Nieuws/Vrouw
780472143
Vrouw

Tranen met tuiten: Na zoveel ellende lacht het leven ons weer toe

Met de lancering van de nieuwe rubriek 'Lezerscolumns' op VROUW.nl krijgen we dagelijks pareltjes van blogs binnen. Zo ook de blog van Arno Smit: hij staat op het punt om zijn leven én dat van zijn vriendin een drastische wending te geven. Na een periode vol verdriet, gaat het roer om. En hoe!

Door de spanning kan ik mijn vermoeidheid niet meer voelen. Het ontbijt met mijn vriendin duurde een eeuwigheid. Ze bleef maar kletsen en zoeken naar huissleutels die in haar tas lagen. Nu is ze eindelijk op weg naar werk en kan ik over tot actie. Haastig loop ik station RAI in. Aan de voet van de roltrap naar het perron struikel ik met mijn lichaam over een trolley. Veel te veel mee. Ik wurm me de trein in. Het wordt donker als we de tunnel inrijden. Volgende stop: Schiphol.

Bij de douane controleert een dame met strak achterovergetrokken haar mijn vracht. Ze vindt een schroevendraaier in de handtas van mijn vriendin. Ik smoez een excuus: “ Tja, het is niet mijn tas”. Dat antwoord maakt het niet beter. Met een strenge blik neemt ze het stuk gereedschap in beslag. Ik haal mijn schouders op en herpak de spullenboel.

Selfie voor schoonmoeder

Ik voel een enorme noodzaak voor rust en koffie opkomen. Bij de Starbucks priegel ik met mijn pinpas om te betalen. Mijn laptop klem ik onder mijn arm. Moeizaam hou ik mijn blueberrymuffin en venti cappuccino vast. Met mijn voet stuur ik de rolkoffer naar de dichtstbijzijnde stoel. De koffie wankelt. Ik voel de ogen van reizigers die het beter voor elkaar hebben. Met een zucht plof ik neer en geniet van de koffie.

Ik maak een selfie en stuur deze naar mijn aanstaande schoonmoeder. Het klinkt wat soft, maar ik kan me geen betere schoonmoeder wensen. Alleen dat is al bijna reden genoeg om mijn vriendin ten huwelijk te vragen. Ik heb slechter gehad. Veel slechter. Echt drama.

Terwijl ik terugdenk, daalt de temperatuur van de koffie. Ik kijk naar buiten en voel de warmte van de zon door het glas heen. “Shit, zonnebril vergeten”, bedenk ik.

Door de grote beker cappuccino moet ik nu toch echt naar de wc. Hoe ga ik dat doen? Met alle spullen een toilet inlopen maakt de hele situatie nog belachelijker, en mijn bagage achterlaten ga ik zeker niet doen. Het heeft me al zoveel voorbereiding gekost om het hier te krijgen. Dan maar ophouden tot in het vliegtuig. Het laatste restje koffie laat ik staan in de beker met mijn naam.

Engelen op aarde

Veel te vroeg loop ik naar de gate. Al sjokkend langs de winkels vraag ik mij af of ik nog wat moet kopen. “Je hebt genoeg, komt goed”, spreek ik mezelf toe. Ik kijk naar de klok en zie dat het nog 9 uur is tot het gaat gebeuren.

Mijn vriendin werkt nu niks vermoedend op de ambulance. Straks staat zij op de luchthaven met een roze tas. Tot in detail heb ik met haar baas deze dag gepland. De meldkamer geeft haar een spoedrit van Purmerend naar Amsterdam en vervolgens mag ze doorrijden naar een zogenaamde patiënt op Schiphol. Daar aangekomen krijgt Jay-Jay van zuster Yvonne de tas. Met als inhoud een setje kleren, wat eten, lipbalsem, haar paspoort, een vliegticket naar Venetië en de route naar het hotel. Ik heb er ook bedankjes bij gedaan voor de collega’s. Zij zijn engelen op aarde, dat ze dit regelen.

Als ik hierover nadenk, krijg ik buikpijn of het gaat lukken. Ik zoek afleiding in een boek over leidinggeven aan je eigen leven. Allemaal leuk en aardig, controleverlies trek ik slecht. De stewardess komt langs met drankjes. Ik neem niks. Ik ben nog steeds niet wezen plassen. Ik zit aan het raam met twee enorme passagiers naast me.

Onder mijn stoel ligt mijn pak, over mijn schoot hangt een jas. Ik luister nog een keer naar John Mayer voor ontspanning. Hij zingt “You love, who you love, who you love”. Het is ons liedje en ondanks dat ik zing als een valse spreeuw, ga ik tijdens mijn aanzoek een couplet van dit nummer ten gehore brengen.

