Vrouw/Columns & Opinie
685667068
Columns & Opinie

Columns & opinie

’Fijn dat Oprah depressies uit de taboesfeer haalt’

Oprah en prins Harry willen met de documentaire The Me You Can’t See het taboe rond geestelijke gezondheidsproblemen wegnemen.

Oprah en prins Harry willen met de documentaire The Me You Can’t See het taboe rond geestelijke gezondheidsproblemen wegnemen.

De opzienbarende documentaireserie van prins Harry en Oprah Winfrey The Me You Can’t See gaat 21 mei van start. Onderwerp: het taboe rond geestelijke gezondheidsproblemen wegnemen. „Ik ben blij dat ze een poging wagen, want ook ik had mentale problemen waar de buitenwereld niets van begreep, want: wat had ik nu te klagen?”

Oprah en prins Harry willen met de documentaire The Me You Can’t See het taboe rond geestelijke gezondheidsproblemen wegnemen.

Oprah en prins Harry willen met de documentaire The Me You Can’t See het taboe rond geestelijke gezondheidsproblemen wegnemen.

„Het interview dat Oprah Winfrey had met Harry en Megan maakte duidelijk dat er nog steeds een taboe rust op het bekend maken van emotionele pijn en een vraag om hulp. Zelf heb ik ook jaren een psycholoog bezocht. En een psychiater.

’Belachelijk,’ zeiden veel mensen tegen me. Ik reisde veel, had leuk werk, een leuke man met een goede baan, verdiende zelf goed, zag er goed uit: wat had ik nu te klagen? Dat wist ik zelf ook niet. Wat ik wel wist, was dat alles pijn deed. In gezelschap voelde ik me alleen, alsof ik in een soort vacuüm zat en mezelf op afstand zag staan. Me vrolijker voordoen terwijl er iets schrijnde van binnen. Het zien van mijn blije, leuke zoontje bezorgde me angst in plaats van blijdschap.

’s Nachts, als ik al eens een keer sliep, droomde ik dat ik verdwaald was, op zoek naar het kamertje waar ik in mijn tienerjaren woonde en dat ik niet kon vinden. Waar was mijn huis? Radeloosheid. Paniek. Mijn pijn begon een leven op zich te leiden. Een ding, een monster dat steeds maar groeide en het leven van me overnam. Hap na hap voelde ik hoe het me kleiner maakte. Totdat ik er voor mezelf bijna niet meer toe deed. Het ergste: ik kon de pijn niet delen.

Paniekaanvallen

Het uitleggen van paniekaanvallen, depressieve gedachten, gevoelens van eenzaamheid, slapeloosheid, droefenis, hyperventilatie, kortom, al die klachten die duiden op geen gezonde emotionele staat, op pijn, was tegen dovemansoren gericht. Want wat had ik nu te klagen? Ja. Wat had ik nu te klagen? Die vraag stelde ik mezelf ook. Ik had niets te klagen.

Maar die pijn, die was er. Het vreemde was: al die jaren dat ik me het schompes werkte en studeerde had ik er geen last van, van de pijn van het ooit gepest zijn. Van buitengesloten worden. Uitgelachen worden om mijn kleren van de Zeeman, arm zijn. Maar op het moment dat het punt daar was, dat er niets meer te klagen viel en het leven een feest werd: juist toen was ’ie daar. Een innerlijke vulkaan waar een niet te stoppen hoop zeer uit spoot. Begrepen werd het door niemand. Maar dat er iets moest gebeuren, snapte ik wel.

Mijn wil om te leven nam het op een gegeven moment over. Ik zag mijn kind. Ik was nodig. Mijn lieve man. Hij vond mij bijzonder. Mijn naam onder mijn stukken. Ik bestond. Net zoals die pijn. En toen was daar die oude vriendin. Ik kwam haar tegen. Zomaar, op straat. Op wat ongeveer mijn donkerste dag was. We dronken koffie. Ze was onder behandeling van een psycholoog. Zij? De mooiste vrouw die ik kende?

Ontrafelen

Ik kreeg het nummer van haar psychiater. Met hem ontrafelde ik de knopen die het zeer van vroeger en het fijne nu met elkaar verbonden en me gevangen hielden in het net dat me van het sprankelende leven van nu weghield. Uiteindelijk viel dat net van me af. Maar bij het zien van de pijn van Meghan en de strijd die ze voert met zowel trauma als het onbegrip van de buitenwereld, voel ik nog steeds iets prikken.

Het herinnert me aan die donkere tijd van toen. En hoe machteloos het onbegrip van de wereld om mij heen me liet voelen. De documentaire van Harry en Oprah - waarin ze met mensen van over de hele wereld praten die te maken hebben met de dagelijkse uitdagingen van mentale problemen - ga ik zeker kijken. Pijn is iets universeels. En hoewel niemand het wil voelen, zit er ook iets positiefs aan: het laat zien dat we allemaal hetzelfde zijn. Mijn baas, de buurvrouw, Meghan, Oprah en ik. En ik ben blij dat die mensen dat de wereld laten zien.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.