Nieuws/Vrouw
672987812
Vrouw

Een dagje mee met de Zonnebloem: Ik ben zo ontiegelijk eenzaam

Leuke dingen doen, nieuwe mensen ontmoeten en op plekken komen waar je nooit eerder bent geweest: helaas is dat niet voor iedereen even vanzelfsprekend. De Zonnebloem maakt het voor mensen met een lichamelijke beperking mogelijk om te (blijven) genieten van het leven. Journaliste Hortence Chen liep een dagje mee.

’Goedemorgen, meneer Hendriksen! Wat gezellig dat u er weer bij bent. Dag mevrouw Brandenburg, heeft u er ook zo’n zin in?' Vrijwilligers Truus Thomas (62) en Ria de Wit (76) heten alle gasten welkom terwijl ze de namenlijst afvinken.

Tekst gaat door onder de foto

Sasha Lambert

Sasha Lambert

En óf mevrouw Brandenburg er zin in heeft! Meneer Hendriksen ook. Evenals mevrouw Schrier, de dames Schepper, meneer en mevrouw Zuytweg en nog zo’n dertig andere ouderen.

We staan op de parkeerplaats van sporthal de Reimerswaalhal in het Zeeuwse Kruiningen om met de bus naar Safaripark Beekse Bergen te vertrekken. Een uitje dat is georganiseerd door afdeling Reimerswaal van Nationale Vereniging de Zonnebloem.

Rollator

Naast Thomas en De Wit leiden zo’n zes andere vrijwilligers de reis in goede banen. Hoewel het volgens Thomas en De Wit vandaag zal meevallen wat betreft drukte („Deze groep heeft niet zoveel begeleiding nodig, de meesten lopen zelfstandig met hun rollator”), vind ik het toch flink aanpoten.

Alle looprekjes moeten worden ingeklapt en als een soort puzzel in de laadruimte van de touringcar passen. Klinkt simpel. Tenzij je ruzie krijgt met rollators die redelijk zwaar zijn en niet in één handomdraai zijn ingeklapt. Zie bovendien maar eens te voorkomen dat alle sturen en remkabels in elkaar verstrengeld raken.

Dwarslaesie

Dan zijn er nog enkele gasten die extra hulp nodig hebben bij het in- en uitstappen van de touringcar. Zo zit mevrouw Brandenburg vanwege een dwarslaesie al 38 jaar in een rolstoel en moet zij via de rolstoellift de bus in worden begeleid. Ook mevrouw Schrier maakt dankbaar gebruik van de lift die door chauffeur Marco wordt bediend.

Tekst gaat door onder de foto

Sasha Lambert

Sasha Lambert

Handjes de lucht in

Als alle rolstoelen en rollators veilig zijn opgeborgen in de laadklep en iedereen een plekje heeft gevonden, kunnen we vertrekken. Dertig blije gezichten kijken ons en vrijwilliger Thomas verwachtingsvol aan. Er wordt driftig geknikt en er gaan zelfs een paar handjes de lucht in wanneer Thomas de microfoon pakt en vraagt of iedereen er klaar voor is.

Een beetje alsof we op schoolreisje zijn. De sfeer is goed en wanneer Marco de touringcar de snelweg op rijdt, delen we chocolademelk en stroopwafels uit. „Hebben we van de supermarkt gekregen”, vertelt Ria. „Ik ben van de week gewoon de winkel in gelopen en heb gezegd dat ik van de Zonnebloem ben. Of ze misschien iets lekkers hadden voor de ouderen. Ze waren zo lief om ons dit te geven.”

Pretoogjes

De gasten laten het zich goed smaken. „Smaakt goed, Ria!” klinkt het achterin. Ook meneer Hendriksen – „Zeg maar Jacques, hoor” – zit te smullen. Kort daarvoor was hij in slaap gedommeld, maar opent zijn pretoogjes wanneer de koeken en pakjes drinken worden uitgedeeld. De 69-jarige vertelt dat hij al sinds mei naar dit uitje uitkijkt. „Ik heb me er direct voor ingeschreven, voordat alle plekken waren vergeven.”

Driewieler

Hij gaat al een jaar of vijf met zulke uitjes mee. „Vrijwilligers van de Zonnebloem zagen me weleens fietsen op mijn driewieler in Hansweert. Of ik het niet leuk zou vinden om een keer mee op pad te gaan? Nou, dat leek me wel wat.”

Meneer Hendriksen wil benadrukken dat dat niet uit eenzaamheid was. „Integendeel, ik heb een leuk sociaal leven. Maar omdat ik slecht ter been ben, zijn de uitjes van de Zonnebloem ideaal. Op eigen houtje met mijn rolstoel of rollator naar de Beekse Bergen, is lastig.”

Tekst gaat door onder de foto

Bingomiddag

Een gezellige bingomiddag, sinterklaasviering of zoals vorig jaar een tocht naar de Biesbosch: Hendriksen vindt het allemaal even leuk. In september gaat hij met de Zonnebloem vijf dagen vanuit Arnhem door Nederland varen.

„Maar eerst naar Hilvarenbeek!” Een jaar of vijftien geleden is hij er al eens geweest. „Maar het zal in de tussentijd flink zijn veranderd”, denkt hij. „Ik heb er hoe dan ook zin in om de dieren vanuit de bus van dichtbij te bewonderen.”

