Vrouw/Verhalen achter het nieuws
732445428
Verhalen achter het nieuws

Verhalen achter het nieuws

Monique (35) zit in de vervroegde overgang: De tijd dringt voor een tweede kind

Monique met haar gezin

Monique met haar gezin

Monique van Velzen (35) kwam er op haar 29e achter dat ze in de vervroegde overgang zat. Ze kon hierdoor alleen zwanger worden door middel van eiceldonatie. Met succes, want Monique en haar man Ron (40) verwelkomden vier jaar geleden hun kerngezonde dochter Mara. Sinds mei 2018 is het stel bezig met hun wens voor een tweede kindje, maar ze hebben te maken gehad met veel tegenslagen. Nu dringt de tijd…

Monique met haar gezin

Monique met haar gezin

„Op mijn 29e stopte ik met de pil, omdat mijn man en ik graag een kindje wilden. Nadat ik gestopt was, werd ik maar niet ongesteld, maar zwanger was ik ook niet. Via de huisarts kwam ik terecht bij een gynaecoloog voor nader onderzoek. Gelukkig nam ze mijn zorgen serieus en mocht ik bloed laten prikken.”

„Twee weken later werd ik op mijn werk gebeld met de uitslag. Mijn wereld stortte in op dat moment: ’Monique, het ziet er niet goed uit. Je bent in de vervroegde overgang. Als je kinderen wilt, moet je gaan nadenken over eiceldonatie.’ Ik zat helemaal verslagen op mijn werk en kon alleen nog maar huilen: ik was 29 jaar en al in de overgang. Hoe was het mogelijk dat ik nooit wat had gemerkt? De pil heeft mij jarenlang een kunstmatige cyclus gegeven, waardoor klachten waren weggebleven.”

Ons pad

„Ik voelde me leeg. Ik kon mijn man niet geven wat hij wilde: een kind. De paniek sloeg toe, ik had slapeloze nachten en voelde mij onzeker naar mijn man toe. Gelukkig wuifde hij mijn onzekerheid weg; hij zou mij nooit verlaten om deze reden. We zouden samen onderzoeken op welke manier we onze kinderwens dan konden gaan vervullen.”

„Er volgden vele onderzoeken in diverse ziekenhuizen om te onderzoeken wat ze voor me konden doen. De boodschap bleef helaas hetzelfde: ik was al te ver in de overgang. De enige manier om zwanger te worden was eiceldonatie.”

„Doordat we ons verdiept hebben in eiceldonatie, werd het traject steeds meer eigen. Dit zou ons pad worden om zwanger te worden. Het voelde in het begin onwennig, alsof ik een kind van een andere vrouw zou gaan dragen. Uiteindelijk zag ik de andere eicel als bouwsteen. Het kindje zou in mij groeien. Dat is wat voor mij telde.”

Zwanger

„Via de eicelbank mochten we eenmalig vier eicellen kopen voor 2.400 euro. Er werd een match gevonden. Toch liep het mis: uit geen van de vier eicellen ontstond een embryo. We waren kapot; dachten dat het klaar was. Gelukkig bleken we recht te hebben op een terugplaatsing van een embryo na betaling van die 2.400 euro, dus werd er opnieuw een match voor ons gezocht. Die tweede keer was het raak: dit keer ontstonden wél vier embryo’s en bij de eerste terugplaatsing bleek ik zwanger.”

„De zwangerschap heb ik vooral als angstig ervaren. Na vijf weken kreeg ik een hevige bloeding en kwam ik onder nog strengere controle te staan. Omdat het kindje dat in mij groeide DNA heeft van twee ’vreemde’ mensen, was de kans op afstoting groot. Gelukkig is het bij die ene hevige bloeding gebleven en groeide het kindje gestaag door. Na 38 weken kwam onze Mara kerngezond ter wereld.”

„We zijn er heel open over dat Mara is voortgekomen uit eiceldonatie. Helaas wordt dit door de buitenwereld lang niet altijd geaccepteerd. Via het internet heb ik nare reacties gezien onder berichten over eiceldonatie. Ik citeer: ’Het is egoïstisch dat mensen kiezen voor eiceldonatie. Waarom niet adopteren? Er zijn genoeg kinderen op de wereld die liefhebbende ouders zoeken.’ Deze reacties kwamen altijd van mensen die zelf twee of drie kinderen hadden. Het is overigens niet dat wij nooit hebben nagedacht over adoptie. Sterker nog: geef mij maar 50 duizend euro, dan adopteer ik met liefde een kind. Adoptie is niet te betalen en daarbij ook nog eens een jarenlang traject.”

Tweede kindje

„Na de komst van Mara begon de wens voor een tweede kindje groter en groter te worden. We hadden immers nog drie embryo’s in de vriezer liggen, dat wakkerde de wens nog meer aan. We wisten welk traject ons te wachten stond en gingen hiermee aan de slag. Helaas mislukte dat, waarna we zelf op zoek zijn gegaan naar eiceldonatrices. Dat lukte en ik raakte een paar keer zwanger, maar kreeg tot twee keer toe een miskraam en acht mislukte terugplaatsingen. Ik heb onderzoeken gehad waaruit bleek dat alles bij mij verder in orde is. We hebben hier heel veel verdriet van gehad, maar willen het nog niet opgeven.”

„Eind 2020 hebben we een heel lieve vrouw (26) uit België leren kennen die ons graag wil helpen. Met haar willen we er nog één keer voor gaan. Helaas zijn de kosten van het traject hoog, we moeten namelijk opdraaien voor de medicatie van de eiceldonor, de behandelingen, laboratoriumkosten, terugplaatsingen, de echo’s en de gemaakte onkosten van de eiceldonor. Omdat we al meerdere pogingen hebben ondernomen, hebben we dit geld niet meer. We hebben zoveel goede hoop, maar nu staat het grote geldbedrag ons in de weg. Daarom zijn we een crowdfunding gestart, waarmee we hopen onze wens uit te laten komen. Het is onze laatste poging, want mijn man en ik worden er ook niet jonger op en het verschil met Mara wordt ook steeds groter. We hopen zo van harte dat een tweede kindje ons nog gegund is!”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.