Vrouw/Columns & Opinie
799943440
Columns & Opinie

Generaliseren is evengoed een vorm van terreur

verschillende hoofddoeken

verschillende hoofddoeken

Mijn hoofd zit op dit moment zo vol dat ik gewoon niet weet waar ik moet beginnen. Hoewel ik inmiddels redelijk wat verbale diarree gewend ben en negativiteit doorgaans direct naast me neer weet te leggen, lag ik er vannacht wakker van.

verschillende hoofddoeken

verschillende hoofddoeken

Niet zozeer om het grote aantal zure reacties dat ik onder meer via Twitter ontving naar aanleiding van mijn vorige artikel. Van een virtuele eruptie als ‘domme muts’ kijk ik al lang niet meer op, ik heb zo’n beetje alle soorten mutsen wel mijn kant op zien komen (waarvan ik ‘doorgezakte kakmuts’ nog de mooiste vind).

Nee. Ik zat rechtop in mijn bed van de hysterische reacties die ik her en der gelezen heb op de hoofddoek van Juf Fatima. ‘Als ik een caissière in hoofddoek zie dan kies ik een andere kassa!’ En: ‘OMDAT ze zich aan ONS moeten aanpassen.’ Het zijn de geijkte en tegelijkertijd mildste oorkondes die ik heb mogen aanschouwen.

Hokjesdenken

Ik besefte: we zouden eerder bang moeten zijn voor elkáár, dan voor een vrouw met een lap stof om haar hoofd. Al die digitale afbranders, het hokjesdenken en het platvloerse veralgemeniseren, ik vind het ronduit triest en beschamend. Toegegeven, ook ik heb me wel eens laten meevoeren in een internetwoordenstrijd waarvan je bij voorbaat al weet hoe deze gaat eindigen.

Zo’n discussie eindigt nooit, tenzij je ‘m dood laat bloeden. Het wrange is dat ik het wantrouwen en de woedende reacties tegelijkertijd zo ontzettend goed begrijp. Moslims die alle ongelovigen voor varkens uitmaken, moslims die alle westerse vrouwen als hoeren zien en vinden dat vrouwen het recht niet hebben om te werken. Het dominante straattuig waarmee we dagelijks geconfronteerd worden via kranten en tv. Ook mijn bloed kookt ervan.

Uiterst grimmig

Wie mij een beetje kent, weet inmiddels dat ook ik uiterst grimmig word zodra ik merk dat gevolg en oorzaak worden omgedraaid. Dat ik boos word om het koste wat kost doodzwijgen uit angst te stigmatiseren, en dat ik het alsmaar meten met twee maten zo vreselijk verafschuw. Daar mogen we onze ogen nooit voor sluiten.

Maar zo mogen we evenmin onze ogen sluiten voor moslims die hier zijn geboren en getogen en zich al lang hebben weten te redden in deze maatschappij. Moslims die dezelfde mening zijn toegedaan. Moslims die hun religie en de westerse normen en waarden uitstekend weten te combineren. Echt, ze bestaan.

Fatima's

Zij zijn evengoed de dupe van het extremisme dat op dit moment de wereld op een afschuwelijke manier overheerst. Wie zijn in dat geval ‘ons’? Zijn alle Fatima’s verantwoordelijk voor de aanslagen in Brussel en Parijs? Zijn wij verantwoordelijk voor andermans daden?

Ja, ook ik huiver voor terreur. Maar nu sidder ik vooral van de manier waarop we hiermee omgaan. 'Die buitenlanders, allemaal werkloze uitnemers', is iets wat al jaren wordt geschreeuwd. Maar dan staat er een moslim voor de klas of achter de kassa, is het nóg niet goed. Hebben we dan nog nooit eerder een vrouw met hoofddoek aan het werk gezien? Is een werkende, vrouwelijke moslim niet juist een mooi voorbeeld voor het groepje dat inderdaad weigert te integreren?

Openbare school

In elk geval is Juf Fatima verplicht neutraal les te geven. Maar de term ‘openbare school’ betekent ook dat iedereen welkom is. Ongeacht religie, afkomst en met óf zonder geloof. Het betekent tevens dat al deze kinderen met elkaar op het schoolplein spelen. O jee, dan zouden ze elkaar toch ook zomaar kunnen beïnvloeden!

We kunnen op onze kop gaan staan, we kunnen van zo’n hoofddoek vinden wat we willen (ja, ook ik vind het een teken van onderdrukking) en uiteindelijk willen we allemaal vrijheid. Maar vrijheid betekent ook: de vrijheid om te dragen wat we willen, minirok of hoofddoek. De vrijheid om wel of geen religie te belijden.

Twee maten

Als we zo godsgruwelijk generaliseren dan is dat evengoed een vorm van terreur en 'meten met twee maten’. Dan zijn we minstens zo extreem bezig als de parasieten van deze wereld, laat staan dat het een oplossing zou zijn voor dit immense probleem. Ik doe er niet meer aan mee. Zo, ik heb gezegd. Ik kan weer rustig gaan slapen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.