Vrouw/Columns & Opinie
638651174
Columns & Opinie

Deel 1: 'Afscheid nemen van oma is moeilijk, we moeten allebei huilen'

Lezeres Heidy Knol (43) gaat met haar man Jeroen, zoons Jesse en Teun en dochter Roos twee jaar in de Verenigde Staten wonen. Over haar belevenissen aldaar houdt ze voor VROUW.nl een dagboek bij.

"De tranen lopen over mijn wangen terwijl ik de vloer boen die flink vies is na onze afscheidsborrel van gisteravond. Over een paar weken vertrekken we naar Chicago om daar met ons vijfkoppige gezin voor twee jaa te wonen en werken; Jeroen gaat de Amerikaanse tak van zijn softwarebedrijf opstarten.

Tranen

Het scenario heen en weer reizen hebben we uitgebreid besproken maar - zo horen we ook van andere ondernemers - dat is zwaar voor zowel ondernemer als gezin. Daarbij lijkt het ons een fantastisch avontuur. Maar nu het vertrek dichterbij komt, komen toch de tranen. Mijn baan, mijn moeder, mijn vriendinnen, familie... Die laat ik allemaal voor twee jaar achter. Beseffende dat ik niet altijd meer bij een geboorte of jubileum kan zijn.

En onder het boenen van de vloer grijpt dat besef mij naar de keel. Toegegeven: Borsato’s Afscheid uit de speakers helpt ook niet mee. Ook de kinderen hebben hun afscheid deze week. Jesse (12) en Teun (9) gaan zwemmen met hun vriendjes en weer schiet ik vol als ik ze zie spelen: wat doe ik ze aan? We bereiden het feestje van Roos (bijna 7) voor: mini-midgetgolfen met haar vriendinnen. Zij zei vorige week heel ontroerend 'Mam, als we niet meteen vrienden hebben, dan hebben we wel elkaar.'

Misschatting

De verhuizers komen en wat ben ik blij dat de kinderen bij oma en mijn schoonouders bij ons zijn. Want wat een klus... vorig jaar zijn we tijdelijk ons huis uit geweest in verband met een ingrijpende verbouwing en op basis van die ervaring heb ik een inschatting gemaakt hoeveel ruimte in de container we nodig hebben. Maar gedurende de verhuisdag blijkt dat een flinke misschatting geweest. De verhuizers nemen het sportief op, maar balen wel dat ze nog een keer moeten rijden om al onze spullen in de opslag in Den Haag te krijgen.

De geschatte 8 m3 wordt uiteindelijk 20. Tegen de kinderen hadden we gezegd dat ze alles wat ze wilden mochten meenemen met het idee dat ze zich dan sneller thuis zullen voelen. Wel moeten ze een onderscheid maken tussen de spullen waar ze twee jaar zonder kunnen (blijven achter), waar ze twee maanden zonder kunnen (gaan op de boot) en waar ze niet zonder kunnen (mee in het vliegtuig).

Oma

De jongens waren niet zo moeilijk: als de PlayStation maar in de handbagage kan. Maar bij mijn dochter nam de laatste stapel angstvallig grote vormen aan. Ze kan echt niet zonder al haar knuffels, of de knuffels kunnen niet zonder haar. Hopelijk krijgen we alles mee in de koffers. Nadat de verhuizers weg zijn is het alsof de ziel uit het huis is; het wordt nu echt tijd dat we gaan.

Dan breken de laatste dagen aan. We zien onze familie voor de laatste keer, traditioneel Chinees eten aan mijn kant, een uitgebreide lunch met Jeroens familie. Afscheid nemen van oma is moeilijk, we moeten allebei huilen. Ik weet dat zij denkt dat we elkaar nooit meer zullen zien.

We hebben nog twee dagen, Jeroen is aan het werk en ik ga leuke dingen doen met de kinderen: strand, Madurodam... Teun en Roos hebben een vriendje mee en alhoewel het afscheid redelijk koel (cool?) verloopt, heb ik het er moeilijk mee. Rationeel kan ik het allemaal goed benaderen hoor; twee jaren zijn immers zo voorbij. Maar opeens lijkt het me toch een (te) lange tijd...

Tekst: Heidy Knol

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een tijd ergens anders gewoond en/of een moeilijk afscheid gehad? En wil je daarover vertellen?

Dan kan dat hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.