Vrouw/Verhalen achter het nieuws
744108443
Verhalen achter het nieuws

Verhalen achter het nieuws

Bekkenbodemmatje werd Monique bijna fataal

Onlangs werd bekend dat heel wat vrouwen ernstige klachten overhouden aan het plaatsen van een bekkenbodemmatje. Monique Hos (56) weet er alles van: zij zou er niet meer geweest zijn als ze zelf niet bij haar arts had aangedrongen op het laten verwijderen van het matje.

Monique kreeg een bekkenbodemmatje voor haar stressincontinentie. Veel informatie over de voor- en nadelen ontving ze niet, maar haar arts verzekerde haar dat ze zich geen zorgen hoefde te maken.

„Ik had een neuscorrectie laten doen, waarbij ze bot moesten weghalen. Later brak mijn neus een keer, en vanwege die eerdere correctie wilden de artsen een soort kunststof dakje op mijn neus maken om mijn gebroken neus te laten helen. Binnen vierentwintig uur na die operatie was mijn hele gezicht gezwollen en kreeg ik hoge koorts. Ik bleek niet tegen kunststof te kunnen. Volgens mijn gynaecoloog zou dit echter geen probleem zijn bij het plaatsen van het matje.”

Verlamming

Ondanks dat Monique aangaf ook al een allergische reactie te hebben gehad op alternatief incontinentiemateriaal, stelde de arts haar gerust. Hij had nog nooit iemand terug zien komen met klachten, en met de nieuwste matjes was volgens hem niets aan de hand. Monique besloot er in 2014 dan ook voor te gaan. Bij de plaatsing van het matje werd een zenuw geraakt, waardoor ze met een verlamd been wakker werd. Ze draagt daardoor een orthese en loopt met een kruk.

„Met die verlamming kon ik nog wel leven; als de rest van de klachten dan maar weg zouden zijn. Maar dat was niet het geval. Direct na de operatie had ik pijn, en een paar maanden later werd dat zo erg dat ik me geen raad meer wist. Ik had het gevoel dat er binnenin iets was afgescheurd, maar volgens mijn arts kon dat niet. Ik werd keer op keer naar huis gestuurd.”

Ondertussen kreeg ze steeds meer vage klachten: moeheid, pijn aan haar gewrichten en darmen, nooit eerder ervaren obstipatie, wondjes die niet meer genazen, ontstoken tandvlees, allergieën, steeds meer moeite met plassen, heftige buikpijn en enorm afvallen. „De lijst allergieën werd steeds erger. Ineens kon ik bepaalde voedingsmiddelen niet meer hebben, terwijl ik daar nooit eerder last van had. Ik ging van 56 naar 38 kilo en aankomen was onmogelijk. Doodziek was ik, maar ik begreep er niets van.”

Afstotingsverschijnselen

Via Maria Smit van het steunpunt MeshedUp kwam Monique uiteindelijk bij professor Cohen uit Canada terecht, die haar vertelde dat haar lichaam aan het protesteren was tegen kunststof.

„Volgens hem was mijn lichaam bezig met een afstotingsproces. Na plaatsing had ik de auto-immuunziekte ASIA ontwikkeld, waarbij dus ook mijn verschijnselen horen. De artsen hier verklaarden me twee jaar lang voor gek, omdat ze blijkbaar niets wisten van afstotingsverschijnselen. Ik moest het matje volgens de professor onmiddellijk laten verwijderen, anders zou ik binnen vier maanden dood zijn.”

Monique kon wel door de grond zakken. „Ik had op dat moment een jong kind en wist het allemaal even niet meer. Ik moest een arts zien te vinden om het te laten verwijderen, maar dat bleek een hel te zijn. Zo makkelijk gaat dat verwijderen namelijk niet. Terwijl ik mijn begrafenis aan het regelen was, heb ik toch een arts in Groningen gevonden. Hij heeft me uiteindelijk geopereerd. Dat ging niet zonder slag of stoot: mijn zenuwen bleken al te ernstig beschadigd.”

