Vrouw/Columns & Opinie
726264670
Columns & Opinie

Esther ergert zich steeds sneller: ’Ik blijf er ook in hangen’

Esther (49) woont samen met Paul, maar is ‘getrouwd’ met haar beste vriendin (want je moet toch wat). Ze heeft naast groene vingers vaak vooral blauwe plekken vanwege haar gebrek aan coördinatie. Gebruikt botox, maar houdt dat stil en verwerkt momenteel dat dochter twee (17) binnenkort het huis uitgaat. In deze wekelijkse column telt ze af naar de 50. Want hé, daar begint het leven toch?

Stats: nog 44 weken tot V-day, een dalende PH-waarde en spugende lama’s op de wc.

Ik weet niet of het komt door mijn leeftijd, mijn aftakelende mentale sluitspier of een stijgende zuurgraad, maar steeds vaker lekken er pittige ergernissen door naar mijn prefrontale cortex. Waar ik vroeger mijn schouders nog ophaalde, accelereer ik tegenwoordig moeiteloos in vijf seconden van zen naar maximale irritatie.

Ik ben niet heel kieskeurig

Mijn woede kan zich op van alles richten. Sleutels die niet passen, stofzuigers die omrollen. Mensen die zich niet aan de regels houden, mensen die zich áltijd aan de regels houden. Mensen in het algemeen. Honden die in je kruis gaan ruiken, gillende kinderen, een fiets die niet blijft staan, je mouw die achter de poortdeur blijft hangen. De regen. De zon. De maan. Het universum. Je ziet, ik ben niet heel kieskeurig als het gaat om ergernissen.

Fuck you very very much…

Vroeger had ik natuurlijk ook weleens een slechte dag. Dan liep iedereen voor mijn voeten, had ik extra veel last van de Wet van Newton (lees: ik liet alles vallen) en voelde ik me bij het minste of geringste aangevallen. Maar ik kon daar mee omgaan. Als zo’n ergernis dan door de fatsoenlijkheidsbarrière van de frontale kwab dreigde te glippen, gooide ik de radio hard aan (‘fuck you, fuck you very much….’), deed een klein reflectie-vloekje en voilà, ik was weer geheel in harmonie met mijn omgeving. Iemand een toffee?

WC als belevenissenbos?

Maar tegenwoordig gaat dat dus anders. Zo merk ik dat ik me niet alleen vaker erger, ik blijf er ook veel langer in hangen. Mijn meest recente bron van irritatie is het toilet bij andere mensen. Waarom maken mensen daar tegenwoordig een belevenissenbos van? Zo heeft mijn moeder er sinds kort een vogel staan die begint te zingen als je de wc binnenkomt. Zit je net lekker, zit er zo’n beest in je oor te tetteren. En dan mijn schoonzus: die heeft een luchtverfrisser hangen die - zodra je de deur opentrekt - een soort ‘geurpufje’ (PPPPFFFFSSSSSTTTT!) uitstoot. Alsof je wordt opgewacht door een lama! Ik schrik me elke keer rot. Maar het ergste vind ik het nog wel wanneer mensen foto’s op de toiletdeur hangen. Zit je daar met je broek op je knieën, word je aangestaard door opa. Of door alle neefjes en nichtjes. Ik weet niet hoe dat bij jullie is maar bij mij gaat dan meteen de boel op slot. Komt er niets meer uit.

Rode lap negeren

Afijn, vroeger zou ik hier dus om kunnen lachen. Net als ik kon lachen om sleutels die vielen, snuffende honden en het universum. Tegenwoordig – en met een kennelijk flink gedaalde PH-waarde – ben ik daar minder flexibel in. Ik probeer mezelf hierin te trainen; die rode lap-gedachten te negeren of probeer ik het om te denken, maar soms is het gewoon echt heel lastig. Dan is er – vooral in gezelschap - eigenlijk nog maar één oplossing. Drank. En als het daar te vroeg voor is: jezelf even terugtrekken, bijvoorbeeld op het toilet. Mits daar natuurlijk geen lama’s, vogels of familieleden rondhangen.

Wil je niets van VROUW missen?

Speciaal voor de trouwste lezeressen versturen we elke dag een mail met al onze dagelijkse hoogtepunten. Abonneer je hier.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.