Nieuws/Vrouw
690987031
Vrouw

Maret (60): Ik heb 3 kinderen, ook al staan er maar 2 geregistreerd

Momenteel bestaan doodgeboren kinderen niet voor de wet, maar wellicht komt hier binnenkort verandering in. Door middel van een petitie willen achtergebleven ouders voor elkaar krijgen dat ook doodgeboren kindjes worden geregistreerd bij Basisregistratie Personen. Ook Maret Celis (60) steunt dit initiatief. "Ondanks dat Eva anderhalf uur heeft geleefd, erkende de overheid haar niet."

De zwangerschap verliep goed, tot die de 32ste week aantikte. "De vroedvrouw dacht dat het kindje te klein was en besloot tot een uitgebreid onderzoek. Toen ik de Elisabethkliniek binnen liep stond er binnen korte tijd een heel team om me heen."

De volgende dag werd Maret opgenomen. "Toen ze nogmaals een echo maakten kwamen ze tot de conclusie dat ons kindje ernstig gehandicapt was. Na de vele onderzoeken was dit de enige, nogal vage, informatie die ik kreeg. Ik was woedend en eiste een gesprek. Ik moest uitleg hebben!"

Het gesprek kwam er. "Er werd mij verteld dat de kleine hersenen van ons kindje niet waren dichtgegroeid, en daardoor het schedeltje ook niet dicht kon groeien. Door het open schedeltje was zij niet levensvatbaar. Hoe ging ik dit vertellen aan mijn man, uitgerekend op zijn verjaardag?"

Religie

"Nadat ik het mijn man met moeite allemaal had uitgelegd, zei ik direct dat ik de 40 weken niet wilde uitdragen. In de eerste instantie twijfelde hij vanwege zijn religie aan dat besluit, maar ging niet veel later overstag. Later begreep hij ook waarom ik hiervoor koos."

Maret werd ingeleid, en het duurde vijf lange dagen tot Eva geboren werd. "De bevalling was zo onwerkelijk. Dagenlang heb ik in een kliniek gelegen waar verloskundigen in opleiding huilend naast mijn bed zaten. Zo erg vonden zij het. Hoewel ik het fijn vond dat ze mee leefden, vond ik wel dat het iets tussen mij en mijn kindje was."

Vredige manier

"Ondanks de verschrikkelijke situatie bleef ik die dagen realistisch. Ik bedacht dat de bevalling niet alleen zwaar was voor mij, maar ook voor het kindje dat nog steeds in mijn buik zat. Als ze het dan niet zou overleven wilde ik dat zij in ieder geval op een vredige manier zou gaan, dus hield ik mij rustig."

"Eva is geboren op 30 november 1979 en overleed na anderhalf uur. Voordat ik haar kon zien werd zij direct bij mij weggehaald. In die tijd wilden ze patiënten 'tegen zichzelf beschermen' en waren ze van mening dat de aanblik van Eva het verwerkingsproces moeilijker zou maken. Die mening deel ik tot op de dag van vandaag niet."

Begrafenis

"Op vrijdag ben ik van haar bevallen en op maandag hebben mijn man en ik haar begraven. De begrafenisondernemer deed het kleine, witte kistje in de auto en zo zijn we naar de begraafplaats in ons dorp gereden. Samen hebben we haar naar het graf getild. Hoewel het ontzettend zwaar was om haar daar achter te laten, kwam de echte klap pas later. Thuis."

"We kwamen na de begrafenis in een leeg huis. Toen pas kwam het besef dat Eva die leegte nooit zou komen opvullen met haar aanwezigheid, of de stilte met haar gebrabbel. Dat besef was een van de moeilijkste dingen die we in die dagen hebben moeten trotseren."

Registratie

Toen de man van Maret hun baby wilde aangeven werd dit voor de overheid geweigerd. "Wij waren woest! Ook al is Eva overleden, zij heeft toch bestaan? Waarom wilden zij niet erkennen dat wij een baby hebben gekregen?"

Ook dit heeft ervoor gezorgd dat het verwerkingsproces langer duurde. "Doordat ik haar niet gezien heb en de overheid niet erkende dat Eva heeft bestaan, raakte ik zo ontzettend gefrustreerd. Uit woede en verdriet dacht ik soms aan het opgraven van het kistje, zodat ik met eigen ogen kon zien dat zij er lag, en dat zij er daadwerkelijk is geweest."

Eerste kind

"Hoewel wij Eva niet hebben kunnen aangeven, zien we haar als ons eerste kind. Maar zij kon zonder registratie niet officieel in ons trouwboekje worden gezet. Dus hebben wij haar, lekker illegaal, er zelf maar ingeschreven."

Maret gunt anderen wel de erkenning die zij nooit heeft gehad. "Ik sta volledig achter de petitie voor het registreren van doodgeboren kinderen. Voor de achterblijvende ouders is het een erkenning dat zij iets verloren zijn, in plaats van dat het bestaan van de overleden baby wordt ontkend. Dit zou voor velen de pijn kunnen verzachten."

Band

De verdrietige gebeurtenis heeft Maret ook iets positiefs meegegeven. "Ergens ben ik dankbaar dat ik het heb meegemaakt. Het heeft mij namelijk gevormd tot wie ik ben, met name in het moederschap. Het verliezen van mijn eerste kind heeft ervoor gezorgd dat ik mijn andere twee kinderen met extra liefde in mijn armen gesloten heb. De band tussen mij en hen is dan ook heel bijzonder."

"Het graf van Eva hebben wij laten ruimen, maar niet zonder een handje aarde mee te nemen. Zo zullen wij altijd iets tastbaars hebben van onze eerste dochter. Want ook al is Eva niet meer bij ons, zij zal altijd een plekje innemen in ons gezin. En als iemand mij vraagt hoeveel kinderen ik heb, zal ik altijd 'drie' antwoorden. Ook al staan er maar twee geregistreerd."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.