Vrouw/Columns & Opinie
725361943
Columns & Opinie

Feuilleton - De vechtscheiding

Deel 17: ’Ik heb pikantere beelden, maar die hou ik nog even achter de hand’

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (14). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

„Pak je enkels... strek je rechterbeen... en strek je linkerbeen. Mooi. We gaan van de Chaturanga Dandasana naar de Cobra… Anouk, wil je je telefoon wegstoppen?” Gehoorzaam stop ik mijn telefoon in mijn tas naast het yogamatje. Ik had hem op mute gezet, maar blijkbaar valt het onophoudelijk bellen van Bas toch op.

„Wie is dat?”, vraagt mijn vriendin Marja, voordat haar neus tussen haar borsten verdwijnt in een poging tot downfacing dog. „Bas”, antwoord ik. „Hij kan niet zonder je”, glimlacht ze. Ik knik. Net als de rest van de wereld denkt Marja nog steeds dat het koek en ei is tussen Bas en mij. „Dames!”, waarschuwt Swami. Ik knik verontschuldigend en vervolg mijn zonnegroet.

Filmpje

Ik heb de presentatie gemaakt voor Bas zijn gastcollege, die hij vandaag op de hogeschool gaat geven. Aan het einde zit een filmpje dat begint zoals ons standaardfilmpje; met de dronebeelden van ons pand. Alleen waar daarna ons kantoor van binnen in beeld zou moeten komen, is nu het tuinhuisje te zien. Daar ligt Bas. Zwaar snurkend met een gebloemd slaapmasker in de foetushouding. Ik heb pikantere beelden, maar die hou ik nog even achter de hand.

Terwijl Bas blijft bellen, vervolg ik mijn dag. Na mijn yogales ga ik koffiedrinken met Marja. Daarna gaan we naar de biologische markt. Ik ben op zoek naar een extra kick voor in mijn ochtendsmoothie. Zelf dacht ik aan een spinazieshot, maar de verkoopster raadt ongebrande notenpasta aan.

„Meer proteïne”, licht ze toe. „Ja, maar ook extra calorieën”, klaag ik. „Joh, wat kan jou dat schelen?”, mengt Marja zich in het gesprek. Het is wel duidelijk dat dat jou niet uitmaakt, wil ik zeggen, maar ik slik mijn woorden in. Ik pak mijn telefoon om op de calorieënchecker te kijken. Dan zie ik dat Bas al een half uur stil is. Net als ik iets in wil typen, belt Lente.

„Mama”, zegt ze dringend. „Je moet nú naar huis komen.” Ik verontschuldig me bij Marja. „Pubers….”, zucht ik. Ik gooi mijn groenten in mijn rietenmandje van mijn fiets en race naar huis.

Servies

Als ik het tuinpad op fiets, komt Lente me tegemoet. „Papa... Hij...”, stamelt ze. „Het komt goed schatje”, probeer ik haar gerust te stellen. Ik strijk over haar wang en pak haar hand. Samen lopen we naar de tuin. Bas staat in de deurpost van het tuinhuisje. Hij heeft zijn handen vol met spullen, die hij vervolgens de tuin insmijt. Zo te zien is hij al even bezig; de tuin is bezaaid met boeken en ook het servies van mijn oma heeft het moeten ontgelden.

Bas gaat het tuinhuisje weer in. Ik hoor hoe hij de laden uit de kast haalt. Dan komt hij terug en gooit de volle laden met ondergoed en sokken ook de tuin in. Eenmaal binnen haalt hij de volgende kast leeg. „Bas!”, roep ik streng. „Wat doe je?” „Wat denk je dat ik doe, kreng”, antwoordt hij, terwijl hij doorploegt. „Waar heb je ’m verstopt….?”

„Wat bedoel je?”, vraag ik zo onschuldig mogelijk. „Doe niet zo onnozel, trut!” „Lieverd, ik weet echt niet waar je het over hebt.” Ik loop achter hem aan het tuinhuisje in. „Eng wijf, waar is die camera?!”, schreeuwt hij. Hij veegt met zijn arm een plank aan de muur leeg. De antieke kaarsenstandaards vallen kletterend op de grond.

„Bas!” Ik grijp naar zijn arm, maar hij schudt me van zich af. Ik moet voorkomen dat hij de volgende plank leeghaalt. Daar staat één van de camera’s. Nogmaals hang ik aan zijn arm en schreeuw: „Niet doen!”„Rot op”, snauwt hij terug.

Pakketje

Hij duwt me naar achter. Ik verlies mijn evenwicht en val op het bed. Terwijl ik overeind probeer te krabbelen, blijft hij boven me staan met zijn arm dreigend opgeheven. Alsof hij me wil slaan. En dan uit het niets vliegt Storm het tuinhuis binnen. Hij trekt Bas naar achter. Lente komt achter hem aan en werpt zich ook op het bed. Als bescherming komt ze op me liggen. „Kappen nou!”, brult Storm. Bas kijkt zijn kinderen ontzet aan. Dan draait hij zich om en beent weg.

Bas laat zich een paar dagen niet zien. Hij belt de kinderen op om zijn excuses aan te bieden en zegt dat hij bij oma logeert. Ik bied de kinderen ook mijn excuses aan. Zand erover. Klaar.

Na een week stopt er een bestelbusje voor de deur. De chauffeur stapt uit en loopt met een bos bloemen en een pakketje in zijn handen naar de voordeur. „Sorry, ik ben te ver gegaan. B.”, lees ik op het kaartje dat bij de bos bloemen zit. Ik pak een schaar en maak het pakketje open.

De Vechtscheiding teruglezen?

Wil je meer vervolgverhalen lezen? Lees dan ook Dagboek van een Minnares en Helen’s Dagboek.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.