Vrouw/Dagboek van een minnares
773737282
Dagboek van een minnares

Dagboek van een minnares

Deel 211: ’Ik droom bijna elke dag dat we seks hebben’

Vrijdag

Mark laat een aardbei in mijn mond glijden. De sappen glijden over mijn kin en hij likt ze af. Hij mompelt iets over me proeven, mijn sappen oplikken en me neuken tot ik het uitgil. Dan gaat hij op me liggen en langzaam, heel langzaam vult hij me. Een vreemd en wanhopig gevoel komt over me heen. Ik kijk naar de donkere lucht. Een harde knal doet de wereld schudden en de hemel wordt verlicht door vuurwerk boven de stad.

Er ontploffen nog meer vuurpijlen. Het bed schudt ervan. Mark gaat nog harder tekeer. Hij gaat op z’n knieën zitten en beukt in me. Terwijl we samen komen, kleurt de hemel rood, groen en blauw. Met een schreeuw kom ik klaar. Even weet ik niet waar ik ben. Ik doe het licht aan. En dan realiseer ik me dat ik helemaal alleen in bed lig, dat het midden in de nacht is, dat het buiten onweert en dat mijn dak lekt.

Het is nu twaalf dagen geleden dat ik de abortuskliniek verliet met de baby nog in mijn buik. Toen de verpleegkundige vroeg of ik wel écht een abortus wilde, brak ik en zei nee. Vervolgens riep ze Mark erbij en zei ik tegen hem dat ik de baby wilde houden. Die reageerde ijzig. Hij reed als een idioot veel te hard en roekeloos terug naar Amsterdam, zette me thuis af en zei dat ik niemand nog iets mocht vertellen.

Dus nu ben ik alleen. Op mijn werk weten ze nog van niets. Maar hoe houd ik dat vol? Gisteravond ben ik bij de verloskundige geweest. Mijn baby is nu 14 weken en alles gaat goed. Ik voel me eigenlijk ook prima. Het is alleen heel ongemakkelijk dat ik niks tegen Frank mag zeggen. Op een gegeven moment moet hij het toch weten? En denkt Mark nu echt dat Josien er nooit achter gaat komen? Over niet al te lange tijd ga je het toch zien.

Maar goed, ondertussen maak ik me zorgen over het feit dat mijn dak lekt, mijn huis te klein is voor twee personen en ik geen cent te makken heb. Ik mis Mark zo verschrikkelijk dat het pijn doet. En ik droom bijna elke dag dat we seks hebben. Ik durf hem niet te appen of te bellen, omdat ik weet dat hij ontzettend kwaad op me is. Maar hoe lang gaan we dit volhouden?

Dan is het eindelijk ochtend en ga ik naar mijn werk. Ik bel de huisbaas en hij belooft iemand te sturen. Dat kan wel een paar dagen duren. Klootzak. Op mijn werk is het gelukkig wel warm en droog. Iedereen is in rep en roer, want vanmiddag is de boekpresentatie van Josien. Eindelijk heeft ze iemand gevonden die haar vieze recepten wil uitgeven. Ik heb besloten dat ik niet ga. Ik denk dat Mark daar ook blij mee zal zijn.

„Ik ga niet mee”, zeg ik tegen Frank. „Ik denk dat Josien niet op me zit te wachten.” Frank zegt dat het goed uitkomt als ik op kantoor blijf, want er komt iemand om naar de airconditioning te kijken. Volgens Frank ’loeit’ die. Jemig. Ik wou dat er iemand kwam om naar mijn lekkende dak te kijken. Of dat er iemand kwam om mijn zere rug te masseren. Wie heeft het nou in november over airconditioning?

Als iedereen weg is, googel ik naar sites voor Sugar Daddies. Ik moet gewoon een manier vinden om geld te verdienen. Misschien is dit een mogelijkheid. Lekker uit eten op kosten van een rijke vent en een beetje een geanimeerd gesprek voeren. Dan verdien ik tenminste wat meer geld, zodat ik de eerste benodigdheden voor de baby kan aanschaffen. Dat kan toch ook wel zonder seks?

Ineens gaat de bel. Er staat een knappe, blonde jongen met een gereedschapskist voor de deur. „Ik ben Jelle. Ik kom voor de airconditioning”, zegt hij. „Ik had een man aan de telefoon, dus ik had niet verwacht dat ik zo’n mooie vrouw aan zou treffen.” Ik bloos en zeg dan dat ik bijna zijn moeder had kunnen zijn.

„Hallo”, zegt hij. „Hooguit mijn oudere zus. Ik ben 24!” Precies. Bijna tien jaar jonger dan ik. Geen flirtmateriaal. Bovendien krijg ik een kind. Ik zou niet eens op die manier naar mannen moeten kijken. Dus ik doe een beetje afwerend en duik weer achter mijn computer. Dan staat hij ineens achter me. „Klaar”, zegt hij. „Zullen we iets gaan drinken?”

Ik kijk naar zijn gespierde lichaam en zijn mooie blauwe ogen. Ik heb geen plannen voor vanavond. Eigenlijk heb ik het hele weekend niets te doen. „Oké”, zeg ik dan. „Alleen iets drinken. Gezellig.” Even later lopen we naar de dichtstbijzijnde kroeg bij mijn werk. Jelle houdt de deur voor me open. Het is er heel druk.

Dan zie ik ze staan. Al mijn collega’s. Eline, Frank, Dani. Met als stralend middelpunt Josien. Zij ziet mij niet. Maar Mark, die vlak naast haar staat, wel. Hij kijkt me strak aan. Ik kijk terug. En in een opwelling duw ik mijn buik een stukje naar voren. Dan ziet Josien mij ook. Hm. Dit is wellicht wel hét moment om mijn zwangerschap wereldkundig te maken…

Dagboek van een minnares teruglezen?

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.