Afgescheurd

Tijdens de operatie werd duidelijk dat het matje inderdaad was afgescheurd. Monique had het dus goed gevoeld. „Het matje in mijn lichaam bestond uit verschillende stukjes. Het kan daarom zomaar zijn dat er nog steeds stukjes in mijn lichaam zitten.”

Elke dag is voor Monique een strijd. „Ik heb altijd pijn: bij lopen, zitten of staan. Intiem zijn kan niet meer. Ik heb nog steeds last van mijn darmen, ontstekingen en allergieën. Inmiddels weeg ik 42 kilo, maar terug naar mijn oude gewicht kan ik niet meer. Mensen denken vaak dat ik anorexia heb. Ja, ik kan mijn dochter zien opgroeien, maar qua werk en relatie heb ik geen perspectief. Ik ben nog steeds erg boos en verdrietig.”

Monique zou vrouwen dan ook willen aanraden op zoek te gaan naar informatie alvorens plaatsing. „Weet wat er wordt geplaatst, wat er in je lijf zit. Houd daarbij ook in je achterhoofd dat klachten er niet altijd meteen zijn; soms pas na jaren. Zoek hoe dan ook meteen hulp. Ik hoop dat gynaecologen deze klachten echt serieus nemen.”

Risico’s

Dit is volgens Manon Kerkhof, eigenaar van Curilion (expertisecentrum voor vrouwenzorg), en consulent Uro gynaecologie in het Amphia Ziekenhuis in Breda, zeker het geval. „Vrouwen die klachten krijgen van bekkenbodemmatjes moeten we niet onnodig laten lijden. Ze moeten hulp krijgen van hun arts en aan de bel trekken als er klachten ontstaan.”

Matjes worden in Nederland, zo zegt Manon, niet zomaar geplaatst. Er worden allerlei eisen gesteld aan gynaecologen en het ziekenhuis. Zo zijn de regels de laatste jaren veel strenger geworden. Niet iedereen mag opereren en niet iedereen kan en mag een matje krijgen. En ja, aan het plaatsen ervan kleven risico’s, beaamt Manon. „Klachten zijn er niet alleen na het plaatsen van een matje, maar ook bij alternatieven. Hoe dan ook moet de patiënt goed worden voorgelicht. Elk persoon is verschillend. Bij chronische pijn is het niet plaatsen van een matje bijvoorbeeld beter. Dat geldt ook voor vrouwen die al vóór de operatie pijn hebben bij het vrijen.”

Wetenschappelijk onderzoek

De matjes zelf zijn door de jaren heen erg verbeterd, vertelt de gynaecoloog. „Door onderzoek zijn we veel meer te weten gekomen. Zo waren de matjes twintig jaar geleden van veel mindere kwaliteit. Ze gaven bijvoorbeeld meer kans op infecties. Ook nu nog kunnen ze allerlei testen hebben doorstaan, maar tóch klachten geven bij sommige vrouwen. Daarom hebben we in Nederland de afspraak dat als er iets nieuws op de markt komt, we eerst wetenschappelijk onderzoek doen. Ook al heeft zo’n matje een keurmerk. We kijken ook dan nog of het écht veilig is.”

Weefselreactie

Een allergische reactie op een stof, zoals bij Monique, is echter lastig in te schatten. „Bij het plaatsen van een matje ontstaat er hoe dan ook een weefselreactie. Je plaatst tenslotte kunststof. En als dat proces doorschiet, kunnen mensen klachten krijgen. We zijn nu nog niet in staat om een patiënt daar van tevoren op te testen, maar het ontstaan van zo’n enorme pijnreactie of chronische pijn is hoe dan ook afschuwelijk. Toch moeten we ook niet vergeten dat het gros van de mensen heel blij is na een operatie; of dit nu om een matje gaat of niet. Ik hoop daarom dat vrouwen niet het vertrouwen verliezen.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.