Vrouw/Mama
709808502
Mama

Mama

Carmen: Mijn kind was dus wel gewoon een meisje

Toen het tweede kind van de Carmen Saris-Ladan (29) en haar man Sebastiaan Saris (31) werd geboren rees er direct een bijzondere vraag: ’Is Amy wel een meisje?’. Aan VROUW vertelt Carmen over het onderzoek naar het geslacht van haar dochter.

Carmen: „Ik was helemaal klaar voor de komst van ons dochtertje: we hadden de babykamer roze geschilderd, de kast hing vol met schattige jurkjes en roze rompertjes. We hadden al een zoon (3) en een jongen én een meisje was mijn grootste droom. Op 11 mei was het dan zo ver: na een relatief snelle bevalling was Amy geboren.”

„Ik voelde me goed en wilde lekker van mijn gezin gaan genieten. Amy werd onderzocht en al snel kregen we te horen dat ze was goedgekeurd en dat we naar huis mochten. Ik was de kraamzorg aan het bellen om te vermelden dat we over een uurtje thuis zouden zijn, toen de arts ineens terugkwam met een andere arts. Ze gaf aan Amy nog even te willen onderzoeken.”

Clitoris

„Tijdens het uitkleden, vermeldde de arts dat Amy’s clitoris aan de grote kant was en dat mijn man haar nog niet mocht aangeven bij de gemeente. De arts raadde aan om bloedonderzoek te laten doen, omdat er vragen waren omtrent haar geslacht. Onder het motto ‘better safe than sorry’ gingen we akkoord. Amy was nog geen 3 uur ’oud’ toen er bloed werd geprikt, dat vond ik lastig.”

„De clitoris kon vergroot zijn door het feit dat Amy te veel testosteron aanmaakt. Dat zou kunnen betekenen dat zij beide geslachten had, maar kon ook te maken hebben met een nieraandoening. Het hormoon omtrent haar nieren bleek gelukkig in orde, maar haar testosteron was aan de hoge kant. Ze wilden een echo maken van haar onderbuik en op dat moment kreeg ik een huilbui. Daarna heb ik me herpakt om te genieten van ons meisje, want zo hebben wij naar haar uitgekeken en zo hebben wij haar ook ontvangen.”

Bevestiging

,,Ik was op zoek naar de bevestiging of Amy wel echt een meisje was, omdat ik wilde weten wat ons te wachten stond als dat niet zo was. Moesten wij dan kiezen hoe we haar zouden opvoeden? En als we haar zouden opvoeden als meisje moesten we haar dan uiteindelijk vertellen dat ze nooit kinderen kan krijgen? Konden we haar dat wel afnemen? Mijn man en ik hebben het er kort over gehad. We wilden zo veel mogelijk genieten van de eerste dagen. De zorgen die we hadden, kwamen vooral voort uit de onzekerheid van de situatie en de roes waarin we na de bevalling überhaupt zaten.”

„Door de coronamaatregelen mocht mijn man niet mee naar de onderbuikecho. Gelukkig stuitte de radioloog al snel op de baarmoeder en eierstokken dus toen was het honderd procent zeker: Amy is toch echt een meisje. Mijn man kreeg meteen groen licht om haar aan te geven bij de gemeente.”

Genieten

,,Het is niet zo dat we rouwig waren geweest om een jongen. Alleen zou ik het mezelf kwalijk nemen als we de verkeerde keuze hadden gemaakt en Amy later naar ons toe zou komen om te zeggen dat ze zich toch anders voelt. Nu heeft de natuur besloten dat zij een meisje is. Al zou zij ooit zelf de beslissing neemt anders te willen zijn, dan is dat aan haar.”

„Het gaat nu supergoed met ons. Het was best een stressvolle tijd, maar gelukkig heeft het schrijven van een blog me geholpen om alles een plekje te kunnen geven. We vinden langzaamaan onze weg als gezin van vier en Amy is een hele tevreden baby. Ze is nu 2,5 week. Ons zoontje is enorm trots op zijn zusje. Het is voor iedereen nog even zoeken en wennen - zeker in tijden van corona - maar we proberen ons leven zo normaal mogelijk in te vullen en we genieten volop van ons gezin.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.