Nieuws/Vrouw
648704838
Vrouw

Ik weet niet of het zin heeft, pap, ik doe ook maar wat

Lianne Marije is journalist en heeft vier jaar geleden haar vader verloren. In een brief aan hem vertelt ze hoe erg ze hem mist.

Zomer

Ze zeggen dat het zomer wordt. Al vroeg in de middag druppelen de terrassen vol en er staan weer ellenlange rijen voor salons met ambachtelijk Italiaans ijs. In de zon zijn we geduldig. We genieten, de dagen zijn lang en licht en geen grimmig winterweer krijgt ons meer terug in een dip. Met de zon op je gezicht is een fijn leven lastig te ontkennen.

Niet zo onschuldig

Vierentwintig jaar lang vond ik de zomer een tijd van varen met de boot, naakt onder een tuinslang rennen, citroenijs eten, frutsels kopen op de markt in Zuid-Frankrijk en later van veel bier drinken en feesten. Tot 2013. Jij was al een paar maanden ziek en ineens bleek die kanker toch niet zó onschuldig. Artsen zijn ook maar mensen. Voor we goed en wel begrepen hoe dat bed van de thuiszorg werkte, was je al gestorven. Ik werd in acht weken tien jaar ouder.

Ik focuste me lang op het leren dragen van het gemis. ‘Gek hè, mam, dat pap gewoon dóód is,’ zei ik soms. En dan keek ze me aan alsof ik die bewuste zomer had doorgebracht in een strandtent op Ibiza in plaats van aan jouw bed. Maar het verdriet bleek veel groter. Jouw ziekteproces voelde als een stapel artikelen die ik had moeten doornemen voordat ik überhaupt aan m’n rouwscriptie kon beginnen. Er was zo veel te verwerken.

Met spoed naar het ziekenhuis

Als ik mensen vertel dat ik nog verdrietig ben om hoe het allemaal is gegaan, zeggen ze soms dat ik daar niet meer aan moet denken. Want wat heeft het voor zin om stil te staan bij die keer dat je acht keer belde terwijl ik in college zat? Dat ik toen geërgerd reageerde omdat het kaasbroodje en de koffie die ik had besteld nogal lang op zich lieten wachten? Dat je daarna vertelde dat je met spoed naar het ziekenhuis moest komen, omdat ze ‘iets’ in je longen hadden gevonden? En je daarmee m’n hart brak?

Leven tussen hoop en vrees

Ik weet niet of het zin heeft, pap, ik doe ook maar wat. Er viel een stuk meer te verwerken dan alleen jouw dood, en de tijd gaat soms sneller dan ik het kan bolwerken. Het leven tussen hoop en vrees, de slechte uitslagen, jouw lichaam dat ik niet meer herkende, de afstand die je nam van ons en het afscheid vol lieve woorden dat er nooit kwam – ik heb het doorstaan, maar nog niet allemaal gedragen.

En nu zeggen ze dat het weer zomer wordt. Met lange, lichte dagen en terrassen vol vrolijke mensen. En daar zul je me ook wel zien hoor, pap. Maar dan zal ik eens beginnen over 2013. Want door te praten, verwerk ik. En met de zon op je gezicht is een verder fijn leven lastig te ontkennen.

Lianne Marije

Als je meer van Lianne Marije wil lezen kan je terecht op haar website waar ze meerdere brieven aan haar overleden vader schreef. Verder is ze ook een actief twitteraar.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.