Vrouw/Columns & Opinie
732705056
Columns & Opinie

Marjolein revalideert

Deel 10: ’Die 20 kilo extra moet eraf’

Er gaat geen gewichtheffer aan me verloren. Had ik voorheen vooral een hekel aan de roeimachine, die heeft er ineens een stevige concurrent bij.

Er gaat geen gewichtheffer aan me verloren. Had ik voorheen vooral een hekel aan de roeimachine, die heeft er ineens een stevige concurrent bij.

Mensen die corona hebben gehad, klagen veelal over kortademigheid en gebrek aan conditie. VROUW-collega Marjolein Hurkmans herkent dat. Haar longschade werd weliswaar veroorzaakt door longkanker, maar onder de streep blijft het resultaat hetzelfde. Bij een fysiotherapeut gespecialiseerd in COPD probeert ze haar conditie op te vijzelen.

Er gaat geen gewichtheffer aan me verloren. Had ik voorheen vooral een hekel aan de roeimachine, die heeft er ineens een stevige concurrent bij.

Er gaat geen gewichtheffer aan me verloren. Had ik voorheen vooral een hekel aan de roeimachine, die heeft er ineens een stevige concurrent bij.

Een kekke Marlies Dekkers-bh met een gespje in de nek is geen goede match met een halterstang. ‘Nog een stapje naar voren’, zegt Erwin. Ik sta onder een soort stellage met zo’n stang in mijn nek. Aan weerszijden een zwarte schijf. Net echt. Alleen drukt die stang dus het gespje van mijn bh in m’n nek. Om het allemaal nog een beetje minder prettig te maken.

Ik weet niet hoe het met jou gesteld is, maar ik heb er allemaal niet zo’n zin meer in. Een paar weken geleden, dacht ik nog: de vaccinaties komen eraan, de viruscijfers dalen, ik heb een nieuwe auto èn er wordt niks verdachts meer gezien op de scans; kom maar door met dat leven.

Met drie truien achter de laptop

Maar toen ging het sneeuwen. Enorm feestelijk voor al die schaatsliefhebbers, maar ik woon in een oud en tochtig huis waar door een verbouwing (zie ook het magazine VROUW deze week) de verwarming maar mondjesmaat werkt. Ik zat met drie truien aan achter m’n laptop te verlangen naar dat verwarmde kantoor waar we vroeger werkten. Ijsbloemen op de ramen, stramme vingers en als ik een eindje ging wandelen, was ik net zo veel bezig met niet proberen te vallen als met het gehijg onder controle houden.

Alsof mijn conditie in een paar dagen tijd enorm was verslechterd. Daar ga je toch nare dingen van denken in mijn geval: dadelijk is er weer zo’n gezwel aan het groeien dat me de adem ontneemt. Ik denk dat wij ex-kankerpatienten (dat hopen we dan) die angsten allemaal delen.

Vroeger was een pijntje ’een verrekte spier’, een vleugje misselijkheid ‘iets verkeerds gegeten’ en een dagje diarree ‘buikgriep’. Tegenwoordig zijn dat: uitzaaiingen in de botten, maag- en darmkanker. Ik ben een enorme hypochonder geworden.

Iemand nog een leuk kattenfilmpje?

En om het allemaal nog wat treuriger te maken, gaan viruswappies de straat op om de dalende cijfers weer een beetje op te krikken en roept Rutte dat hij voorlopig geen redenen ziet om te versoepelen. Mijn tijdlijnen op social media staan vol berichten van mensen die zich kwaad maken over het beleid of juist over de tegenstanders van het beleid.

Van ondernemers die het water aan de lippen staat, van virologen die roepen dat het allemaal alleen nog maar erger wordt met allerlei akelige mutaties en van vaccineerders die klagen dat de vaccins op zijn, niet besteld of niet deugen. Kan iemand weer eens gewoon een kattenfilmpje delen of zo?

Mijn broertje is een spierbundel

Er gaat geen gewichtheffer aan me verloren. Had ik voorheen vooral een hekel aan de roeimachine, die heeft er ineens een stevige concurrent bij. Wat een naar ding. Ik kreeg gisteren een app-je van mijn broertje. Hij wil binnenkort komen eten. Is een uitdaging, want hij is veganist geworden, maar tegelijkertijd wil ik hem graag ook even flink aan de tand voelen.

Mijn broertje is namelijk een spierbundel (check gerust zijn instagram als je me niet gelooft. Hij heet Jako. Dat wij dezelfde genen hebben, is echt heel raar). Hij lift van die dingen voor de lol. Hoe dan?

Stagiaire Bram vraagt of hij een test af mag nemen. Ik moet me opdrukken. Geintje zeker. Kan er ook nog wel bij. ‘Ik heb er de kracht niet voor’, citeer ik een bekende Nederlandse volkszanger. ‘Ik word alleen maar kortademiger.’ ‘Weet je hoe dat komt’, zegt hij, ‘je long is net een ballon. Als het buiten koud is, blaas je die ook veel minder makkelijk op. Dan is het rubber veel te stug. Je longen moeten veel harder werken als het vriest dan bij warm weer.’

Nou die 20 kilo er nog af

Ik heb het al een keer gezegd: die jongen komt er wel. Pas achttien hè. Ik ga gerustgesteld de deur uit. Misschien is er toch geen tumor aan het woekeren geslagen. Bij de Portugese traiteur bestel ik 30 custardtaartjes. Komende week is immers mijn laatste immunosessie.

Een jaar lang ben ik om de week een ochtend met liefde en zorg omringd in het Antonie van Leeuwenhoek. Ik neem die laatste keer graag een bedankje mee. Daarna staat de volgende uitdaging voor de deur. Ik heb steeds gezegd: als alle kuren voorbij zijn, pak ik mezelf aan. Die 20 kilo extra moet eraf, want dan word ik vast een stuk minder kortademig.

‘De lente hangt in de lucht’ kopt de Telegraaf.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.