Vrouw/Opgebiecht
688146000
Opgebiecht

Opgebiecht

’Op Insta had ik een geweldige vakantie, maar het was verschrikkelijk’

„Vlak voor vertrek naar Nederland rijden we nog even over de beroemde Promenade des Anglais waar we destijds zo veel uren hadden doorgebracht.”

„Vlak voor vertrek naar Nederland rijden we nog even over de beroemde Promenade des Anglais waar we destijds zo veel uren hadden doorgebracht.”

In de rubriek Opgebiecht kun je anoniem je geheim delen. Deze keer een vrouw die de meest geweldige foto’s van haar vakantie met vriendinnen op Instagram zet, maar ondertussen een verschrikkelijke tijd heeft. „De sfeer is om te snijden.”

„Vlak voor vertrek naar Nederland rijden we nog even over de beroemde Promenade des Anglais waar we destijds zo veel uren hadden doorgebracht.”

„Vlak voor vertrek naar Nederland rijden we nog even over de beroemde Promenade des Anglais waar we destijds zo veel uren hadden doorgebracht.”

’Ooooh wat moeten jullie het leuk hebben daar, de plaatjes zijn echt prachtig. Genieten!’ Alleen maar superenthousiaste reacties op de foto’s die ik op Instagram plaats. Maar ze moesten eens weten; deze vakantie is een aaneenrijging van ellendige momenten.

Lekker flaneren

Eindelijk kunnen we weer eens met z’n vieren naar Zuid-Frankrijk. Door Covid is de weekendtrip naar Nice al een paar keer uitgesteld, maar deze keer staat ons niets in de weg om herinneringen op te halen aan de plek waar we au-pair zijn geweest. Lekker flaneren over de Promenade des Anglais, zwemmen in de Middellandse Zee en uit eten in Vieux Nice.

Afzegging

Tot een paar uur voor vertrek is er geen vuiltje aan de lucht en hebben we vooral veel voorpret. Maar dan stuurt vriendin P. in de groepsapp: „Mijn ex heeft net een beroerte gehad, ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om nu op vakantie te gaan; ik ga naar hem toe en wil bij mijn kinderen zijn.”

Zonder haar is de lol er wel vanaf. Ze is de gangmaker, degene die de kar trekt én alle boekingen heeft gedaan. Moeten we nog wel gaan, is de vraag die zich meteen opwerpt. Maar P. vindt van wel, we kunnen toch niets doen en zo lang gaan we nou ook weer niet weg.

Geen auto

Met z’n drieën landen we tegen tien uur ’s avonds op de luchthaven van Nice, maar de auto die gehuurd is op naam van P. krijgen we niet mee: „Sorry, het contract staat op naam van uw vriendin en die is niet bij dit gezelschap. U kunt een andere huurauto à 570 euro voor de komende dagen huren.”

We hebben geen verzekering afgesloten (want we gingen tegen elke prijs, toch?) dus het geld zijn we kwijt. Een nieuw huurcontract afsluiten voor deze prijs vinden we veel te duur. We laten ons niet kisten en besluiten de komende dagen het openbaar vervoer te nemen. Net als vroeger, hoe leuk is dat? Maar als de taxi ons eenmaal bij de B&B afzet, blijkt de dichtstbijzijnde bushalte kilometers uit de buurt te zijn. We zitten in een soort compound ver in de buitengebieden van Nice.

Hogere prijs

Er rest ons niets anders dan de volgende ochtend opnieuw af te reizen naar het vliegveld om de auto te huren die ons die avond daarvoor was aangeboden, maar nu voor een nog hogere prijs. De rij is eindeloos lang, dus tegen de tijd dat we de auto hebben is de helft van de dag voorbij.

Frisse duik

Die middag kunnen we eindelijk een duik nemen in dat heerlijke zwembad op de compound. Een voordeel is dat het er lekker rustig is, want slechts voor bewoners toegankelijk. Als we ons komen aanmelden gooit de beheerder de deur voor onze neus dicht: „We zijn al tien minuten gesloten, daag meisjes!”

