Vrouw/Seks & Relaties
625122054
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 102: ’Jij geeft mij de schuld van het verbrande tuinhuis, en dat klopt niet’

„Wat ben jij laag”, snauw ik. „Alsof jij nooit te veel drinkt.”

„Wat ben jij laag”, snauw ik. „Alsof jij nooit te veel drinkt.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Bas.

„Wat ben jij laag”, snauw ik. „Alsof jij nooit te veel drinkt.”

„Wat ben jij laag”, snauw ik. „Alsof jij nooit te veel drinkt.”

„Dat meen je niet”, zucht Sara vol ongeloof. Ik grijns. „Dus naast mij verschijnen ook Samuel en de dj?”

„Ja, zo ongeveer.”

„Een massale coming out van vader, moeder en dochter.” constateert ze.

„Ja, al zie ik dat van mijn dochter niet zo serieus. Lente wil gewoon een punt maken.”

„En jullie gaan daarmee akkoord?” Ik knik. Bij de laatste sessie van Ouderschap Blijft lanceerde Anouk het idee om onze nieuwe partners te vragen voor de verjaardag van de tweeling. Sinds ze heeft opgebiecht dat ze het weer of nog steeds met Samuel, de vader van de vriend van Lente doet, gaat ze echt all the way. Daar hoorde dus ook het feestje van de kinderen bij.

Dat kwam mij goed uit. Sara klaagt al maanden over haar rol in mijn gezin. Ze voelt zich niet zichtbaar genoeg en heeft het idee niet serieus te worden genomen. Ik heb er tot nu toe weinig aan kunnen doen. Vreemd genoeg had ik Anouk nodig om het wel goed te kunnen regelen. Vervolgens heb ik gezegd dat dj ook welkom is. Niet omdat ik zin heb in die idioot, maar omdat ik het leuk vind om het Anouk moeilijk te maken.

Feest

Anouk heeft er weer een prachtig feest van gemaakt. Ze straalt als gastvrouw en is tegen iedereen even hartelijk. Behalve tegen Sara. Die voelt zich dan ook duidelijk niet thuis op het feest. Zowel de andere gasten als Lente zien haar niet staan. Alleen Storm doet nog een poging met een paar gemompelde zinnen. Ook de dj is niet op zijn gemak. De kinderen zijn ook voor hem te druk. Hij houdt zich op bij de muziekinstallatie, met één oog op Anouk die hem op haar beurt negeert.

Samuel daarentegen lijkt volledig op zijn gemak. Hij helpt Anouk in de keuken en maakt ondertussen grapjes met de jongens en zet Lente een kop gemberthee met sinaasappel voor. Daarna gaat hij met de witte wijn rond. Alsof hij de man des huizes is. Uitslover.

Shirt uit

Ook Sara laat zich weer bijschenken. „Hou je het een beetje rustig dit jaar”, vraag ik haar zachtjes. „Bedankt voor de herinnering”, snauwt ze. Met een ruk draait ze zich om en laat daarbij haar blini op de dj vallen: „O jee. Sorry. Dat was niet de bedoeling.” Ze begint verwoed te poetsen en maakt daarmee de vlek alleen maar groter. Tot haar eigen genoegen, want ze drukt harder met het doekje dan strikt noodzakelijk. „Doe je shirt maar even uit”, zegt ze hees. „Dan was ik hem op de hand.” De dj pakt de onderkant van zijn shirt, een misschien verbeeld ik het me, maar volgens mij werpt hij een blik op Anouk en trekt dan heel langzaam, op het ritme van de muziek zijn shirt uit. Een blokjesbuik. Net als ik, alleen dan een paar jaar jonger. Big deal. Toch draaien alle vrouwen hun hoofd om. Allemaal, behalve Anouk. Die negeert de dj en gluurt onder haar wimpers door naar Samuel. Zou ze nu het lijf van Samuel met dat strakke dj-lijf vergelijken?

Snauw

Sara stekt haar hand naar de dj uit. Alsof ze het T-shirt nog even wil aandrukken. Ik kijk ernaar, maar word niet boos op Sara. Zij is waarschijnlijk blij dat iemand aardig tegen haar doet. Lente denkt daar anders over. „Kan ze even stoppen met dat stomme gedoe”, vraagt ze mij terwijl ze naar Sara wijst. „Echt gênant dit.”

„Ja”, mengt Anouk zich in het gesprek. „Hou je haar een beetje in de gaten? We zitten niet te wachten op zo’n scene als vorig jaar.”

„Wat ben jij laag”, snauw ik terug. „Alsof jij nooit te veel drinkt.”

„Dat doe ik dan in mijn eigen tijd”, zegt ze koel, „zodat niemand er last van heeft.”

„Is dat zo, schat? Waar was jij toen het tuinhuisje in de fik vloog?”

„In mijn eigen huis, op mijn eigen bank. En ja, ik sliep. Want ik was doodop”, antwoordt ze.

„O ja, moe? Dat heet gewoon ’dronken’, Anouk.” Ik wenk naar Sara: „Tijd om te vertrekken.”

„Blijf nou”, mengt Storm zich in het gesprek. „Het is onze verjaardag en dat willen we graag leuk houden.”

„Laat hem lekker gaan als hij dat wil”, sist Anouk. Maar ik sla Storm op zijn schouder en zeg: „Sorry knul. Het ging ook helemaal nergens over.” Ik hang mijn jas weer op. „Jawel, het ging wèl ergens over”, werpt Anouk tegen. „Jij geeft mij de schuld van het verbrande tuinhuis. En dat klopt niet.” „Niet nu, Anouk”, brom ik. „Papa heeft gelijk”, zegt Storm. „Dat moeten we nu niet bespreken.”

„Jawel”, gaat Anouk verder. „We moeten dat wel nu bespreken. Papa heeft geen gelijk. Maar als jij vindt dat hij dat wel heeft, dan ga je maar met hem mee.” Iedereen staart Anouk verbaasd aan.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.