Vrouw/Columns & Opinie
778997436
Columns & Opinie

Niets rechtvaardigt het ontvoeren van je kind, maar ik begrijp het wel

Wat moet er door de hoofden van de betrokkenen gaan, nu er gisteren in Warnsveld een kindje van 2 door waarschijnlijk een van de eigen ouders werd ontvoerd? Wanhoop, verdriet, woede, pure paniek?

Natuurlijk, totaal begrijpelijk. Ok, de zaak liep enkele uren later met een ‘sisser’ af en het is vooralsnog wachten op de diepere ins and outs van deze specifieke ontvoering, maar bij elke Amber Alert of melding dat er ergens een kind vermist of ontvoerd is, springt mijn vaderhart uit mijn borstkas van plaatsvervangende schrik.

Sympathie voor de dader

En dan voel ik mee. Met de achterblijvers, want hoe hulpeloos en gebroken en ongerust moet je je voelen? Maar ik voel nog iets, en dat is diepe sympathie voor de dader.

Tenminste, in het geval dat die dader de andere ouder is. Voor andere of onbekende kinderontvoerders heb ik geen enkele sympathie.

Maar stel het je eens voor, hoeveel wanhoop en onrechtvaardigheid moet je voelen voor je tot het besluit komt om je eigen kind te ontvoeren omdat je het niet ziet of mag zien…?

Ik weet eerlijk gezegd niet wat erger is: je kind ontvoerd zien worden door je ex of je kind zo missen dat je je genoodzaakt ziet je kleintje(s) te ontvoeren omdat de andere ouder de omgang frustreert?

Vechtscheiding

Zelf zat ik ooit in een vechtscheiding en vreesde ik in de gekte van het moment dat de buitenlandse moeder onze dochter die toen bij mij woonde mee zou nemen, zoals ze had gezegd in een van háár momenten van pijn en wanhoop.

En nadat ik ons meisje na een slepende rechtszaak alsnog was kwijtgeraakt, heb ik in momenten van verdriet en missen ook echt weleens overwogen om haar in een onbewaakt ogenblik mee te kapen en samen in het grote niets te verdwijnen. Ik heb het thema zelfs uitgewerkt in mijn tweede roman, Vaderstad.

Maar er is achteraf niets, niets, niets, dat rechtvaardigt dat je je kind uit zijn vertrouwde omgeving wegtrekt omdat JIJ het mist of omdat JIJ en de moeder niet meer door een deur kunnen.

Natuurlijk, bij mishandeling en allerlei buitengewone misstanden gelden andere wetten, maar ik ga nu even uit van de gewone huis-, tuin-, en keukenvechtscheiding tussen twee in de basis liefdevolle mensen die ooit met hun harten aan elkaar verbonden waren…

Ontvoerd door eigen ouder

Tientallen kinderen worden per jaar ontvoerd door een eigen ouder in ons land. Vaak gaat het hier om ouders en kinderen uit internationale liefdesrelaties. Tientallen ouders lopen in ons land rond met dat enorme stille verdriet. En dan zwijg ik nog over al die kinderen bij wie een belangrijke vertrouwens- en hechtingspersoon werd weggerukt.

Wanneer gaan wij volwassenen nou eens leren dat het belang van onze kinderen áltijd groter is dan ons eigen belang?! Nee, jouw pijn van het mislukken van je relatie met die ander is niet dezelfde pijn die jullie kind voelt. Nee, jouw belang is niet hetzelfde belang als dat van jullie kind. Omdat jij je ex een griezel vindt die geraakt moet worden waar het maar kan (omdat 'ie er met een ander vandoor ging - of wat dan ook) wil niet zeggen dat jullie kind je ex daarom ook een griezel vindt.

Angst en woede

Ook al snap ik je daad, lieve ontvoerder, jouw perspectief is nooit, nooit, nooit het perspectief van jullie kind. Ik kan het niet vaak genoeg zeggen: wees aan beide kanten van het spectrum groter dan je angst en je woede. Wees groter dan je drang om gelijk te hebben. Voor je gelijk koop je niets. Je gelijk willen hebben is net als een niet te stillen zucht naar drank: het maakt meer kapot dan je lief is. Voor jezelf, maar ook en altijd altijd altijd voor je kind!

Eigenlijk is het weer eens tijd voor een #campagne. Gewoon omdat we niet vaak genoeg stil kunnen staan bij kinderleed door vechtscheidingen. Het is een van de grootste rechten van onze kinderen, en we schenden het iedere dag, potverdo**e!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.