Vrouw/Mama
619905978
Mama

Alles komt goed

Deel 23: ’Eindelijk kon de verloskundige de boosdoener aanwijzen’

Renée Brouwer heeft vier kinderen. In juli 2018 verloor ze tijdens haar vakantie in Spanje haar ongeboren tweelingdochters waar ze later het boek Alles komt goed over schreef. Momenteel is ze zwanger van haar vijfde kindje en voor VROUW schrijft ze elke week over het verloop van haar huidige zwangerschap.

Nou, dit was me het weekendje wel… Het is maandag 16 december en ik ben 34,5 week zwanger. Afgelopen weekend dacht ik even dat het al zover was. Ik had veel last van krampen en harde buiken en ik moest zelfs een nachtje in het ziekenhuis blijven, omdat de gynaecoloog en de klinisch verloskundige het ook niet helemaal vertrouwden. Gelukkig was de zwangerschapsdiabetestest negatief, dus daar kon het niet door komen. En inmiddels ben ik ook weer thuis en zit de baby nog steeds veilig in mijn buik. Maar we hebben in ieder geval een spannende generale repetitie gehad. Dit is wat er gebeurde…

Kontje

Het was zaterdagavond en samen met mijn vriend keek ik naar een documentaire over prinses Diana. (Sinds ik The Crown op Netflix kijk, ben ik helemaal in to het Britse koningshuis. Echt super interessant al die intriges en schandalen…). Rond een uur of 21 kreeg ik opeens veel harde buiken achter elkaar en ook krampen. De baby was erg beweeglijk en ik voelde haar continu bewegen. Volgens de gynaecoloog is de baby sinds vorige week al met haar hoofdje naar beneden ingedaald, dus ze kan waarschijnlijk alleen nog maar een beetje schuiven met haar beentjes en billetjes. En dat voelde ik ook steeds. Elke keer als haar kontje een beetje uitstak, werd mijn buik heel erg hard.

Krampen

„Nou, de voorweeën zijn begonnen hoor”, zei ik tegen mijn vriend. Opeens werden de harde buiken steeds heftiger en ik voelde er ook krampen in mijn buik en rug bij. Ik besloot het even aan te kijken en het werd ook een beetje minder, maar op een gegeven moment werd het toch zo erg dat ik er echt voor moest gaan zitten en me extra op mijn ademhaling moest gaan focussen. „Ik weet niet of het nou weeën of gewoon buikkrampen zijn”, zei ik. Bezorgd keek mijn vriend me aan.

Buikkrampen zullen voor ons nooit meer hetzelfde zijn. Toen ik vorig jaar plotseling van Féliz beviel, dacht ik ook de hele dag dat ik gewoon buikkrampen had, juist omdat meerdere artsen bevestigd hadden dat ze niet opeens geboren kon worden. Maar dat gebeurde dus wel…

Overleggen

„Bel anders voor de zekerheid”, zei mijn vriend. En dat deed ik, meer met de bedoeling om alleen even te overleggen. Maar toen ik aan de verpleegkundige van de verloskamers vertelde dat ik al een paar uur harde buiken had en niet zeker wist of het voorweeën waren of buikkrampen, wilde ze dat we voor de zekerheid kwamen. En toen ik er ook nog even kort bij vertelde dat we vorig jaar onze tweeling waren verloren, moesten we helemaal komen. Gespannen reden we ’s avonds laat naar het ziekenhuis. Mijn moeder paste op de jongens.

Eenmaal in het ziekenhuis werd ik direct aan een CTG gelegd, maar toen namen mijn harde buiken alweer af. Na een half uur had de klinisch verloskundige een goed beeld van de situatie en volgens haar had ik geen weeën. Waarschijnlijk mocht ik dus gewoon weer naar huis (het was inmiddels al nacht), maar voor de zekerheid moest de CTG nog even een half uurtje langer aan blijven. En toen kreeg ik dus plotseling weer veel krampen en harde buiken… Was het dan toch begonnen?

Huilend baby’tje

Toen ik inwendig werd onderzocht, bleek ik al 1 centimeter ontsluiting te hebben, maar op zich was dat volgens de klinisch verloskundige niet iets verontrustends. Het is immers al mijn vierde zwangerschap en blijkbaar komt dat dan wel vaker voor. Toch wilde ze me wel graag een nachtje laten blijven, mocht het opeens wel doorzetten.

Rond 02:30 kroop ik eindelijk mijn ziekenhuisbed in en om 04:30 zat ik weer rechtop en klaarwakker in mijn bed toen ik plotseling een pasgeboren baby op de gang hoorde huilen. Het was zo raar om daar te zijn. In gedachten ging ik weer helemaal terug naar de nacht in het ziekenhuis in Spanje toen ik na de bevalling van de meisjes ook moest blijven. Door mijn slaappil heen werd ik toen rond hetzelfde tijdstip als nu (hoe bizar…) wakker van een huilend baby’tje op de gang. Het enige wat ik zowel toen als nu kon denken, was: ’Ik hoor hier niet’. Toen niet omdat ik geen kindjes meer in mijn buik had, nu niet omdat ze nog helemaal niet geboren moet worden…

Verstopping

Ondertussen voelde ik de buikkrampen weer erger worden en na opnieuw een inwendig onderzoek kon de verloskundige eindelijk de boosdoener aanwijzen: het waren mijn darmen. Ze zaten volledig verstopt en daar reageerde mijn baarmoeder weer op met harde buiken en veel krampen. Opgelucht haalde ik adem. Ik was dus niet aan het bevallen, dit keer niet…

Nadat ik iets had gekregen om de verstopping te verhelpen, voelde ik me al snel wat beter. Slapen lukte niet meer, maar dat gaf niet. Ik mocht in ieder geval weer naar huis, mét nog een levend en gezond kindje in mijn buik…

Renée in het ziekenhuis

Renée in het ziekenhuis

Meer weten over Renée? Volg haar op Instagram!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.