Ook Dien Brandenburg (74) uit Krabbendijke lijkt het prachtig om de beesten in de natuur te zien. Zonder de Zonnebloem zou ze het safaripark niet snel bezoeken. „Niet als je zoals ik in een elektrische rolstoel zit.”

Achter de geraniums

Ze meldde zich zes jaar geleden aan bij de vereniging: „Ik hoorde er goede dingen over die allemaal kloppen. Altijd gezellig en goed geregeld. Twee keer per week bridge ik bij de Zonnebloem en ik ben in het verleden mee geweest op een dagtocht naar Baarle-Nassau en een weekje op vakantie naar het Belgische Mechelen. Net als meneer Hendriksen ga ik volgende maand mee varen.”

Echtgenoot Ton blijft thuis. „Hij is mobiel en vindt het lekker om te wandelen en fietsen. Vandaag is hij lekker in de tuin bezig. ’Ga jij maar lekker op pad’, zegt hij dan. Nu ben ik sowieso niet iemand die achter de geraniums zit, maar dit soort dagen maken mijn leven nog iets leuker.”

Blije koppies

Voorin in de bus zit vrijwilliger Jolanda Dijl (52). Zij is verpleegkundige en gaat al drie jaar mee. Leuk en dankbaar werk, vindt ze. „Als je al die blije koppies ziet, dan weet je waar je het voor doet. Voor ons is het heel gemakkelijk en vanzelfsprekend om er even tussenuit te gaan, maar dat geldt niet voor mensen met een beperking of die weinig mensen om zich heen hebben. Zij leven echt op als ze weer onder de mensen zijn.”

Tekst gaat door onder de foto

Sasha Lambert

Sasha Lambert

Ongelukjes

Dijl vertelt dat op elke dagtocht drie vrijwilligers meegaan, van wie tenminste één uit de zorg. Dat moet ook wel, want er gaan vaak gasten mee die ondersteuning kunnen gebruiken als ze naar het toilet moeten. „Soms gebeuren er ongelukjes. Daarom heb ik altijd een tas bij me met daarin washandjes, zeep, paracetamol, pleisters en een schaar.”

Doordat Dijl in de zorg werkt, weet ze hoe zij in noodsituaties moet reageren. „Krijgt iemand met diabetes bijvoorbeeld plotseling last van te laag bloedsuiker, dan kan ik meteen handelen. Gelukkig is het nog nooit voorgekomen dat ik echt in actie moest komen.”

Leeuwen en giraffen

Ook vandaag verloopt zonder ongelukjes of situaties waarbij medische assistentie nodig is. In de bus zit er de sfeer er goed in. Janny en Jopy, beiden 87 jaar en al 80 jaar bevriend, toevallig alle twee Schepper hetend, kletsen wat af. Over het weer en over de dieren die ze hopen te zien: leeuwen en giraffen.

Als we na een rit van anderhalf uur in Hilvarenbeek aankomen, wordt mijn hulp weer ingeroepen. Alle rollators moeten weer uit de laadruimte worden gehaald en een aantal gasten wil wat ondersteuning bij het uitstappen.

Tekst gaat door onder de foto

Sasha Lambert

Sasha Lambert

Ontiegelijk eenzaam

Met Leny Schrier (80) heb ik een leuke klik. Wanneer zij ontdekt dat ik in Amsterdam woon, beginnen haar ogen te glinsteren. „Toen ik zo jong was als jij, heb ik daar ook even gewoond”, mijmert ze. „Een mooie tijd.”

Terwijl ik haar in haar rolstoel door het park duw, vertelt ze dat dit haar tweede uitje is dat ze met de Zonnebloem maakt. „Stikgezellig. Zo kom ik ook nog eens onder de mensen. Ik ben zo ontiegelijk eenzaam...”

Tijdens de lunch vertelt mevrouw Schrier dat haar echtgenoot Henk twee jaar geleden overleed nadat ze tien jaar voor hem had gezorgd. „Als ik aan hem denk, word ik weer verdrietig”, zegt ze met tranen in haar ogen. „Henk en ik zijn 48 jaar getrouwd geweest. Het gemis blijft, maar tijdens zo’n dagje uit lukt het me gelukkig om mijn gedachten te verzetten. Plezier maken, heb ik soms hard nodig.”

Olifantenpoep

Het verdriet maakt plaats voor lol wanneer we na de lunch weer met z’n allen bij Marco in de bus stappen voor de rit door het safaripark. Waterbokken, gnoes, jachtluipaarden. Ook neushoorns, leeuwen en giraffen zien we van dichtbij.

Mevrouw Schrier luistert aandachtig naar alle dierenweetjes van ranger Mark. Zij krijgt de rillingen wanneer hij met olifantenpoep door de bus loopt. „Fascinerend, hè?” Mevrouw Schrier vindt het maar niks. "Bah!", roept ze uit.

Gelukkig heeft de poep de eetlust van de deelnemers niet verpest. Want na de safari is het in het park tijd voor koffie en gebak. Een mooi moment om terug te blikken. Over de giraffen is mevrouw Schrier het meest enthousiast. „En de gezelligheid, natuurlijk.” Ze glundert en vraagt plots: „Mag ik je bedanken voor deze heerlijke dag?”

Tekst: Hortence Chen

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat zaterdag bij De Telegraaf zit.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.