Nieuws/Vrouw
619957081
Vrouw

Nicole dacht dat ze menstruatiekrampen had, maar was eigenlijk aan het bevallen!

Nicole dacht dat ze menstruatiekrampen had, maar was eigenlijk aan het bevallen!

Nicole dacht dat ze menstruatiekrampen had, maar was eigenlijk aan het bevallen!

Met twee zoons (13 en 10) uit haar vorige huwelijk en een dochter (2) van haar nieuwe partner Theo, was het gezin van Nicole Liefhebber (39) compleet. Dacht ze. Tot ze totaal onverwacht beviel van haar tweede dochtertje (1).

Nicole dacht dat ze menstruatiekrampen had, maar was eigenlijk aan het bevallen!

Nicole dacht dat ze menstruatiekrampen had, maar was eigenlijk aan het bevallen!

“Heel eerlijk: voor het mij overkwam, dacht ik ook dat het onmogelijk was. Ik weet nog dat ik naar het TLC-programma I didn’t know I was pregnant keek en tegen Theo zei: ‘Dan heb je al drie kinderen en voel je de vierde niet? Túúrlijk!’"

Keizersnee

"Mijn eerste drie zwangerschappen gingen niet bepaald van een leien dakje. Bij Thijs, Lars en Sterre moesten de weeën worden opgewekt, twee van hen zijn geboren met een keizersnee. Ik heb gekampt met nierbekkenontstekingen, hoge bloeddruk en zwangerschapsvergiftiging. Bij mijn dochter is zelfs mijn baarmoederwand gescheurd, waardoor ik niet eens meer mócht bevallen. En toch ging bij Lisa alles vanzelf.

Achteraf gezien kan ik bepaalde dingen wel plaatsen. Zo zat ik al een poos niet lekker in mijn vel. Ik was constant moe en down. De huisarts stuurde me door naar een psycholoog, die een depressie vermoedde. We hadden ook nogal wat zorgen. Thijs liep door zijn autisme helemaal vast en was een periode agressief. De jaren dat we tevergeefs naar de juiste hulp zochten, eisten nu blijkbaar hun tol."

Rugpijn

"Ik deed mijn uiterste best om uit mijn dip te komen, maar het lukte me maar niet om van de bank te komen. Dat ik daardoor een kilo of vier was aangekomen, vond ik niet vreemd. Ze zaten ook alleen op mijn kont en niet op mijn buik. Later vertelde de gynaecoloog dat ik Lisa in mijn rug heb gedragen; mijn darmen en buikspieren zaten nog op hun plek.

Hoe hard ze ook heeft geschopt, ik had haar niet eens kúnnen voelen, zei hij. Hooguit wat steekjes in mijn rug. En inderdaad, de laatste maanden had ik last van rugpijn. We waren zelfs al aan het kijken naar een nieuw matras!"

Plop

"Tot twee dagen voor de bevalling heb ik gewoon gewerkt in de ouderenzorg. Die laatste dag heb ik zelfs nog een meneer van de grond getild, terwijl ik bij mijn vorige zwangerschappen al met 34 weken amper tussen de bedden door kon lopen met mijn dikke buik. Die bewuste 30 december 2017 dacht ik dat ik ongesteld moest worden. Ik slikte de pil en menstrueerde netjes iedere maand. Ik voelde me beroerd.

Op een gegeven moment kwam Thijs gillend binnen rennen. Iemand had een rotje naar hem gegooid en dat was in zijn capuchon ontploft. Hij had een flinke brandwond in zijn nek. Omdat we vermoedden dat er opzet in het spel was, belden we de politie.

Terwijl een agent naar ons verhaal kwam luisteren, lag ik onderuitgezakt op de bank. De pijn in mijn onderrug werd steeds heviger, totdat ik op een gegeven moment een ‘plopje’ voelde en begon te vloeien. Ik was opgelucht, dacht dat mijn menstruatie eindelijk doorbrak."

Menstruatiepijn

"Pas toen de agent weg was, ben ik naar de wc gegaan. Daar kwam ik vervolgens niet meer vanaf. Theo maakte zich ernstige zorgen en belde de spoedlijn van de huisarts. ‘Mijn vrouw heeft verschrikkelijke menstruatiepijn,’ zei hij. Daar waren ze niet zo blij mee: ‘Belt u dáár de spoedlijn voor?!’ Ze wilden absoluut niet komen.

Uiteindelijk heeft Theo mijn ouders gebeld om op te passen en mij naar de huisartsenpost gebracht. Dat was zo’n 20 minuten rijden. Ik wist tijdens de rit niet waar ik het zoeken moest van de pijn, huilde tranen met tuiten. Met mijn voeten tegen het dashboardkastje, drukte ik mijn onderlichaam in de stoel."

