Vrouw/Columns & Opinie
609933221
Columns & Opinie

Opinie

’Zijn we nou klaar met het afzeiken van Amalia?’

Kan het ook een keer gaan over wat zo’n meisje in haar mars heeft, in plaats van alleen over haar uiterlijk?

Kan het ook een keer gaan over wat zo’n meisje in haar mars heeft, in plaats van alleen over haar uiterlijk?

Daar gingen ze weer hoor; de twitteraars met de geanonimiseerde accounts. Ze hadden wat aan te merken op de broek van prinses Amalia, over het tussenjaar dat ze wil nemen (‘van onze belastingcenten’) en over de toelage die ze straks gaat ontvangen. Het waren geen positieve bevindingen. Nee, anoniempje 010 en hoe al die andere #toetsenbordhelden zich ook mogen noemen, vinden het vooral heel leuk om een 17-jarig meisje af te zeiken.

Kan het ook een keer gaan over wat zo’n meisje in haar mars heeft, in plaats van alleen over haar uiterlijk?

Kan het ook een keer gaan over wat zo’n meisje in haar mars heeft, in plaats van alleen over haar uiterlijk?

Er is in de afgelopen jaren veel gezegd en geschreven over pesten en over de slachtoffers van treiteraars. Ik geloof niet dat er veel mensen zijn die openlijk durven te zeggen dat zo’n kind er maar gewoon tegen moet kunnen als het wordt uitgekotst door de klasgenoten, nooit wordt uitgenodigd voor een verjaardagspartijtje, wordt uitgescholden voor van alles en nog wat en regelmatig in de bosjes wordt geslagen. Dat vinden we allemaal een no go, toch? Maar een 17-jarige puberette de grond in twitteren, vinden we wel normaal?

Papa is jarig

Ik heb zo’n idee van hoe de dag voor prinses Amalia begint op 27 april. De wekker gaat; o ja, papa is jarig. Nog gauw een extra plakbandje om het pakje, want er is een hoekje losgeraakt. Is er nog tijd voor ontbijt? ‘Nee meiden, neem maar een croissantje mee voor in de auto. We moeten op tijd in Eindhoven zijn.’

De kleren hangen natuurlijk al klaar over een stoel. Daar is over nagedacht en er is vast al wekenlang overleg: ‘Wat doe jij aan?’, ‘Mam, mag ik jouw tasje lenen.’ ‘Zal ik op hakken gaan?’ ‘Joh, we moeten best ver lopen hoor, Ariane. Weet je het zeker? Nou ja, doe dan maar.’ ‘Heb ik een dikke kont in deze broek?’ ‘Nee joh, staat je leuk, die kleur.’ ‘Echt niet? Want het gaat natuurlijk weer de hele dag over wat ik aanheb…’ ‘Alex, heb jij mijn krultang gejat? Mam, Alex heeft weer mijn krultang gepikt!’

Levensbelang

Ik denk niet dat het in het gezin van onze koning en koningin er heel anders aan toegaat dan in andere gezinnen met dochters. Waar het jongens (althans de mijne) toch vaak worst zal wezen hoe ze eruit zien (als het maar heel is), is het voor meisjes immers nog steeds een kwestie van levensbelang.

Beoordeeld op uiterlijk

Beoordeeld worden op je uiterlijk, wij vrouwen weten niet beter. En hoe hoog je opleiding ook is, hoe belangrijk je mening, hoe interessant je invalshoek, uiteindelijk heeft iedereen het alleen over je oorbellen en de halsuitsnijde van je topje. Zelden gaat het om wat we te vertellen hebben: ‘Zag je Marion Koopmans op televisie. Dat háár… Er is nou nooit eens iemand die zich druk maakt over de coupe van Ab Osterhaus of Diederik Gommers.

Hoe jonger, hoe onzekerder

Het zou ons niks moeten kunnen schelen, maar dat doet het wel. Ik ben inmiddels in de 50 en als ik ergens voor op de foto moet, is het eerste wat ik denk: als ik er maar niet dik uitzie in deze jurk. We zouden beter moeten weten, maar als je maar vaak genoeg wordt afgebrand op je uiterlijk, ga je daar vanzelf enorm veel belang aan hechten. En hoe jonger de vrouw, hoe onzekerder. Dat verzin ik niet, dat is een feit. Ik moet de eerste zelfbewuste 17-jarige nog tegenkomen. Mijn eigen beeldige dochter was een wrak op die leeftijd. Een klasgenoot had haar bos krullen ‘een dooie poedel’ genoemd. Nou joh, ze zat er wekenlang van in zak en as.

Flierefluiten van de belastingcenten

Prinses Amalia doet dit jaar eindexamen. Ze zit op het gymnasium. Ze schijnt niet onverdienstelijk te zingen, schreef eigenhandig een musical en speelt piano. Ze is keurig opgevoed, zo zagen we gisteren ook weer; kan prima communiceren met alle lagen van de bevolking en houdt haar gezicht keurig in de plooi, zelfs als hele leuke jongens een beetje stoer lopen te stunten met freerunnen over kubussen. Wat ze later wil worden, daar heeft ze geen enkele zeggenschap over. Dat was bij haar geboorte al duidelijk. Niks keuzevrijheid voor een toekomstige koningin. En toch vertoont ze geen greintje chagrijn. Nee, ze neemt alleen dat tussenjaar ‘om dingen te kunnen doen die straks niet meer kunnen.’ Hoppa: volk er dwars overheen. Wat denkt ze wel niet. Een beetje flierefluiten van onze belastingcenten? Maar als ze straks die kroon op haar hoofd krijgt, is er voor de rest van haar leven geen sprake meer van een beetje chillen in de anonimiteit. Dus gun dat kind gewoon dat jaar, zou ik zeggen. En heb het volgende keer eens over wat ze allemaal in haar mars heeft in plaats van alleen over hoe ze eruit ziet.

Hand in eigen boezem

Tot slot dan nog even over die toelage. Ik las meerdere tweets van mensen die vonden dat de prinses haar toelage maar aan de zorg moet schenken. Kunnen ze mooi de capaciteit van de ic-bedden mee uitbreiden. Tja, misschien hand in eigen boezem steken en zelf even een bijdrage storten? Voor zover ik het heb gezien, hield de koninklijke familie zich namelijk keurig aan de richtlijnen van het RIVM met betrekking tot de coronamaatregelen. Dat kunnen we van hun onderdanen niet zeggen. De beelden van de parken in de grote steden, spreken wat dat betreft boekdelen. Als we dat nou eens veroordelen in plaats van te zeiken over de kleur van de broek van de kroonprinses? Als straks de coronacijfers omhoog gaan en er meer bedden nodig zijn, heeft dat aan haar niet gelegen namelijk.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.