Het gaat als volgt: “My girl ain’t the one that I saw coming, And sometimes I don’t know which … which… shit.” Hoe moet dat straks als ik zo gespannen ben? Ik heb zevenhonderd woorden geschreven die ik vanuit mijn hart en hoofd ga vertellen. Met de oplopende zenuwen in mijn lichaam en blaas is oefenen geen optie. Sit back and relax.

Onderweg naar een bijzonder moment

De landing op Marco Polo verloopt soepel. De gedachte dat Jay-Jay hier over 6 uur landt, maakt me vrolijk. Ik merk hoe goed ik ben voorbereid. In slechts een kwartier maak ik de overstap van vliegtuig naar boot. Varen over het water in Venetië, dit is ook vakantie. Het ruikt lekker, de zon schijnt. Het dringt tot me door dat ik toch maar mooi in Venetië ben om mijn meisje ten huwelijk te vragen. De kapitein zet het gas er flink op. Trillingen van de boot vibreren door mijn lichaam, tassen rollen door de ruimte. Onderweg naar een heel bijzonder moment, als het lukt. Mijn medepassagiers fotograferen de skyline van de stad.

Nu we de stad in varen, gaat er nog een rilling door me heen. Ik besef direct wat de reden is dat veel mannen hier om de hand van hun geliefde vragen. De gekleurde huisjes langs het water, de smalle kades en lage bruggetjes schreeuwen om de liefde te vieren. Mijn hart kan niet wachten om hier met mijn aanstaande rond te lopen.

De boot meert aan bij de Rialtobrug. De brug van de romantiek in de stad van romantiek. Hij is omgeven door doeken en stijgers, vanwege verbouwing. Snel pak ik al mijn spullen en stap de boot af, direct in de mensenmassa. Het duizelt me door de hoeveelheid toeristen met camera’s en stelletjes die hand in hand op de kade staan. Zachtjes duw ik ze opzij. Drie bruggen en vijf minuten lopen scheiden mij van het hotel. De bruggetjes vallen me zwaar met mijn trolley. Net als het vinden van de weg. Ik dacht dat het een rechte weg was. Er zijn geen rechte wegen in Venetië. Wel veel doodlopende.

Ik krijg het warm en mijn armen hebben genoeg van het tillen. Ik verwissel de hand waarmee ik de koffer voortsleep. Ik loop nu 20 minuten over een stuk van 5 minuten. Ik besluit dat ik geen haast heb en laat me zakken op een bankje in de zon. Ik pak mijn telefoon: 2 berichten. Een van mijn vriendin. “Ik sta op Schiphol met collega’s, ben helemaal aan het shaken. Wat heb je nou weer verzonnen?”

De appjes druk ik weg en schakel GPS in. Ik ben te ver doorgelopen en sleep de bagage terug de kanalen over, tot aan de plek van bestemming. Booking.com heeft niet gelogen, het hotel is een paleis. Net zoals de kamer met bubbelbad en reuzenbed. Alleen het uitzicht stelt teleur. Maar ja, ik wou het er niet aan uitgegeven in deze achterlijk dure stad. Ik probeerde een upgrade te krijgen door met mijn aanzoek te schermen, maar ze zijn er niet gevoelig voor.

Jurk en glitterpumps

Belangrijkste voor nu is het legen van mijn blaas. Een zucht van verlichting. Wat kan het dan een ontlading zijn, als je iets lang uitstelt. Maar genoeg getreuzeld, voor het eerst in mijn leven pak ik een koffer uit in een hotel. Keurig hang ik de kleren op en bekijk de ring. Mijn hart slaat nogmaals over, nog 4 uur te gaan. Ze zal zo het vliegtuig in stappen.

De jurk leg ik op bed samen met de glitter pumps. Ik check de kamer en het is goed zo. Dit gaat ze leuk vinden.

Nu de stad in om de plek des aanzoeks te verkennen. Bij de balie vraag ik een kaart en verdwaal rustig weer. Met behulp van GPS vind ik “calle de Remer”. Virtueel heb ik Venetië verkend, en Eva, de lokale fotografe, raadde me deze plek aan. Ik loop een smoezelig steegje in waar twee Italiaanse bouwvakkers vreemd opkijken. “Nu moet er een mooie open plek komen”, hoop ik. Het blijft smal en loopt dood in een klein riviertje. Links zie ik nog een doorgang.

Ik buk bij een tunneltje. Ik zie Jay dit niet doen in haar jurk. Het is wel de meest onromantische en vreemdstruikende plek om iemand te vragen. Hoe kan de fotografe dit bedacht hebben? Zou toch nog alles fout gaan? Ik wandel terug langs de bouwvakkers. Nog een keer zie ik ze kijken. Ik pak mijn telefoon en check de coördinaten, alles lijkt te kloppen. Waarom zou ze mij dit aandoen? Hoe kan ze deze plek bedenken? Laat ik 1 ding over aan een ander, gaat het mis.

