Vrouw/Praat Mee
799877744
Praat Mee

Vermoeden van kindermishandeling? Ga zelf het gesprek aan!

Ieder huisje heeft zijn kruisje. Maar, wat moet je doen als je vermoedt dat een kind in jouw omgeving in gevaar is? Als buitenstaander is het vaak lastig inschatten wanneer een situatie (ab)normaal is. Want ieder stel ruziet weleens en kinderen huilen nou eenmaal. Maar wanneer is het tijd om hulp in te schakelen, al dan niet anoniem?

Het is de derde keer in één week. Geschreeuw over en weer en het gehuil van een kind. Je spitst je oren om te luisteren wat er wordt gezegd. Het gehuil neemt toe, er wordt met deuren geslagen. De geluiden bezorgen je kippenvel en een naar gevoel. Maar ach, iedereen heeft wel eens ruzie, waar bemoei ik me mee. Toch slaat de twijfel toe; is het kind daadwerkelijk in paniek of betreft dit een 'huis-tuin-en-keuken-ruzie'? Hoe kom ik daarachter?*

Overheidsinstantie 'Veilig thuis'

Herkenbaar? Wie een dergelijk vermoeden heeft doet er goed aan om overheidsinstantie Veilig thuis in te schakelen. ''Bedenk dat elk geval uniek is. Ga op je gevoel af als je denkt dat er iets niet klopt. Je kunt altijd iets doen'', aldus Veilig thuis.

Veilig thuis is een advies,- en meldpunt voor huiselijk geweld en kindermishandeling. Ook meldingen die bij de politie binnen komen worden in hun bestand opgenomen. De organisatie heeft regionale afdelingen waar niet alleen slachtoffers en daders, maar ook omstanders terecht kunnen voor deskundige hulp en advies.

Zelf het gesprek aangaan

"Veilig thuis bellen is altijd een optie", zegt gezondheidszorgpyscholoog Eva Potharst van UvA minds, Academisch behandelcentrum voor ouder en kind. "Maar een mooie tussenstap is als buitenstaander zelf het gesprek aangaan. Betreft het een gezin waar je zelf al contact mee hebt, dan is dat makkelijker. Stel je open op, toon interesse, maar vertel de ouders ook wat je gehoord hebt en uit je zorgen. Wie weet doen ze hun verhaal."

Iemand confronteren met wat je hebt gehoord, is spannend. Je wil immers geen herrie aan je eigen deur of problemen. Hoe pak je dat aan? Die angst is begrijpelijk, aldus Eva. "Als je een gesprek echt niet aandurft om welke reden dan ook, dan doe je er goed aan om Veilig Thuis te bellen, dat kan ook anoniem."

Een onveilige thuissituatie

Wie een vermoeden heeft kan ook op andere zaken te letten, stelt Eva. "Ieder kind reageert anders. Naast huilen, kan een kind bijvoorbeeld verstarren, of zich mentaal distantiëren. Ook kan een onveilige thuissituatie ten koste gaan van de groei van het kind."

"Ze eten bijvoorbeeld minder of slapen heel slecht. Stress kan bij kinderen allerlei fysieke gevolgen hebben. Oudere kinderen die veel stress en ruzie ervaren kunnen dat uiten via naar buitengericht gedrag zoals brutaal zijn, schreeuwen en ruzie maken of gedrag dat juist naar binnen gericht is. Ze zijn dan angstig, somber of hebben moeite met concentreren."

Weinig contact tussen buurtgenoten

"Het is waar dat ieder huisje zijn eigen kruisje heeft, maar we wonen ook in een bijzondere maatschappij", vervolgt Eva. "Het opvoeden van kinderen, al dan niet in je eentje, is lastig. Iedereen is druk met werk, grootouders wonen vaak ver weg en vooral in de grote steden is er vaak weinig contact tussen buurtgenoten. Als de stress dan thuis oploopt heb je dus een kleiner netwerk om op terug te vallen."

Voor ouders heeft Eva nog een aantal tips. "Beperk de schade voor het kind. Ook al weet iedereen wel dat het beter is om geen ruzie te maken in het bijzijn van je kind, toch is dat soms lastig. Als de kinderen ’s avonds op bed liggen, dan denken ouders soms dat ze niets van een ruzie mee krijgen. Vaak liggen de kindjes echter in hun bed te luisteren. Daardoor kunnen ze alsnog angstig raken." Ouders moeten dus op een 'goede' manier ruzie leren maken, volgens Eva.

Op de 'juiste' manier bekvechten

Drie tips om op de 'juiste' manier te bekvechten: - Laat irritaties niet te hoog oplopen - Bespreek ruzies op een geschikt moment. Vraag je partner bijvoorbeeld of hij/zij in de avond even tijd heeft om te praten. - Ken jouw manier van ruziemaken. Vaak zit er een opbouw in. Leer dat op tijd te herkennen voordat je gaat overreageren.

Wat betreft de kinderen: "Het is ongelooflijk belangrijk om te praten met je kind. Hoe klein ze ook zijn. Ook al twijfel je of ze woordelijk begrijpen wat je wil zeggen, de intentie komt wel over. Zeg bijvoorbeeld 'Mama was gewoon even boos. Daar ben jij misschien van geschrokken, maar nu is het weer goed.' Bied kinderen troost en leer ze dat emoties geen verboden terrein zijn."

*De geschetste situatie is fictief

Praat mee

Wij zijn benieuwd: zou jij het gesprek (durven) aangaan? Is het je weleens overkomen dat je vermoedens van kindermishandeling had? Wat heb je toen gedaan? Praat hieronder mee.

Of upload hier (anoniem) je verhaal

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.