Nieuws/Vrouw
638860996
Vrouw

Ze keek verloren om zich heen en ging op tussen de menigte

Ouderen zijn kwetsbaar als vlinders

Ouderen zijn kwetsbaar als vlinders

Lezeres Angela Hartogs kwam in de trein een bijzondere dame tegen en schreef daar deze lieve Lezerscolumn over. Over oude mensen die rondfladderden als vlinders, maar ook over alzheimer, de meest voorkomende vorm van dementie.

Ouderen zijn kwetsbaar als vlinders

Ouderen zijn kwetsbaar als vlinders

"De trein, met name het perron, is bij uitstek de plaats om even los te weken van mijn smartphone. Ik verlang naar die schaarse, bijzondere momenten waarop mensen tegen mij beginnen te praten. Hun lief en leed uit het niets met me willen delen.

Huppeltje

Die donderdag was zo'n dag. Op het volle perron waar de trein naar Arnhem zou stoppen viel ze me meteen op. Het kwam niet door haar felrode jurk en pastelgele jas, het zat in haar uitstraling. Haar aura, of hoe je het wilt noemen. Dat aura van haar moest beslist geel zijn, zonnig geel.

'Ik heb vandaag een uitstapje!', jubelde ze. Ze maakte een vreemd soort sprongetje. Het moest een jong huppeltje zijn, maar het ging nét wat minder elastisch. Ze veerde een beetje na op de zachte rubberen zolen van haar Ecco-schoenen. Ze lachte haar tanden bloot.

Eigen tanden

Het viel me op dat ze haar eigen tanden nog had. Het leek op een gebit van een schoolkind dat net gewisseld had. Twee grote voortanden en kleintjes ernaast. Onregelmatig ook. Het gaf haar iets buitengewoon guitigs. In stilte vervloekte ik de beugels.

En tevens allerlei andere zaken die ons in gemodelleerde keurslijfjes willen gieten. 'Waar gaat uw uitstapje naar toe?' Ze pakte mijn hand en keek me aan met ogen die straalden. 'Ik ga naar Enschede om een vriend van vroeger te zien. Het is meer dan vijftig jaar geleden dat we elkaar zagen. Leuk he?'

Afzeggen

Ik knikte en lachte met haar mee. Dat was zeker leuk! Ik verheugde me er opeens op om heel erg oud te gaan worden. En op uitstapjes te gaan naar alle mensen die ik ooit eens had gekend.

'Vorige week moest ik helaas afzeggen, want toen regende het.' Ze keek me weer aan en het leek of ze van opwinding begon te rillen. 'Ik heb er toch zoveel zin in!' 'Ik word helemaal bij van u!', zei ik.

Vlindertje

'Ik ben altijd blij', verzekerde ze me. 'Lachend door het leven ga ik. Ben net een vlindertje.' Het was vanzelfsprekend eigenlijk dat ik in de trein tegenover haar ging zitten. 'Kijk, ik heb aardbeienplantjes meegenomen.'

In haar tas zaten twee plantjes verpakt in cellofaan. Het krulllint werd bijeen gehouden door een sticker van een peperdure bloemist. 'Denk je dat katten ze opeten?' Ik haalde mijn schouders op. Het leek me van niet, eigenlijk. 'Ik verheug met toch zo op vandaag!' De vrouw staarde uit het raam.

Lezers Angela Hartogs

Lezers Angela Hartogs

Trance

Het leek of onze gesprekstof een beetje op begon te raken. Ze keek dromerig naar de weilanden die voorbij flitsten. Grote lappen uitgestrekt gras in verschillende kleuren groen die in elkaar versmolten. Bij het volgende station stond ze opeens op. En liep naar de deur. 'U moet toch naar Enschede?', riep ik haar na. 'Dan moet u nog even blijven zitten.'

Als in een trance liep ze naar buiten. Alsof ze me niet meer zag of hoorde. Het tasje met aardbeienplantjes bungelde eigenaardig om haar elleboog. Ze keek verloren om zich heen en ging op tussen de menigte. Haar stralende aura leek gedoofd. De trein vertrok weer.

Even

Ik dacht aan katten. Dat er misschien exemplaren waren die wél aardbeienplantjes lusten. Ik dacht aan Enschede en aan lachende, oude mensen die rondfladderden als vlinders. En ik dacht aan het vlindertje met haar schoolkindergebit, en kon alleen maar hopen dat ze nog vaak deze stralende momenten mocht beleven. Al was het dan maar even."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook iets bijzonders ervaren en wil je daarover schrijven?

Dan kan dat hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.