Vrouw/Mama
796507578
Mama

Esther: Mijn kleinzoon raakte gewond onder mijn toeziend oog

Het is de angst van menig opa en oma, dat je kleinkind iets overkomt als je net op hem of haar past. Het overkwam Esther van Boekel (51): kleinzoon Lutciano (3) raakte gewond in haar tuin. ’Ik was hem even uit het oog verloren.’

Vorige zomer, toen de kleinzoon van Esther net twee jaar was, zaten ze met elkaar in de tuin. Nooit had Esther glas in de tuin staan, maar op dat moment was er net een verjaardag geweest en stonden er glazen flesjes in de tuin. Klaar om weg te brengen. ,,Ik was Lutciano die middag even uit het oog verloren, waarop hij een glazen fles pakte.

Ik zei tegen hem: ’Geef dat maar even aan mij’. Dat deed hij helaas niet. Hij zette het op een rennen, struikelde en viel in het glas. Er zat een flinke jaap in zijn onderarm. De vleeswond zag er niet best uit.”

’Peuters zijn zó snel’

Snel ging Esther met haar hard huilende kleinzoon naar het ziekenhuis, waar de wond meteen werd gehecht. ,,Ik voelde me zo stom. Ik zag hem met dat grote verband om zijn arm en besefte heel goed dat dat glas daar niet had mogen staan.

Ik ben zelf verpleegkundige en zie genoeg situaties waarbij een ongeluk in een klein hoekje zit, maar toch had het niet mogen gebeuren. Peuters zijn ook zó snel: je draait je om en het volgende moment dat je kijkt, staan ze al ergens anders. Ik voelde me ronduit lullig en vond het, zacht uitgedrukt, heel vervelend.”

Kwetsbaar

Hoewel niemand, ook de ouders van Lutciano, het haar ooit kwalijk heeft genomen, vindt Esther het nog steeds naar dat Lutciano nu voor de rest van zijn leven met een litteken loopt.

,,Bij mijn eigen kinderen had ik het ook erg gevonden, maar ik vind het bij een kleinkind een ander verhaal. Bij mijn eigen kinderen groeide ik er meer in mee, maar Lutciano zie ik maar één of twee keer in de week. Dan ontwikkelt hij zich ineens heel snel. Met mijn kleinzoon ben ik voorzichtiger, want het is het kind van iemand anders. Daardoor voel ik me soms heel kwetsbaar.”

Ouder en wijzer

Sinds de gebeurtenis let Esther dan ook veel meer op veiligheid. ,,Onlangs was Lutciano bij ons op de ingebouwde trampoline aan het springen en sprong hij verkeerd. Toen kon hij een week niet zo goed lopen. Ik merk dat ik dat nu extra vervelend vind en dat ik constant aan het opletten ben. Glas laat ik nooit meer in mijn tuin staan, maar zet ik nu bijvoorbeeld veilig in de schuur.”

Toch merkt ze dat Lutciano inmiddels wel al ouder en wijzer is. ,,Hij is nu drie jaar en minder ondeugend. Hij kan beter communiceren. Laatst vond hij bijvoorbeeld een batterijtje. Dat brengt hij nu naar me toe, in plaats van dat hij het in zijn mond stopt. Het is een slim jongetje. Laatst zei hij: ’Ik moet niet vallen hѐ, want dan kom ik in het ziekenhuis.’”

Heel stoer

Esther is ondanks alles blij dat het zijn arm was, in plaats van een slagader of zijn gezicht. ,,In mijn hoofd maakte ik het erger. Wat als het zijn gezicht was? Ik ben wat dat betreft echt een doemdenker. Als hij een shirt met korte mouwen aan heeft en ik zie dat litteken van een centimeter of twaalf, dan voel ik me schuldig.

Een kind wordt tenslotte puur natuur geboren en nu heeft hij zijn eerste litteken al te pakken. Dat is confronterend. Als het bij mijn man of buurvrouw was gebeurd, had ik gezegd: ’Ach, kan gebeuren!’. Maar voor mezelf stel ik hogere eisen. Toch blijf ik mezelf voorhouden dat het veel erger had kunnen zijn. Daarbij vond Lutciano zijn verband zélf in ieder geval heel stoer. En ik? Ik let voortaan heel goed op!”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.