Vrouw/Marjolein kookt over
658423635
Marjolein kookt over

Marjolein kookt over

’Eh nee, ik ga niet voor 3 euro een foto op Insta zetten...’

Een verrassend mailtje kreeg culinair redacteur Marjolein Hurkmans. Of ze misschien met een donut op de foto wil? Want dat is leuk voor haar bankrekening. Thanks, but no thanks.

Ik ben niet zo van de donuts. Leuk hoor, in Amerikaanse politieseries: oom agent die de boef vanuit zijn auto in de gaten houdt en ondertussen van die mierzoete oliekoeken met een gat erin naar binnenschuift, maar ik ben geen detective en post nooit meer voor iemands huis sinds ik geen 15 meer ben en stalkgedrag vertoonde in de richting van de puber waar ik een crush op had. En dat deed ik trouwens op mijn fiets, verscholen achter de heg van zijn buren. Zonder donut, maar met zak drop.

Sorry nog daarvoor beste jongen die nu al lang een meneer is. Anno 2019 was ik gearresteerd en had ik waarschijnlijk een straatverbod gekregen. Toentertijd kwam ik ermee weg. Maar ik deed ook eigenlijk niks ergs. Behalve dan een beetje naar ZIJN raam staren.

Vies en vet

Afijn, een boel omwegen en dat allemaal om nogmaals te benadrukken dat ik geen donutfan ben. Vies en vet vind ik ze. Doe mij dan maar een puddingbroodje van de oliebollenkraam. Die hebben nog iets romigs. En toch ga ik vanmiddag nog naar die beroemde donutbakker die als rechtgeaarde fastfoodketen zo ongeveer overal vestigingen heeft.

Ik kreeg namelijk een mail van ze. Mocht ik een influencer zijn (dat is iemand die eigenlijk de hele dag niks anders doet dan tegen betaling met lippenstiftjes op de selfie gaan en dan roept dat het de beste lippenstift ever is, ook al is het rotzooi) en met een product van het bedrijf op de foto gaan met daarbij de juiste hashtags, dan storten ze 3 euro per foto op mijn rekening terug. Zo’n donut kost dus 2,25. Dat is toch mooi 75 cent winst per plaatje. En met een beetje fotoshopskills kun je die ene donut verbouwen tot wel 30 andere donuts, dus dan steek je gewoon de volledige 3 euro in je zak per post. Hoe word je slapende rijk?

Juichende influencer-recensie

Nee, het is geen totale verrassing voor me dat bedrijven bepaalde mensen betalen om met hun producten op de foto te gaan en die foto’s vervolgens op social media te plaatsen. Ik kom die meisjes vaak genoeg tegen op persbijeenkomsten. Flink in de verf, kek jurkje aan en dan vooral heel lang doen over het op de juiste manier positioneren van dat ene bordje zodat de perfecte foto kan worden gemaakt.

Voor ons, het gewone journaille, best lastig. Wij hebben vaak gewoon honger en tegen de tijd dat alles voldoende is uitgelicht, is het eten koud. De concurrentie is ook niet helemaal eerlijk. Waarom zou je als bedrijf ons nog uitnodigen; de gewone verslaggever die het als zijn/haar taak ziet om de lezer van eerlijke informatie te voorzien als je tegen betaling jezelf ook kan verzekeren van een juichende recensie van een influencer? Ik zou het ook wel weten als ik meer te verkopen had dan mijn eerlijke mening.

Maatje zero

Afijn, wat mij dus wel verbaast, is dat deze donutboer zo openlijk oproept tot iets wat toch eigenlijk ’gewoon’ het aannemen van steekpenningen is: doe alsof je mijn donut lekker vindt en ik betaal je in klinkende munt.

En dat de consument er nog steeds intrapt, vind ik ook nogal verbijsterend; dat er dus kennelijk mensen zijn die scrollen op Instagram, blijven hangen bij een foto van een iets te gelikt uitziende dame met maatje zero die haar tanden zet in een roze donut en daar allerlei lovende hashtags bij zet en dat ze dan echt denken dat de juffrouw in kwestie die foto echt plaatst omdat ze die donut zo lekker vindt en dat dat niks te maken heeft met haar groeiende bankrekening.

Niet te hachelen

Begrijp me niet verkeerd: zonder advertenties geen media. Iemand moet de schoorsteen laten roken. Maar wees er dan wel gewoon eerlijk over. Als wij in het magazine VROUW een artikel plaatsen in samenwerking met een commerciële partij dan staat erbij: betaalde content. Ik denk dat het tijd wordt dat we daar op social media ook duidelijker over zijn: ‘Nee, ik vind die donut niet te hachelen. Maar ik krijg ervoor betaald hè.’ Dan is het voor de consument ook duidelijker: ga ik mee met de (betaalde) influencer of heb ik meer vertrouwen in de mening van de (door de krant, tv, het tijdschrift betaalde) recensent?

O, en dat ik meteen naar de donutboer gerend ben om mijn bankrekening te spekken, is natuurlijk onzin. Ik vind donuts niet minder vies als ze me geld opleveren. En om nou voor 3 euro per post mijn ziel te verkopen…

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.