Met stomheid geslagen rijden we door naar het strand, waar we alsnog een heerlijke middag hebben. Ik schiet wat plaatjes, zet ze op Instagram en dobber uren in de blauwe zee. Hè hè, de vakantie kan eindelijk beginnen. Ons portie ellende hebben we gehad.

Testje

Niets in minder waar. S. begint te klagen over keelpijn en een loopneus. Vriendin X., die eindelijk in een goede flow zit (maar duidelijk alle stress nog niet van zich af heeft kunnen zetten) roept: ’No way dat je een coronatest gaat doen, het loopt eindelijk goed hier, stel dat je C hebt, dan kunnen we niks meer ondernemen!’

Ondertussen stromen op Instagram de hartjes binnen en comments als:

Heeerlijk (met allemaal zonnetjes)

Bofkonten!

Jij weet wel hoe je moet genieten!

Maar S. laat zich niet ompraten. „Jullie kunnen de pot op, ik wil weten wat ik heb!” De sfeer is tot een nulpunt gedaald, mede ingegeven door het feit dat we ’s nachts worden lekgestoken door muggen en nauwelijks een oog dicht doen. We halen een test (weer zo’n leuk uitje) en wat denk je: hij slaat meteen uit! CORONA.

Op Insta gaat het ondertussen vrolijk verder:

Dat ziet er goed uit! Die zee! Genieten met een grote G!

Terugreis

Wat moeten we met de terugreis? S. vindt dat we het niet kunnen maken om terug te vliegen. De kans dat we allemaal besmet zijn is aanzienlijk. Maar X. is van mening dat we met een medisch mondmasker prima kunnen vliegen. Iedereen kijkt naar mij. Ik mag de knoop doorhakken. „We gaan met de auto”, beslis ik. „Straks besmetten we het hele vliegtuig!” De spanning is om te snijden… De rest van de middag speuren we het internet af om te zoeken naar de goedkoopste huurauto. De Middellandse Zee zien we slechts vanaf het balkon.

Wat zullen jullie een lol hebben, zo leuk om samen herinneringen op te halen!

Mondmaskers en avondlicht

Vlak voor vertrek naar Nederland rijden we nog even over de beroemde Promenade des Anglais waar we destijds zo veel uren hadden doorgebracht en nu met mondmaskers op in de auto achter de raampjes konden ’genieten’ van de in het avondlicht ruisende palmbomen. Vanuit de auto maak ik nog wat kiekjes en zet ze op Facebook. Wat kun je de kluit toch makkelijk belazeren.

Het lijkt wel een filmscène, zo mooi. Veel plezier nog!

Jullie zien er stralend uit, lucky girls!

Totale verwarring

De verhuurder van de auto raadt aan om een diesel in plaats van benzine te nemen. Goedkoper in het gebruik, zegt-ie. „Jullie moeten 1500 kilometer rijden, dat is hartstikke duur.” En dan weet hij nog niet eens dat er ook een vliegtuig terugvliegt met vier lege stoelen. Laat staan het feit dat we al dubbele huur hebben betaald voor de andere huurauto.

Rond middernacht, bij Lyon moeten we tanken, maar dat lukt amper. Het lijkt alsof de slang niet in de tank past. Na een beetje proppen en tanken zegt X.: Volgens mij hebben we niet de diesel-auto meegekregen, maar toch die benzine. Wat volgt is wat heen en weer gebel en wat blijkt? Ze heeft gelijk: we hebben de verkeerde auto meegekregen. „Dit verzin je toch niet! Als we hiermee weg waren gereden hadden we de motor aan gort gereden”, roept S. Na uren wachten komt een monteur langs om te kijken of we door kunnen rijden met de reeds aanwezige diesel in een benzinetank. Het blijkt net te kunnen. Boffen wij even.

Eenmaal thuis deed ik een coronatest. De uitslag laat zich raden: positief.

Geluksvogel!

Vooralsnog heb ik geen trek om het ware verhaal te vertellen, want inderdaad het was een verschrikkelijke vakantie, maar hé, de foto’s zijn om van te smullen en ik heb al helemaal geen zin om die rotreis op te rakelen!”

Meer VROUW

De rubriek Opgebiecht is gebaseerd op waargebeurde verhalen. Wil je niets van VROUW missen? Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.