Vrouw/Columns & Opinie
761600082
Columns & Opinie

Opinie

’Namens alle vrouwen van vreemdgaande mannen, bedankt!’

Marco Borsato heeft afgelopen zaterdag voor het eerst een boekje open gedaan over zijn vreemdgaan. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, dan hebben we dat alvast gehad: ik ben tijdens een relatie ook weleens vreemdgegaan. Was het lekker? Nee. Was het leuk? Nee. Was het spannend? Ja, dat dan weer wel. Was het de moeite waard? Nee. Absoluut niet.

Het zou nooit in mijn hoofd op zijn gekomen als ik zelf niet al maandenlang dacht dat ik gek aan het worden was. Dat degene van wie ik hield, met wie ik samen een gezin had, mij fysiek bedonderde was geeneens het probleem.

Niets in de gaten

Ik had namelijk in eerste instantie niets in de gaten. De problemen kwamen pas toen er bepaalde dingen niet klopten en ik vragen ging stellen. Hoezo vertrouwde ik hem niet? Waaraan had hij dit verdiend? Ik wantrouwde hem vast omdat het spreekwoord nou eenmaal luidt: zoals de waard is vertrouwt hij zijn gasten. Het is dat hij nog nooit van het woord gehoord had, anders had hij mij vast een ’intimiteits vacuüm’-probleempje naar mijn hoofd geslingerd.

Mijn achterdocht zat in mij, en ook al had ik het bewijs zwart op wit: ik was dat gestoorde overspannen ‘vrouwtje’ dat zich rare dingen inbeeldde. Mijn reactie, en nogmaals, ik ben daar niet trots op, was om ook buiten de pot te piesen. Alleen verborg ik dat niet. Ik loog er niet om.

Ergens hoopte ik dat hij tot inkeer kwam nu ook hij voelde hoeveel pijn dat deed. Maar zo werkte dat dus niet. Blijkbaar was het, om daar eerlijk over te zijn, een te grote knauw voor zijn ego.

Keiharde leugens

Als ik in mijn omgeving kijk naar de vrouwen die werden bedrogen – sommigen stonden op het punt van bevallen, anderen zaten midden in een renovatie, weer anderen kwamen net terug van een mooie reis of waren hun baan kwijtgeraakt, je kunt het zo gek niet verzinnen qua intimiteits vacuüm-achtige toestand – dan hebben al die vrouwen allemaal een ding gemeenschappelijk: het waren de mannen die hun gereedschap ergens anders dachten onder te kunnen brengen. Niet de vrouwen. Hun gereedschapskistjes werden tijdelijk ergens anders geparkeerd en als ernaar gevraagd werd, dan werd daar keihard om gelogen.

Dat. Dat liegen. Dat verdraaien van de waarheid. Dat gekonkel achter onze ruggen waardoor wij spoken dachten te zien. Weten jullie wat er met ons gebeurde toen wij eindelijk beseften dat al die slapeloze nachten terecht waren? Na al dat getwijfel over onze gemoedstoestand, al die keren dat wij te horen kregen dat we ’niet helemaal lekker waren in ons hoofd’ – en het tot ons doordrong dat het niet aan ons lag?

Echte mannen liegen niet

Wij krabbelden niet alleen weer overeind en we raapten niet alleen de scherven weer op. We bouwden een muur om ons heen. Want als degene van wie jij dacht dat je daar mee oud zou gaan worden je zoiets flikt? Dan bouw je een schild om je heen. Een beschermlaag. Niet van teflon of van staal, maar van gewapend beton.

En weten jullie wie daar uiteindelijk doorheen weten te prikken? Juist ja. Echte mannen. Eerlijke mannen. De echte sterke eerlijke mannen die ons uiteindelijk veel gelukkiger maken dan dat jullie ooit hadden kunnen bewerkstelligen met jullie armetierige uitgeleende gereedschapskistjes. Echte mannen liegen niet. Namens alle bedrogen vrouwen: ik dank jullie hartelijk.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.

POPULAIRE VIDEO'S