je dit nu opeens afvraagt. Heeft dat met je scheiding van Sara te maken?”

„Wat ken je me toch goed”, grijnst Bas. „Sara en ik zijn inderdaad even op een break. Ze twijfelt aan mij, aan mijn vaderschap, aan onze relatie. Eigenlijk twijfelt ze aan alles.” Met een handige zwaai parkeert hij zijn auto bij de hockeyclub.

„Dat is heftig”, knik ik. „Zoveel twijfel.”

„Tja”, beaamt Bas. „En daardoor weinig lol.”

„En wat zijn we zonder lol”, grijns ik en leg mijn hand op zijn hand. Ik geef er een kneepje in. Bas draait zich naar me toe en strijkt een lok uit mijn gezicht. „Mijn mooie Anouk”, begint hij.

„Mijn stoere Bas”, antwoord ik uit gewoonte. Dit was een van de spelletjes die we vroeger speelden als voorspel. Ik maak mijn gordel los en buig iets meer naar hem toe. „Mijn idiote ouders”, klinkt het vanaf de achterbank. Lente. Blijkbaar is ze ingestapt zonder dat wij het door hadden. „Wat doen jullie?”

„We wachten op jou.”

„Lekker ongemakkelijk”, antwoordt onze puber. „Jullie doen raar. Waarom is hij er ook?” vraagt ze aan mij terwijl ze op haar vader wijst.

„Papa heeft mij gebracht.”

„Oh, eigenlijk hoef je niet meer mee, want ik ga met Marie Claire. Haar broer haalt ons op. Het is wel handig als je me geld geeft.”

Bas proest het uit. „Lekker ding. Waarvoor is het?”

„Een jurkje, pappie.” Pappie, dat zegt ze alleen als ze iets heel graag wil. En zoals gebruikelijk trapt Bas in het geslijm van zijn dochter.

„Neem mijn creditcard maar”, zegt hij goeiig en geeft haar zijn kaart. Het moment in de auto laat me niet los. Wat zou er zijn gebeurd als Lente niet was ingestapt? Zouden we dan hebben gekust? Hoe zou dat gevoeld hebben na al die tijd. Zou hij echt zo lekker zoenen als ik me herinner?

Thee

Een paar dagen later zit ik bij Samuel op de bank. De kinderen zijn weg. We hebben het rijk voor onszelf. Samuel heeft kruidenthee gezet en geeft mij een kop. „Ik heb er een beetje vlierbessenessence in gedaan. Dat maakt je sterk en geeft rust. Proef maar.” Ik neem een slokje. Ondertussen kletst Samuel door over de heilzame werking van de vlierbes. Raar denk ik. Ik hou van superfoods en ik hou van deze man, maar een monoloog over vlierbessen uit zijn mond is lustremmender dan een overdekt speelparadijs. Om mijn zin in hem niet helemaal te laten vergaan, schuif ik wat meer naar hem toe en strijk over zijn dij. „Hoe gaat het met de hulptrainer”, vraag ik. Een nieuw gespreksonderwerp helpt misschien.

„Met Theo? Heel goed”, antwoordt Samuel enthousiast. „Hij weet van wanten en heeft goede ideeën, maar hij is wel erg prestatiegericht. Dat vind ik jammer. Het is juist voor pubers belangrijk om het belang van samenwerken te leren.” En hij gaat weer verder over hoe goed het is voor de persoonlijke vorming als een puber leert samen te werken. Dit wordt mega saai en dus zet ik grovere middelen in en knoop mijn bloesje open. „Vertel eens, meneer de trainer”, fluister ik in zijn oor. „Wat kan ìk doen om een beter teamlid te worden?” Ik lik achter zijn oor. Gelukkig begrijpt hij wat ik wil. Samuel schuift de stof van mijn BH opzij en kust mijn nek. Ik grom zachtjes en laat me op de bank vallen terwijl ik hem meetrek. Zijn hand gaat onder mijn rokje. Hij haakt zijn vinger in mijn string en schuift die opzij. Zijn vinger doet wat voorwerk en dan verdwijnt zijn hoofd tussen mijn dijen. Hoe heerlijk is dit. Ik sluit mijn ogen en geniet van het fijne werk dat hij daar verricht. Ik kroel door zijn haar: „Ohh Bas”, kreun ik.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.