Vrouw/Opgebiecht
787871136
Opgebiecht

Opgebiecht

’Mijn moeder ziet mij niet meer staan’

In deze rubriek kun je anoniem jouw geheim delen. Deze keer biecht een lezeres op dat ze ’er maar een beetje bij hangt’.

„Toen mijn jongere zus kinderen kreeg, was ik dolblij. Ze had jarenlang geprobeerd om zwanger te worden en heel veel verdriet gehad om de zoveelste miskraam. Dus we waren allemaal enorm opgelucht toen ze uiteindelijk beviel van een tweeling. Onze moeder stortte zich meteen op het kersverse gezinnetje met raad en daad, cadeaus en oppasaanbiedingen. Ze wilde wel drie keer per week, zo vaak als maar nodig was. Ik dacht nog: dat zegt ze nu, daar komt ze wel op terug. Maar inmiddels zijn we vier jaar verder en ze past nog steeds drie dagen per week op. Ze vindt het heerlijk om oma te zijn, veel leuker dan ze ooit had gedacht.

Moederloos

Prima, zou je denken. Maar feit is wel dat ik, kinderloos maar wel getrouwd, mijn moeder kwijt ben. Want als ze oppast heeft ze alleen aandacht voor de kinderen, als we met de familie samen zijn, gaat het over de kinderen, en als ik dan eens in mijn eentje wil afspreken, zegt ze ‘nee’ omdat ze moet dan weer bíjkomen van het oppassen op de kinderen. Dan wil ze samen zijn met mijn vader, of met vriendinnen afspreken. Dat snap ik allemaal best, maar ik denk wel: waar blijf ik in dit hele verhaal?

Voordat de tweeling er was, maakte mijn moeder nooit onderscheid tussen ons. Nu lijkt het alsof ik niet meer interessant ben. Of niet serieus meetel, als kinderloze. Dat gevoel had ik voorheen nooit. Nu voel ik me buitengesloten tijdens familiefeestjes.

Gemis

Ik merk dat ik me er steeds meer aan begin te ergeren. Mijn man zegt dat ik me er niet zo druk om moet maken, maar het doet me verdriet. Ik mis die gezellige momentjes met mijn moeder: samen winkelen, naar een high tea of een leuke workshop...

Eén keer heb ik me erover uitgesproken. Het zat me zo hoog, het moest er gewoon uit. Ik had mijn moeder net verteld dat ik het zo druk had op mijn werk en dat het me bijna te veel was geworden, maar ze leek het niet eens te horen. Ze reageerde: ‘Je zus heeft toch weer zulke leuke kleertjes gekocht...’

Ik ontplofte en zei: ‘Ik word niet goed van ‘je zus dit en je zus dat’. Ik ben er ook nog!’ Daarop keek ze me heel verbaasd aan: ‘Kindje, doe niet zo gek. We zijn nu toch gezellig samen?’ Ik had absoluut niet het idee dat ze me begreep.

Onbegrip

Mijn zus trouwens ook niet. In een zeldzaam openhartige bui vertelde ze mij dat ze er weleens moeite mee had als onze moeder zich met de opvoeding bemoeide. Waarop ik zei: ‘Ik zou willen dat ze zich eens met mij bemoeide!’ Dat ze zoveel tijd doorbracht met haar en de kinderen, en dat ik er maar een beetje bijhing. ‘Dat is helemaal niet zo,’ antwoordde mijn zus. ‘Tuurlijk hoor je erbij, maar mam heeft het gewoon druk met oppassen. Dat kost veel energie.’ Waarop ik de grote fout maakte door te zeggen: ‘Dan ga jij toch een dag minder werken.

Zijn we allemaal blij.’ Toen was ik ineens het jaloerse kind dat eens volwassen moest worden. Nu zie ik ook m’n zus nog minder. Moet ik dan zelf ook eerst een kind krijgen om gezien te worden?!”

Dit artikel lees je iedere zaterdag in VROUW, het magazine dat bij de Telegraaf zit.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.