Toucheren

"Nog steeds dacht ik geen moment aan weeën. Ik voelde immers alleen maar druk aan de achterkant, niet aan de voorkant. Maar toen ik de huisartsenpost binnenstrompelde, schrok iedereen zich blijkbaar rot. De arts vroeg of ik me wilde uitkleden, zodat ze me kon toucheren. ‘Sorry, ik ben ongesteld,’ zei ik nog. ‘Nee, u bent aan het bevallen,’ constateerde ze. ‘Dat kan niet, ik ben niet eens zwanger!’ reageerde ik.

Maar er was geen twijfel over mogelijk. Ze zag het hoofdje al. Ik werd op een brancard gelegd en met de grootste spoed naar het aangrenzende ziekenhuis gereden. In de verloskamer stond al een heel team paraat. Theo was al net zo in shock als ik. Hij bleef maar roepen: ‘Ze mag niet meer bevallen, dat is te gevaarlijk!’ Hij was bang om mij te verliezen. Maar voor een keizersnee was het al te laat, zei de gynaecoloog."

Dood kindje

"Zelf was ik in een soort trance, ik ging van de ene naar de andere emotie. Omdat ze geen hartslag konden vinden, stelde ik mezelf erop in dat ik een dood kindje zou baren. Toen iemand riep dat met de baby alles prima was, moest ik wéér schakelen.

Binnen 45 minuten was Lisa er. ‘Wat is ze groot,’ dacht ik toen ze haar bij me neerlegden. Ik had een prematuur kindje verwacht, maar alles zat erop en eraan: wimpertjes, lange nageltjes. De artsen schatten dat ze 42 of zelfs 43 weken in mijn buik heeft gezeten."

Bezorgd

"Hoe onwerkelijk het ook was, ik vond het vooral een heel mooie ervaring. Na twee keer een keizersnede en één bevalling waarbij ik zo ziek was dat ik me er niets van herinner, was dit de eerste baby die ik heel bewust geboren zag worden. Ik voelde meteen een sterk moedergevoel.

Aan de andere kant was ik ook bezorgd. Ik had negen maanden lang gerookt, af en toe wijn gedronken, biefstuk gegeten… Dat had ik allemaal nóóit gedaan als ik had geweten dat ik zwanger was. Gelukkig konden ze me geruststellen. Op de placenta was geen teken van nicotineschade te zien en de baby blaakte van gezondheid.

Een naam hadden we zo bedacht. Toen ik zwanger was van Sterre, hadden we de jongens laten meedenken en zij hadden een voorkeur voor Lisa. Theo en ik hoefden elkaar maar aan te kijken om te weten: dan moet het Lisa zijn."

Hectiek

"Na de bevalling begon de hectiek pas echt. De verpleging zorgde bewust dat er de eerste uren niemand bij ons kwam, zodat we alles konden laten bezinken. Wel kwam er een psychiater aan mijn bed, om te kijken of ik het allemaal wel aankon. Gek genoeg maakte ik me niet eens zorgen over mezelf, meer over wat anderen zouden denken.

Hoe zouden ze op mijn werk reageren als ik per direct zwangerschapsverlof opnam? En hoe moest dat nu met onze autistische zoon? Bij Sterre hadden we hem in stapjes laten wennen aan de komst van een zusje, bijvoorbeeld door al met twintig weken de box in de woonkamer te zetten.

Nu ging ik naar het ziekenhuis met rugpijn en kwam ik terug met een baby! In eerste instantie was Thijs ook boos, maar gelukkig is hij vrij snel aan de nieuwe situatie gewend."

Kinderwagen

"De eerste dagen waren chaotisch. Zie op oudejaarsdag, een zondag, maar eens een kraampakket te vinden in een klein dorp. Lisa moest slapen in de kinderwagen, want het wiegje van Sterre had ik al weggedaan. En als ik haar ’s nachts hoorde huilen, dacht ik eerst: 'wat is dát? O ja, we hebben een baby...'

Anderhalf jaar later hebben we onze rust weer teruggevonden. Het schuldgevoel dat ik had over mijn ongezonde gewoontes tijdens de zwangerschap, probeer ik los te laten. Lisa ontwikkelt zich perfect, is nog niet één keer ziek geweest en liep al eerder los dan haar zus. Ik had nooit bewust gekozen voor een vierde kind, maar ik zou haar nu geen seconde meer willen missen. We houden zielsveel van haar.

Wel heb ik me inmiddels laten steriliseren; er kan écht geen vijfde meer bij. Dit is al heel pittig, vooral financieel. Ik werk nu 24 uur per week, voornamelijk de avonden, maar ook dat is eigenlijk te zwaar naast zo’n druk gezin. Toch ben ik heel gelukkig. Al in het ziekenhuis zei mijn moeder tegen me: ‘Je hebt er in geen tijden zo goed uitgezien!’ En inderdaad, ik was er weer. De ‘depressie’ bleek dus achteraf niets anders dan een zwangerschapskwaal.”

Dit verhaal komt uit VROUW Magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf)

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.