Nieuws/Vrouw
682869946
Vrouw

Tamara droeg een zoon voor haar broer

Tamara (links) met partner KIm. Tamar was draagmoeder voor haar broer en zijn vriend.

Tamara (links) met partner KIm. Tamar was draagmoeder voor haar broer en zijn vriend.

De broer van Tamara de Kruijff (38) en zijn partner willen dolgraag een kind. Zus Tamara wil draagmoeder zijn, maar in eerste instantie niet met haar eigen eicellen. Daarom wordt een eiceldonor gezocht en gevonden. Wat er volgt is een krankzinnig en kostbaar traject op Cyprus om de eicel bevrucht te krijgen en te herplaatsen.

Tamara (links) met partner KIm. Tamar was draagmoeder voor haar broer en zijn vriend.

Tamara (links) met partner KIm. Tamar was draagmoeder voor haar broer en zijn vriend.

Ongewenst kinderloze mensen geven jaarlijks naar schatting miljarden euro’s uit om hun kinderwens te vervullen. Vanavond wordt de eerste aflevering van De baby-industrie uitgezonden waarin Liesbeth Staats afreist naar Spanje, Cyprus en Oekraïne waar de 'baby-industrie' floreert. Ook Tamara en haar familie moesten een hoge prijs betalen.

Homoseksueel

"Mijn broer, zijn partner en ik zijn gaan kijken wat de opties zijn voor twee mannen. De stichting Meer dan gewenst heeft een rol daarbij gespeeld. Alles is voorbijgekomen. Van adoptie tot een pleeggezin, maar ze liepen als homoseksueel stel tegen dingen aan.

Zo hadden ze zich opgegeven voor een cursus adoptie, tegelijk met een heterostel. Zij kregen vrij snel bericht maar mijn broer en zijn vriend hebben nooit meer wat gehoord.

Draagmoeders

Als homoseksueel stel gaat de deur vrij snel dicht als het om een kinderwens gaat. Adoptie in Amerika is mogelijk, maar de biologische ouders mogen beslissen waar het kind komt en homoseksualiteit is ook daar helaas nog niet de normaalste zaak van de wereld.

Er zijn voorts gesprekken geweest met draagmoeders, maar het is lastig om het overal over eens te worden. Je moet een klik hebben, de juiste persoon tegenkomen... Toen heb ik gezegd dat ik wel draagmoeder wilde worden.

Biologisch

Ik ben zelf getrouwd met een vrouw en wij hebben twee kinderen. Ik weet hoe mooi het is om moeder te worden. Dat gunde ik hen ook. Aanvankelijk wilde ik niet met mijn eigen eicellen.

Het leek mij moeilijker als het biologisch mijn kind zou zijn. Een vriendin van de mannen bood zich aan als eiceldonor. We hadden dus alle ingrediënten bij elkaar maar die behandeling doen ze in Nederland niet als niet allebei de wensouders, dus in dit geval mijn broer en zijn partner, genetisch materiaal aandragen.

De hoofdprijs

Ik vond dat raar, waarom moeten wensouders veel reizen en veel geld betalen? We hadden een eicel, een zaadcel en een baarmoeder. Waarom werden we dan niet geholpen? Dat deed pijn.

Op Cyprus - in het Turkse gedeelte - kon het wel, maar daar betaal je de hoofdprijs. Zij moesten de tickets, het verblijf en de behandeling zelf betalen. Alleen al de behandeling is rond de 10.000 euro per keer. Dat tikt behoorlijk aan.

Miskraam

Uiteindelijk heb ik zeven keer IVF gehad. Ik werd volgepropt met medicijnen, slikte achttien hormoonpillen per dag. Dat was best heftig voor mijn hormoonhuishouding.

Vier keer leek het raak maar kreeg ik toch een miskraam. Heel verdrietig. Ook omdat je weet dat ze het zo graag willen, er hangt veel van af. Ook mijn partner is twee keer behandeld met gedoneerde eicellen.

Eigen eicellen

We waren al bijna drie jaar bezig en het leek niet te lukken. De druk was heel hoog en ik heb zelf ook een gezin. Al die hormonen waren bovendien niet goed. Toch kon ik niet stoppen. Het was net een boek dat je niet kan uitlezen; je mist net het laatste hoofdstuk.

Ik heb mijn grenzen verschoven door te zeggen dat ik het wilde proberen met mijn eigen eicellen. Het leek me toch ook wel mooi dat ik een rol ging spelen in het leven van dit kind op die manier.

Insemineren

Het ging gemakkelijker omdat we toen gewoon thuis konden insemineren. We hoefden er niet voor naar het buitenland en ik hoefde geen pillen te slikken. Vrij snel lukt het. We hebben nu een mooi klein mannetje en het gaat supergoed.

De pappa’s zijn de pappa’s en mij ziet hij als een familielid. Mijn dochter (8) en zoon (6) hebben een broertje en zijn daarmee erg in hun nopjes, ook al woont hun broertje ergens anders.

Moederdag

We zien elkaar vaak. De kleine man heeft bij ons ook een kamer en de deur staat altijd open voor hem. Alleen zijn dagelijks leven is bij de pappa's. Iedereen is op de hoogte van de situatie en ook naar de kinderen toe zijn we er transparant over.

Op Moederdag komen de mannen met een knutselwerkje aan, maar ik heb geen opvoedkundige rol in zijn leven. Als hij valt rent hij gelijk naar zijn papa’s, niet naar mij.

Het mannetje groeit heel goed op, mooi om te zien. Ik gun dat meer homoseksuele stellen; dat ze niet de hele wereld over hoeven te reizen en tonnen uit hoeven te geven om hun kinderwens waar te maken."

Jij op VROUW.nl

Heb jij ook een indrukwekkend verhaal te vertellen?

Dan kan dat hier...

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.