Vrouw/Opgebiecht
798199232
Opgebiecht

Opgebiecht

’Ik schaam me voor mijn metal-zoon’

„Mijn zoon houdt van metal. Prima natuurlijk. Hij heeft een eigen kamer en een koptelefoon. Wat mij betreft luistert hij de hele dag alleen maar naar die herrie. Het vervelende is alleen dat hij zich er ook naar is gaan kleden. Ergens rond zijn twaalfde is dat begonnen. Mijn knappe blonde zoontje besloot van de ene dag op de andere om zijn haar zwart te verven en alleen nog shirts te dragen met zombies en andere horrorfiguren erop. Inmiddels is hij veertien en zeurt hij me de hele dag aan mijn hoofd om een tongpiercing.

En dan te bedenken dat het ooit zo’n schattige peuter was. Ik vond het heerlijk om met hem te tutten toen hij klein was. Ik heb me suf gekocht aan kinderkleren. Bracht ik hem naar school in zo’n hippe kuitbroek met bretels en een olijke Ciske de Rat-pet op z’n koppie. Of we droegen allebei een overhemd met een burberryruit. Hij was het leukst geklede jongetje van school. Natuurlijk werd dat wel iets minder toen hij een jaar of acht werd. Vanaf die leeftijd liet hij zich niet zomaar alles meer aantrekken. Maar dat het een paar jaar later zo uit de hand zou lopen, had ik nooit verwacht. Want het is nou ook weer niet zo dat het een trend is onder de jongeren in onze woonplaats.

Kakgezin

We wonen juist in een dorp waar iedereen, zeg maar, tennist en op hockey zit. Zijn vriendjes van de basisschool zijn stuk voor stuk van die pubers met frisse gezichten en schone kleren. Hij gaat nauwelijks nog met ze om. ’Moet je niet weer eens met die of die afspreken?’ vraag ik dan. Maar volgens mijn zoon heeft hij niks meer met hen gemeen. Ik vind dat zo jammer. Hij valt steeds meer buiten de boot. Hoewel hij zelf zegt dat hij wel degelijk vrienden heeft. ’In de scene,’ zoals hij dat noemt. ’Neem die kinderen dan een keer mee naar huis,’ zeg ik dan. Want nou ja, ik wil toch graag weten met wie hij omgaat. Maar dan kijkt hij me minachtend aan. ’Echt niet, mam. Ik zou me doodschamen als ze zien dat ik uit een kakgezin kom.’

Eng ventje

Eerlijk? Ik vind het ook een beetje jammer voor mezelf. Mijn zoon is echt een knappe en lieve jongen, maar daar zie je niks meer van door al dat metal-gedoe. Hoe leuk zou het zijn geweest als hij net zo was opgedroogd als zijn oud-klasgenoten. Een van zijn vroegere vrienden golft. Die kom ik weleens tegen met zijn vader op de golfbaan. Dat had me nou ook zo leuk geleken, dat je hobby’s met je kinderen gemeen hebt en samen van alles onderneemt.

Vroeger gingen we regelmatig samen shoppen bijvoorbeeld. Maar als ik tegenwoordig ergens met hem naartoe ga, schaam ik me eerlijk gezegd voor mijn zoon. De mensen zullen wel denken: wat een eng ventje... Dat hij eigenlijk heel lief is, zien ze helemaal niet. Ik hoop gewoon maar dat hij er overheen groeit. Misschien als hij een vriendinnetje krijgt? Ik ben alleen bang dat geen enkel leuk meisje het met hem ziet zitten zoals hij er nu uitziet. Of hij komt thuis met zo’n griezelige gothic. Moet ik zeker ook nog eens net doen of ik haar aardig vind. Ik weet niet wat ik hiermee aan moet. Wat kan ik doen om te zorgen dat hij er weer normaal uit gaat zien?”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.