Vrouw/Opgebiecht
764371157
Opgebiecht

Opgebiecht

’Ik stootte een vaas om maar gaf mijn kind de schuld’

In onze populaire rubriek Opgebiecht kunnen VROUW-lezeressen anoniem hun verhaal delen. Deze lezeres (39) biecht op dat zíj een vaas omstootte maar haar zoontje (9) de schuld gaf…

Mijn zoon is een ontzettend lief, maar erg verlegen jochie dat het liefst niet tegen vreemden praat. Verder is hij een schat van een kind en als hij zich een beetje op zijn gemak voelt, kletst hij de oren van je hoofd. Vorige maand gingen we samen de stad in. Het plan was om nieuwe kleren voor hem te kopen en ik wilde kijken naar nieuwe accessoires voor in de woonkamer. Mijn zoon was als eerste aan de beurt en we slaagden goed. Hij was een tevreden kind!

Interieurwinkel

Toen gingen we voor mij shoppen. We hebben het thuis niet heel breed, dus vaak koop ik interieurspullen bij de Xenos of Action. Deze keer wilde ik, alleen om inspiratie op te doen, naar een dure interieurwinkel. Ik drukte mijn zoon extra op het hart dat hij binnen heel voorzichtig moest zijn en dat hij niks stuk moest maken.

We liepen naar binnen en keken rond. Ik bij de vazen en servies, hij stond - veilig - iets verderop. En toen gebeurde het: mijn handtas zwiepte tegen een vaas die vervolgens op de grond in duizenden stukjes uiteen spatte; er was niks meer van over. Jasper kwam gelijk kijken wat er was gebeurd. Een paar seconden later kwam er een winkelmedewerker aanlopen en zag de vaas liggen. Ze keek me afkeurend aan.

Medeleven

De angst dat ik voor de vaas (die ik een paar honderd euro schatte) moest betalen, bekroop me en in een split second bood ik mijn excuses aan en beweerde dat mijn zoon de vaas had omgegooid met zijn tas vol nieuwe kleren. Zoals ik van hem gewend ben - hij durft amper tegen vreemden te praten - bleef hij bedremmeld zwijgen. En wat ik hoopte gebeurde: de blik van de medewerker veranderde van afkeurend in medelevend. ’Nou, dat kan gebeuren toch?’ zei ze begripvol tegen mijn zoon.

De scherven werd opgeveegd en ik kwam er zonder kleerscheuren vanaf. Eenmaal buiten barstte mijn zoon in huilen uit. En ik? Ik voelde me enorm schuldig… Ik vertelde dat het me enorm speet maar dat we heel veel centjes hadden moeten betalen als ik eerlijk was geweest. Ik heb mijn schuldgevoel afgekocht met een stroopwafel. Hij was snel weer blij maar ik voel me er nog steeds weleens schuldig over…

De VROUW-rubriek Opgebiecht is gebaseerd op waargebeurde verhalen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.