Vrouw/Columns & Opinie
615517951
Columns & Opinie

Columns & Opinie

’Natuurlijk kan je baby mee naar een restaurant’

„Een restaurant is ook jouw kinderloze afgehuurde domein niet hè? Je begeeft je in een ruimte met anderen en daar moet je soms een beetje naar schikken.”

„Een restaurant is ook jouw kinderloze afgehuurde domein niet hè? Je begeeft je in een ruimte met anderen en daar moet je soms een beetje naar schikken.”

Hester Zitvast schrijft over dat wat haar opvalt in het nieuws. Dit keer de vraag of je met een baby nou wel of niet uit eten mag/kunt. ’Hoe kun je daar nou antwoord op geven? De ene baby is de andere toch niet? Een ouder met een beetje gezond verstand is prima in staat dat zelf in te schatten, lijkt me.’

„Een restaurant is ook jouw kinderloze afgehuurde domein niet hè? Je begeeft je in een ruimte met anderen en daar moet je soms een beetje naar schikken.”

„Een restaurant is ook jouw kinderloze afgehuurde domein niet hè? Je begeeft je in een ruimte met anderen en daar moet je soms een beetje naar schikken.”

„’Mijn vrouw en ik gaan graag uit eten om nieuwe keukens te ontdekken, kan onze baby mee’, zag ik op Twitter als ingezonden vraag aan de krant Trouw staan. Etiquette-specialist Beatrijs Ritsema adviseert de vraagsteller lekker een oppas te regelen; baby’s gaan op onvoorspelbare momenten huilen en aandacht opeisen – irritant voor andere mensen en voor de ouders onrustig.

Ellende

De reacties onder het bericht op Twitter waren redelijk eenduidig: Nee. Je neemt een baby niet mee. ’Dan neem je een kind, maar moet alles gewoon doorgaan’, las ik. Of: ’Nee, want ik ga niet uit eten om een baby te ontdekken.’ Of: ’Hondsirritant ook dat: ’Ik bedoel niet naar dure chique restaurants’. Alsof je wel op die ellende zit te wachten als je wat minder geld uitgeeft. Laat staan als je niet zoveel geld hebt en het dus voor jou dat ene bijzondere avondje uit is.’ „Die ellende.” Oké…

Niet te doen

Kortom: je schilt maar een aardappel of bestelt maar een pizza als je kleine kinderen hebt, maar val een ander er niet mee lastig. Er is een groep mensen die de wereld het liefst kindvrij ziet. Alleen al het idee dat ze naar de zon moeten vliegen met een krijsend kind aan boord, geeft ze de rillingen: de hele vakantie verpest! En dan ook nog een baby in je blikveld als je ergens een vorkje wil prikken; het is allemaal niet te doen.

Ons probleem

Het is ook bloedirritant, uit eten onder het genot van een potje flink janken. Maar zeg eens eerlijk: hoe vaak komt dat nou echt voor? Menig ouder van een baby springt direct op bij een beginnend huiltje, om vervolgens ergens op de gang, het toilet of buiten het snikken te stoppen. De enige keer dat het ons overkwam, braken we het diner vrijwel direct af toen we doorhadden dat het geen kortdurende krijspartij was. Helaas pindakaas; óns probleem, niet dat van andere gasten.

Ultieme hel

Ieder kind is anders. Waar je het ene kind probleemloos een paar uur in een kinderwagen te slapen legt of in een draagzak bij je houdt, weet het andere kind de rij in een snackbar al tot de ultieme hel te maken. Het is aan de ouder in te schatten in welke categorie jouw kind valt. Niet aan een ander.

Geen sterrenrestaurant

Wij hebben het altijd gedaan, uit eten gaan met kinderen; ons leven hield namelijk niet op na het baren. Dat deden (en doen) we dan wel met aanpassingen. Niet te laat gaan en ook geen vier, vijf, laat staat zes gangen kiezen. We gaan ook niet naar een sterrenrestaurant. We nemen én de kinderwagen én de draagzak mee. En we zorgen dat we het restaurant kennen; is er een escapemogelijkheid (denk aan een entree met een aquarium, waar je even een paar minuutjes naar kunt kijken).

Hemeltergend

Het is typisch Nederlands, die aversie tegen jong grut in je aura. Als ik op vakantie uit eten ga, worden kinderen juist met open armen ontvangen. Een restaurant is ook jouw kinderloze afgehuurde domein niet hè? Je begeeft je in een ruimte met anderen en daar moet je soms een beetje naar schikken. Waar jij een babyhuiltje niet te doen vindt, vind ik jouw luidruchtig hysterische lach misschien wel hemeltergend.

Niet gillen en rennen

Door kinderen al jong mee uit eten te nemen, breng je ze van kleins af aan manieren bij. Nou is dat bij pasgeboren baby’s natuurlijk een ander verhaal, maar met peuters en kleuters kun je al prima beginnen ze te leren dat je best een uur of anderhalf uur aan tafel kunt blijven zitten met een kleurplaat of een tablet en dat er in restaurants niet gegild of gerend wordt.

Fijne avond uit

Mijn oudste twee zijn 21 en 18 en weten niet beter. Als we uit eten zijn, hoor ik ze wel eens onze dochter van 8 corrigeren. ’Ga eens rechtop zitten, je zit in een restaurant’, bijvoorbeeld. Ik hoef niets meer te doen… Kortom: je mag en kan je baby absoluut mee uit eten nemen. Jij bent er alleen verantwoordelijk voor dat het voor anderen ook een fijne avond uit wordt. Dat is te doen, toch?”

Wil je niets van VROUW missen?

Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.