Ik bekijk de kaart van het hotel. Hier staat alles in het Russisch op. Dan maar een berichtje naar Eva om te vragen of ze echt deze plek bedoelde. Het verlossende antwoord: nee dit is niet de plek, snap niet waar je bent. Ze stuurt een kaart met pincet. Nu begrijp ik het, het moet “calle Remer” zijn.

Opgelucht slenter ik verder door de stad en ga op zoek naar een eettentje voor vanavond. Een collega van mijn pa wist wel wat typisch Italiaans, dat niet in de gidsen staat. Ik reserveer bij twee, eentje uit het boekje en een insider tip. Zij mag kiezen, chic of de bruisende herberg met hapjes op de bar.

Nu komt het toch echt steeds dichterbij. Ik doe een gebedje dat ze haast maakt naar de boot. Het schema is superstrak. Als ze te laat komt, mist ze de fotograaf die haar staat op te wachten en gaan de foto’s van het aanzoek niet door.

De ring

Ondanks de stress schijnt de zon en ik krijg behoorlijke honger, in combinatie met behoefte aan koffie. Hoe goed is het dan om in Italië te zijn. Ik pak een tafeltje, bestel een koffie, een melanzane parmigiana en een aperol spritz. Voorlopig zit ik goed. De obers kijken me vreemd aan, zo in mijn eentje in de stad van de stelletjes. Ik vind het heerlijk en doezel wat weg. Tot ik denk: shit,de tekst voor het aanzoek! Die moet ik nog stampen.

Binnensmonds zing ik het couplet. In mijn hoofd citeer ik de tekst. Een belangrijk stukje vergeten. Nog een uur te gaan. Ik reken af en wandel onder invloed van een drankje wat soepeler terug naar mijn kamer. Bijna kreukloos is mijn pak overgekomen, alle moeite niet voor niets. Nog een keer check ik de spiegel en oefen droog met door een knie gaan. Ik pak de ring en sluit de deur.

Mijn nette outfit trekt bekijks van toeristen in zomeroutfits. De gondeliers spreken me nu opeens wel aan. Om het risico te vermijden dat ik Jay te vroeg tegen het lijf loop, sluip ik een nabijgelegen kerk in. Daar steek ik 4 kaarsjes aan voor mijn schoonmoeder en haar dochters. Na het verlies van haar man en een kleinzoon in de buik, wens ik haar voorspoed. Ik pak de aanzoektekst een laatste maal. Mijn handen trillen bij het lezen van de woorden.

Haar betraande gezicht

Een klok slaat 6. Het is tijd om vaart te maken. Ik loop naar de juiste straat, de steiger schittert in de zon. Toch nog tegenslag. Mijn plek wordt bezet door drie vrienden met een fles wijn en volle glazen. Van de zenuwen kan ik niet meer denken. Ik draai me om en zie het barretje waar die mensen de fles hebben gehaald. Ik bestel twee aperol spritz. “Ja, voor buiten” zeg ik tegen de barman en krijg twee plastic glazen. Alcohol is nodig om een alternatief te bedenken.

Dan zie ik tot mijn grote vreugde dat het al voor me wordt geregeld, bij toverslag ontstaat een lege steiger. Ik neem hem in beslag en spoel mijn droge keel weg. Waar zal Jay nu zijn? is ze omgekleed, heeft ze Eva ontmoet? Zal ze ja zeggen? Dat neem ik toch aan. Vrienden maakten er grappen over en ik lachte ze weg. Het zal toch niet, denk ik.

Foto: eigen beeld

Foto: eigen beeld

Gegil en geklap brengen mij terug in mijn lichaam. Ik kijk om, om te begrijpen waar het over gaat. Daar loopt de liefde van mijn leven op glitterpumps in een schitterende jurk. Om haar heen dartelt de fotografe. Jay-Jay slaat een hand voor haar betraande gezicht en ik hou haar in mijn armen. Aan de andere kant van de kade klinkt gejuich. Ik citeer de woorden uit mijn hart terwijl ik in haar ogen kijk.

Foto: eigen beeld

Foto: eigen beeld

Geef me een paar minuten, om uit te leggen waarom ik je dit wil vragen. Laat ik beginnen bij het begin. Middernacht in de rij van studio 80, leren broek, blauwe spijkerblouse, blonde haren, je navel bloot, in je ogen zie ik een speelse onafhankelijkheid. Niet mijn type, denk ik. We lopen naar binnen, jij met je vrienden en ik met die van mij. Een zaterdagvond in de club begint. Ik verdwaal tussen de mensen en het ritme. Tot ik even rust zoek met een drankje. En daar sta je. Ik vraag: “Wat voor een werk doe je?” Je interesseert me zonder dat ik iets van je wil. We raken aan de praat. Je zegt: Ik zoek een man met ruggengraat, ik voel mijn hand over je wervels glijden. “Dus dat bedoel je”. Je laat het toe en lacht naar me. We zoenen en ik neem afstand. Ik heb ruimte nodig voor een gekke avond, ik wil me niet in jou verliezen. Je merkt het en loopt weg.

