Nieuws/Vrouw
71307645
Vrouw

Margreet woont met haar gezin in een container

Margreet Kadijk en haar gezin

Margreet Kadijk en haar gezin

Margreet Kadijk (29) woont met haar man Wiard (36) en kinderen (4 en 2) in een sfeerloze grijze container. Omdat hun Groningse boerderij door de vele aardbevingen onbewoonbaar is.

Margreet Kadijk en haar gezin

Margreet Kadijk en haar gezin

"Leven met aardbevingen: dat is heftig. Soms zit je opeens rechtop in bed en denk je: 'Dat was er weer één'. Aan de andere kant voelt het soms ook als 'gewoon'. Maar uiteindelijk vreet het toch aan je.

School

Ook onze zoons Huub en Stijn groeien ermee op. Als er een aardbeving is, ligt de oudste een week bij ons in bed. 'Stort ons huis nu echt in?' vraagt hij weleens, terwijl hij de scheuren aanwijst. De kinderen groeien op in een container en ze gaan naar school in een container. Ja, ook de school was niet veilig meer; die zat vol met scheuren na wéér een beving.

Onze rijksmonumentale boerderij, al zes generaties in de familie van Wiard, is onbewoonbaar geworden. In augustus 2012 was de beving bij Huizinge - de krachtigste tot dan toe met een sterkte van 3.6 op de schaal van Richter. Die heeft veel schade opgeleverd. Wij waren zelf niet thuis, maar we hebben wel andere bevingen meegemaakt.

Vrachtwagen

Die van 2015 bijvoorbeeld was heel dichtbij. Het was net alsof er een vrachtwagen ons huis in kwam gereden. Ik voelde de grond schudden! Inmiddels schrikken Wiard en ik er niet meer van en denken we alleen maar: 'Dat is er weer één'.

De kinderen zijn er gevoeliger voor. Het is niet dat ze direct bang zijn, maar ze zijn er wel mee bezig. Als we ergens op bezoek zijn en ze zien scheuren, dan wijzen ze die aan en zeggen: 'Dat komt van de aardbevingen!'

Verkeerde herstelmethode

De NAM moest de schade van die beving in 2012 aan onze boerderij herstellen. Een half jaar lang hadden we zes tot acht man werklui over de vloer. Het is een technisch verhaal, maar ze hebben een verkeerde herstelmethode gebruikt, met als gevolg dat op die plekken het vocht uit de muren loopt.

Door de vele bevingen raakte de fundering ook nog lek: in onze kelder staat 40g centimeter water! Nu kruipt het vocht omhoog het huis in en valt het stucwerk van de muren. De beplating in de gang werd door de NAM verwijderd om de schade te bekijken, maar nooit hersteld.

Schimmel

De hele dag stond ik het kalk dat naar beneden viel op te vegen, om te voorkomen dat de kinderen het in hun mond zouden steken. Door al dat optrekkende vocht kregen we ook schimmel in huis. Dat was natuurlijk echt niet gezond om in te leven - ik was bang dat de kinderen daar ademhalingsproblemen aan zouden overhouden.

Uiteindelijk was het geen veilig woonklimaat meer, we konden er niet blijven wonen. De NAM wilde eigenlijk dat we verhuisden - dan waren ze van het probleem af - maar dat was heel onhandig voor ons. We hebben op ons terrein een landbouwbedrijf en een caravanstalling, daar wilden we dichtbij blijven, anders zouden we de hele dag heen en weer moeten rijden.

Douchen

Toen hebben ze een wooncontainer voor ons neergezet. We hebben een betonnen woonkamer, betonnen slaapkamers, een betonnen keuken... dat is het. In onze boerderij hadden we een prachtige badkamer gemaakt, waar we ’s avonds met z’n allen onze tanden konden poetsen. Heel gezellig. Dat is er hier niet bij. En er is water om twintig minuten te douchen - met vier mensen!

Het is echt behelpen, we hebben enorm ingeleverd. In de slaapkamers kunnen we nauwelijks onze kleding kwijt, het speelgoed van de kleintjes kunnen we nergens opbergen. En het is modderig op een erf, dus je sjouwt alles mee in huis, zeker de kleintjes, dus ik ben de hele dag aan het schoonmaken. Onze boerderij is natuurlijk veel mooier.

Vakantiehuisje

Onze oudste schreeuwt het weleens uit: 'Ik wil terug naar ons oude huis!' Hij mist de ruimte, alle vertrekken hier zijn toch vier keer zo klein. Verder laten we alles wel zoveel mogelijk doorgaan: feestjes, vriendjes die over de vloer komen... Maar het is natuurlijk niet fijn om zo te wonen. Alles is blokkerig, vierkant en grijs, het heeft geen huiselijke sfeer. Het voelt niet als een thuis.

We zaten laatst een week in een vakantiehuisje en Wiard en ik zeiden tegen elkaar: 'Dit voelt meer als een thuis dan onze container'. Iedere dag zie ik onze boerderij slechter worden, meer in verval raken. Dan zakt de moed me in de schoenen.

800 pagina’s

We zijn wel in gesprek over wat er moet gebeuren, maar het schiet allemaal voor geen meter op. In 2015 kwam een monumentenexpert kijken, maar die wilde de schade in de schuren, de garage, de paardenstallen en de voormalige koestal niet meenemen. In het schaderapport - van maar liefst 800 pagina’s - stond zelfs dat de schade door aardbevingen 0 euro bedroeg.

Alles zou zijn veroorzaakt door achterstallig onderhoud en verkeerd herstel. Bizar. Na protest van onze jurist is dat rapport van tafel, maar er is nog steeds geen nieuw rapport, terwijl het verval steeds erger wordt."

Door: Hilde Postma

Lees het hele verhaal in VROUW Magazine (elke zaterdag bij De Telegraaf).

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.