Vrouw/Opgebiecht
67269301
Opgebiecht

Mijn zoontje (3) is gek op roze... En ik hoop dat het geen fase is!

mickey minnie mouse

mickey minnie mouse

Mijn zoontje houdt van roze. Hij heeft 3 T-shirts van Mickey Mouse, maar hij zou liever shirts met Minnie willen. Soms vraagt hij om een staartje in zijn haar. Mijn man vindt dat we dit gedrag niet te veel moeten ‘stimuleren’, ík vind dat hij lekker moet zijn wie hij is.

mickey minnie mouse

mickey minnie mouse

Iedereen die een nauwe band heeft met mijn jongste zoon – wij als ouders, zijn broer van 5, opa’s en oma’s, de juffen van het kinderdagverblijf – weet dat hij af en toe nogal meisjesachtig is. Al die mensen roepen om het hardst dat het fase is die weer voorbij gaat, dat hij vanzelf jongensachtiger wordt. Het zit er namelijk wel, dat testosterongedreven gedrag: hij kijkt en speelt Ninjago, is dol op zijn speelgoedauto’s en knokt met zijn broer.

Homoseksueel

Zelf weet ik het niet. Die roze fase zoú tijdelijk kunnen zijn, maar duurt inmiddels al een tijdje en het lijkt eigenlijk wel een beetje bij hem te horen. Steeds vaker denk ik 'Dit gaat niet voorbij'. Misschien blijft hij wel zo meisjesachtig. Misschien wordt hij gewoon een ontzettend zachtaardige metroman. Misschien is hij zelfs homoseksueel.

Het mooie is: eigenlijk houd ik nóg meer van hem door die bijzondere verhouding tussen mannelijkheid ('Mama pakken!' 'Piew, piew, dood!' 'Ik ben een monster en ik ga jou opeten!!!') en zijn zachte, vrouwelijke kant.

'Ik ben een zus!'

Met die vrouwelijke kant krijgen we inmiddels dagelijks te maken. In de tuin van de kinderboerderij kiest hij alleen voor roze loopauto’s. Hij kwam onlangs apetrots thuis van de crèche met een piepklein staartje bovenop zijn hoofd (met een roze elastiekje).

Hij ontkent steeds vaker dat hij een broertje is. 'Ik ben een zus!', roept hij dan. Hij doet een beetje lelijk over zijn piemel; die kan wat hem betreft wel weg. "Mama heb geen piemel, hé?", zegt hij. "Ik wil ook geen piemel."

Man moppert

Zelf ga ik mee in het gedrag van mijn zoon. Als hij een zus wil zijn, mag hij van mij best even een zus zijn. Staartje, nagellak bij een speciale gelegenheid: ik vind het allemaal oké.

Maar mijn man moppert dat ik hem te veel zijn gang laat gang. Waar ik roep 'Goed, jij bent een grote zus!' roept hij 'Nee, jij bent een grote kerel!' Een staartje in zijn haar gaat hem te ver en aan de juf van het kinderdagverblijf heeft hij verzocht dat niet meer te doen.

Roze rozen

Hij werd 3, afgelopen weekend. Al een maand ervoor waren we er druk mee bezig. Natuurlijk vroegen wij wat hij voor zijn verjaardag wilde. 'Bloemen!!!', riep hij meteen. Ik moest daar enorm om lachen, maar hij bleef standvastig.

Roosjes moesten en zouden er komen.De dag voor zijn verjaardag stond ik dus bij de bloemist voor 20 roze (!) rozen. Ik zag mijn man met zijn ogen rollen. Rozen: vooruit. Maar moest het echt per se roze?

Dolgelukkig

Dolgelukkig zat onze jongste de volgende dag aan tafel met zijn neus in de roze rozen, een roze kroon van Mickey Mouse op z’n hoofd. De cadeautjes – een paar stoere auto’s, een zeer jongensachtige loopfiets én een enorme pluchen Minnie Mouse – had ik deels ingepakt in stoer blauw én in Minnie Mouse-papier.

Samen met een roze/rode Mickey en Minnie Mouse-taart én roze servetjes op tafel leek het wel alsof we op een meisjesfeest beland waren. Maar met een blik op het stralende feestvarken wist ik dat ik de juiste keuzes gemaakt had.

Niet stimuleren

’s Avonds zag ik de slapende jarige job in een innige omhelzing met Minnie Mouse liggen. Zijn vader was net zo vertederd als ik, maar toen we daarna de troep van het feest op stonden te ruimen, vroeg hij me nogmaals of ik mijn best wil doen meer nadruk te leggen op de mannelijke trekjes van ons kind. "Voetbal en auto’s vindt hij toch ook leuk? Als we niet zoveel aandacht besteden aan dat meisjesachtige, dan gaat het over."

Ik geloof daar dus niet in. Als dat meisjesachtige er echt in zit, komt het toch wel naar boven, ook al zou ik het onderdrukken. Bovendien: het vertedert me. Ik vind het eigenlijk wel prima. Stel dat het zo blijft? Stel dat hij homoseksueel is? Dan heb ik straks misschien een schoondochter én een schoonzoon, wat een rijkdom! Dus eigenlijk heb ik voor mezelf besloten: zijn vader moet er maar aan wennen.

Transgender

Misschien is hij wel transgender, lachte een vriendin laatst. Die gedachte is nog niet echt serieus bij me opgekomen, daarvoor vind ik het veel te vroeg. Als dat zo zou zijn, zou ik daar zeker aan moeten wennen, maar ik weet ook dat de wensen van mijn kind voor mij altijd het belangrijkste zullen zijn.

Alleen de laatste optie – dat het tóch een fase is – baart me soms zorgen. Geen roze meer, alleen nog auto’s en later achter de meiden aan. Dan zal ik Minnie Mouse wel missen, zeg. Maar ach: dan moet moeder er maar aan wennen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.