De avond duurt voort en ergens zoek ik die meid die me dat speciale gevoel gaf. Uit het niets sta je weer voor me. Per ongeluk zeg ik: “Eindelijk, ik miste je”. Je danst met me. Je fluistert: wat ben je stijfjes, en legt je handen op mijn heupen en we wiegen zachtjes waardoor alles verdwijnt.

Die avond slaap ik bij je in bed. Je nodigde me uit: “Je mag mee naar huis, maar er gaat niks gebeuren.” Ik geloofde het niet, later zou ik merken dat je woord houdt en sterk bent. Toen baalde ik ervan en bewonderde je erom.

De mooiste vrouw waar ik mee onder de lakens heb gelegen. Liefde kreeg een gezicht op 15 maart 2014. John Mayer zong er diezelfde week een liedje over en ik wist dat hij gelijk had.

My girl, she ain't the one that I saw coming

And sometimes I don't know which way to go

And I tried to run before

But I'm not running anymore

Cause I've fought against it hard enough to know

That you love, who you love

Who you love

Niet alleen John kwam op mijn pad. Ook een Oosterse wijsheid hielp mij te duiden wat er gebeurde. “Het is Wabi Sabi”, zeggen Japanners om de schoonheid van imperfectie aan te geven. Het geluk zit in de kleine dingen die net niet kloppen. Een kopje met een schitterende barst. Het kleurenpallet van herfstbladeren. Het leven is verre van perfect en soms toch prachtig. Zoals die eerste dag op het strand waar het leven een sprookje werd. Liefde vermengde zich met corona’s in het zand. Het tegenovergestelde was de nachtmerrie van de plotselinge dood van je pa, Gilles laat een leegte achter

Met jou ervaar ik deze kanten van het leven. Gekleed in een rode bikini redde je een vrouw die ik zag verdrinken. We trokken haar op het droge en je liet haar hart weer kloppen. In je buik voelde je het hart stoppen van onze zoon. Zo raakt de verbondenheid steeds dieper.

Naast verbondenheid heb ik ook angst gevoeld voor toewijding aan de liefde. Je verlangde van mij mijn vrije leven op te geven. Voor jou deed ik dat zonder zekerheid of ik het kon. Nu voel ik het. Ik gaf vrijheid op en kreeg het groter terug.

We zijn nu samen hier in de stad van liefde. En ga ik je zo verzoeken om in dit leven samen te blijven. Ik geef je het symbool voor oneindigheid en volmaaktheid, een ring. Hoe mooi de ring ook is, ons pad zal dat niet altijd zijn.

Maar wat we ook tegenkomen, ik wil het tegenkomen met jou.

Ondertussen heeft de fotograaf van alle kanten foto’s gemaakt en verzamelt zich een menigte. De bootjes in de rivier zijn gestopt. Het lijkt een film als ik door mijn knieën ga en zeg: Lieve Jay-Jay, wil je met me trouwen?

Foto: eigen beeld

Foto: eigen beeld

Ik kijk omhoog naar haar en ze vormt met haar trillende lippen twee letters. Ze zegt gewoon ja!

Onder luid applaus en vol adrenaline schuif ik de ring om haar vinger. Van alle kanten worden we gefeliciteerd door vreemden die als bekenden voelen. Met een kleine buiging bedanken we de mensen aan de andere kant van de kade. Dubbeldik kippenvel over mijn hele lichaam.

Foto: eigen beeld

Foto: eigen beeld

Drie maanden voorbereiding om een sprookje te maken. Alles komt bij elkaar in een moment in Venetië. Het leven is niet maakbaar, we kunnen het wel inkleuren. Vandaag met een grote gouden penseel de liefde vastgelegd.

’s Nachts ligt ze te slapen. Een tevreden glans op haar gezicht, om haar vinger de ring. Lieverd, droom nog even terwijl ik geniet met open ogen. Na zoveel ellende lacht het leven weer.

Foto: eigen beeld

Foto: eigen beeld

Foto: eigen beeld

Foto: eigen beeld

Foto: eigen beeld

Foto: eigen beeld

Jij op VROUW.nl

Heb jij, net als Arno, een verhaal dat iedereen moet horen, zien, beleven?

Laat het hier achter

En wie weet neemt de redactie van VROUW binnenkort contact met jou op!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.