Vrouw/Columns & Opinie
773683822
Columns & Opinie

Anne heeft alopecia

’Ik ben bang dat ik nooit zal wennen aan mijn nieuwe uiterlijk’

„Op het moment van schrijven sta ik voor een onmenselijke keuze: tondeuse erover of niet?”

„Op het moment van schrijven sta ik voor een onmenselijke keuze: tondeuse erover of niet?”

Anne heeft alopecia. Een ziekte waarbij je - soms volledig - kaal wordt. Bij Anne (32) sloeg de ziekte op haar 22ste toe en sindsdien is het een eeuwige strijd. Er zijn periodes geweest waarin er niets aan de hand was, maar nu zet de uitval door en vallen de haren er met bossen uit. Voor VROUW blogt ze wekelijks over dit proces. Deze keer over de moeilijke keuze waar ze voor staat.”

„Op het moment van schrijven sta ik voor een onmenselijke keuze: tondeuse erover of niet?”

„Op het moment van schrijven sta ik voor een onmenselijke keuze: tondeuse erover of niet?”

„Op het moment van schrijven sta ik voor een onmenselijke keuze: tondeuse erover of niet? Ik geef jullie vandaag een kijkje in mijn gedachten. En ja, die gaan écht alle kanten op.

Sinds 1,5 jaar is mijn haaruitval flink verergerd, maar de keuze voor een haarwerk of de tondeuse erover leek toch altijd nog ver weg. In het laatste kwartaal van 2021 wist ik alleen niet wat me overkwam. Mijn haaruitval werd nóg erger (ik wist niet dat dat nog mogelijk was). Na weken van ellende stopte de uitval ineens. Zomaar, abrupt. Achteraf een groot cadeau, want dit betekende geen haaruitval tijdens mijn bruiloft! Maar hoe dan? Waarschijnlijk doordat ik na een jaar geen pil te hebben geslikt, hier weer mee begon (op advies van de artsen die bij mij PCOS hebben vastgesteld). In de pil zitten vrouwelijke hormonen die ik tekort kom. Feest dus! Of toch niet?

Nog meer haaruitval

Drie weken na mijn bruiloft begon de haaruitval weer. En dacht ik dat het niet erger kon dan in het najaar van 2021? Toch wel. Sinds een kleine twee maanden zijn het hele bossen die eruit vallen. Op mijn kussen, met het wassen, tijdens het borstelen. Die pil was dus toch niet de oplossing. Of nou ja, niet een duurzame. Maar wat nu?

Heel eerlijk: ik weet het gewoon niet. En als ik verdrink in mijn verdriet is dat ook het enige dat ik kan roepen: ’ik weet het niet, ik weet het niet!’ en ’ik trek dit gewoon niet meer’. Maar ja, de tijd tikt door en het leven staat niet stil doordat ik me shit voel. Dus ik word gedwongen om het wél te trekken. En dan volgen de dilemma’s. Wel een haarwerk of niet? En wat te doen met mijn eigen haar? Het haarwerk is ondertussen aangeschaft. Ik zit nog midden in het proces om hieraan te wennen en dus neem ik jullie een andere keer mee in dat verhaal. Maar wat te doen met mijn eigen haar?

Er spelen vreselijk veel factoren mee die deze beslissing beïnvloeden. Laten we beginnen bij de confrontatie met de haaruitval. Dit is de belangrijkste reden om de tondeuse uit de kast te halen. Ik kan dan eindelijk de strijdbijl begraven. Geen tranen meer tijdens het haren wassen, niet meer uren bezig zijn met overal de haren wegvegen en opzuigen en vooral geen beelden meer van bosjes haar die ik verlies die paniek bij me veroorzaken.

Tondeuse

Ook het comfort van het dragen van het haarwerk zal er waarschijnlijk op vooruit gaan. Nu drukt het haarwerk mijn eigen haar als het ware plat en zitten er twee schuifkammetjes bevestigd in het haar. Beide zorgen voor haarpijn. Heb ik helemaal geen haar meer eronder? Dan zal het haarwerk niet alleen minder ’glijden’, maar ook bevestigd kunnen worden met een klein tapeje. En doordat er geen kammetjes meer nodig zijn en de haren niet worden platgedrukt, zal de haarpijn waarschijnlijk afnemen.

En het laatste, maar misschien wel belangrijkste argument om deze stap te nemen, komt van mijn man. Als een echte Delftenaar (die nogal oplossingsgericht zijn) zegt hij: ’Haal je het eraf? Dan kunnen we vanaf dan weer bouwen, want erger dan dat wordt het niet.’ Hij wil zó graag weer licht aan het einde van die tunnel creëren. Zowel voor mij, als voor hemzelf. En als alles eraf is, kan het alleen maar beter worden. Bijvoorbeeld doordat ik wen aan het dragen van mijn haarwerk, aan mijn nieuwe uiterlijk en gewoon met mijn kale koppie over straat durf óf mijn haren worden weer gezonder en groeien weer terug. Leer ik dit zwartste scenario accepteren? Dan kan ik het leven weer aan! Klinkt best aantrekkelijk toch?

Spiegelbeeld

Maar dan hebben we de andere kant van de medaille. De spiegel laat mij zien hoe ik eruit zie zonder haar. Ik leg mijn handen over mijn haar en kijk naar een monster. Althans, dat is wat ik zie. Ik weet nu al dat ik mijzelf afgrijselijk ga vinden zonder haar. Mijn ovale gezicht komt verkeerd uit, mijn grote neus, mijn rimpels, het kuiltje in mijn kin en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik ben bang. Bang dat ik nooit zal wennen aan mijn nieuwe uiterlijk en nooit meer de straat op durf.

Aangezien ik nog niet 100% zekerheid voel bij mijn haarwerk zie ik dat ook nog niet als een goede escape. Mijn psycholoog zegt heel wijs: ’je hoeft ook geen twee paden tegelijk te bewandelen.’ Hiermee doelt hij op het wennen aan het haarwerk tegelijkertijd met het eraf halen van mijn haar. Dit is voor nu misschien net wat te veel. Een te grote stap. Wanneer ik meer comfort voel bij het haarwerk is de stap om mijn kop kaal te scheren misschien makkelijker. Maar dan hebben we ook nog de hoop. Die ik niet wil voelen, maar er wel is. De hoop dat het misschien toch weer minder wordt: de haaruitval. En heb ik gemillimeterd haar? Dan duurt het jaren voor ik weer wat lengte heb bereikt.

Voor nu doen we daarom zo goed als niks, alleen een klein stukje eraf knippen, maar net lang genoeg om het nog vast te kunnen doen. En wordt het elke dag dunner en ontstaan er toch kale plekken? Dan wordt de keuze om het er toch af te halen misschien wel voor me gemaakt.”

Volg de dagelijkse strubbelingen van Anne via @hairtrouwdmetanne op Instagram.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.