Nieuws/Vrouw
699658053
Vrouw

Luus is dol op zeilen: Een eigen zeilschool zou supergaaf zijn

Als klein meisje leerde Luus Freriks (22) uit Vinkeveen zeilen en werd zij al blij van de wind door haar haren. Van haar eerstverdiende geld kocht ze een eigen zeilbootje. "Tien tellen nadat ik opstapte, was ik verkocht."

Luus: "We wonen aan het water, mijn vader gaf zeiltraining bij de watersportvereniging, mijn oudere zussen zeilden... Dus was het eigenlijk logisch dat ik Optimist ging zeilen. Die begintijd was geweldig. Ik zeilde samen met een paar vriendinnen, allemaal in ons eigen Optimistje, en we hadden de grootste lol.

Eendracht

Plezier vonden we belangrijker dan de wedstrijd. We wonnen nooit, lagen meestal achter in het veld met elkaar te kwekken. Later ben ik weleens eerste in de Splash geworden, maar toen deden er maar vier boten mee. Het gaat niet om het winnen. Ik word blij van de wind door mijn haren. Sommigen vinden hockey leuker, zeilen is echt mijn ding.

Toen ik wat ouder was, mocht ik mee op de Eendracht. Geweldig, varen op een prachtig groot tallship van Engeland naar Frankrijk en door naar Nederland. We zeilden ook ’s nachts, een bijzondere ervaring, we stuurden alleen op kompas.

Helmstok

Die vrijheid, dat je boot door de wind gaat bewegen, vind ik heerlijk. Zeilen is het leukst met windkracht 3 of 4. Dan gaan kleine bootjes in plané, je vliegt over het water en dan kun je lekker uit de boot hangen. Als je eenmaal goed kunt zeilen, vaar je in elk bootje zó weg. Ook in het sloepje van mijn ouders.

Ik vind het fijn dat ons sloepje geen stuurwiel heeft, maar een helmstok, toch een zeildingetje. Sloepvaren is instappen en wegvaren, heel anders. Tot rust komen, niks doen, beetje sturen en kletsen. Voor een uurtje is dat leuk, dan wil ik weer zeilen. In de familie ben ik de enige die zo fanatiek is.

Superinstabiel

Na mijn studie heb ik dit jaar van mijn eerstverdiende geld een Aero gekocht. Ik heb er wel een jaar over nagedacht of ik zo’n duur bootje zou kopen. Bij de vereniging mocht ik vorig jaar zo’n bootje lenen. Tien tellen nadat ik opstapte, was ik verkocht. Een superbootje, weegt maar 30 kilo, helemaal van carbon.

Met één windvlaag ga je al in plané. Superinstabiel, elke beweging voel je, maar dat maakt het juist spannend. Mijn droombaan is lesgeven in de watersport. Dit weekeinde dacht ik nog: 'Geweldig als ik dit de hele zomer zou kunnen doen!' Misschien moet ik mijn eigen zeilschool beginnen. Dat zou helemaal supergaaf zijn."

Tekst: Epco Ongering

Dit verhaal lees je in ZOMER, het magazine dat deze zomer gedurende acht zaterdagen bij De Telegraaf zit.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.