Vrouw/Lezerscolumn
803019605
Lezerscolumn

Open brief

’Mama blijft voor je vechten, ook nu je in de hemel bent’

Mijn brief aan Paul Blokhuis, staatssecretaris van Volksgezondheid, Welzijn en Sport.

Dag Paul, ik wil je graag een naam en een gezicht geven achter de vreselijke gebeurtenis afgelopen donderdag op het Fort in Apeldoorn. Ik ben namelijk de moeder van deze persoon die zijn leven heeft beëindigd. Mijn zoon heet Justin en zou volgende week donderdag 20 jaar zijn geworden.

Justin was en is een lieve, gevoelige jongen die vaak te vinden was op de skatebaan bij Omnisport met zijn BMX en stuntstep. Hij had en heeft een goede smaak qua muziek en kleding, zijn muziek vond ik zelfs mooi als 43-jarige moeder.

Zorg en begeleiding

Justin heeft altijd veel zorg en begeleiding nodig gehad, hij was bekend met autisme en ADHD. Die zorg en begeleiding heb ik 19 jaar lang gedaan met veel liefde en toewijding. Dit was zwaar maar goed te doen, omdat hij tot zijn 18e onder de Jeugdwet viel en daar alles goed geregeld is.

Helaas werd dit na zijn 18e verjaardag anders; vanaf toen kon er ineens bijna niks meer. We werden overal op gekort en zelfs de ambulante behandelaar die al twee jaar betrokken was bij Justin moest stoppen. Ze mocht niet meer komen. We hebben een Wet Langdurige Zorg-indicatie (WLZ) aangevraagd, maar deze werd afgewezen omdat hij een paar punten te slim was. Hij had deze zorg o zo hard nodig.

Afwijzing

Justin belandde in de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) die voor hem ontoereikend was. Wat we ook probeerden, de WLZ werd steeds afgewezen, terwijl artsen en psychiaters er allemaal over eens waren dat Justin die indicatie toch echt nodig had. Door het niet krijgen van de juiste hulp is Justin afgegleden en heeft hij vorig jaar een psychose gekregen. Hij heeft van de crisisdienst antipsychoticum gekregen (medicijn dat als voornaamste doel heeft de symptomen van een psychose tegen te gaan, red.) en ik nam zorgverlof op. Maar wat ik ook voorstelde, de crisisdienst wilde Justin niet onderzoeken of behandelen.

We werden verwezen naar een instelling voor mensen met psychische problemen en hun naasten die ons weer verwees naar een instantie voor mensen met een (verstandelijke) beperking. Omdat er onvoldoende bekendheid was met autisme. Maar die instantie stuurde ons weer terug omdat zij evenmin bekend genoeg waren met de psychiatrie. Toen hebben we Justin aangemeld bij het een centrum voor autisme, maar ook die weigerde Justin te helpen. Omdat volgens hun zijn niveau weer te láág zou zijn. Uiteindelijk heeft de crisisdienst hem laten opnemen. We dachten og: ’Eindelijk hulp!’. Helaas mocht hij na drie dagen weer gaan, zonder nazorg of behandeling.

Zelfmoordpoging

Het ging steeds slechter met Justin. Hij wilde in Apeldoorn van de uitkijktoren Agrifirm springen. De crisisdienst deed niks, want hij stond toch nog niet op de toren? Daarna heeft hij een overdoses medicijnen ingenomen in combinatie met alcohol. Justin werd met behulp van een rechterlijke machtiging weer opgenomen. Tot onze grote verbijstering lieten ze Justin na vijf dagen weer gaan. Ook dit keer zonder nazorg of behandeling.

Twee weken geleden is op mijn aandringen een psychiater bij Justin op bezoek geweest. Zij constateerde dat Justin een psychose had en stelde medicatie en opname voor. De psychiater nam hiervoor contact op met de crisisdienst, maar die wilde niet eens komen. Ze verwezen ons naar de Wmo. Twee medewerkers van het wijkteam zijn naar Justin gegaan en gaven aan dat ze Justin niet psychotisch vonden, maar dat het zijn fantasie was vanuit zijn autisme.

Noodbel

Wat ik ook deed, mailen, bellen... Ik hebben ontzettend vaak aan de noodbel getrokken maar niemand voelde zich verantwoordelijk om Justin te helpen. En nu - na al mijn noodkreten als moeder - is mijn nachtmerrie werkelijkheid geworden. Mijn lieve zoon die zo’n mooie toekomst had kunnen hebben, heeft in een psychose op een vreselijke manier zijn leven beëindigd. Ik zit in verdriet en verbijstering de uitvaart te regelen van mijn 19-jarige zoon.

Help!

Voor Justin is het te laat, maar Paul help alsjeblieft de jongeren voor wie het nog niet te laat is. Wat ik nu doormaak zou niemand mogen doormaken. Mocht je mijn hulp nodig hebben om dit te realiseren dan ben ik meer dan bereid.

Met vriendelijke groet, Monique van Wieringen

Voor altijd de moeder van Justin.

Reactie

Staatssecretaris Paul Blokhuis - die zelf begin 2018 zijn jongste dochter (18) verloor - heeft inmiddels gereageerd op de brief van Monique:

Geachte mevrouw van Wieringen, Beste Monique,

Wat een verschrikkelijk verdrietig verhaal. Dit verdriet is te groot. Een kind verliezen is het ergste wat je kan overkomen.

Iedereen die dit leest, zal zich afvragen hoe dit heeft kunnen gebeuren. Van de gemeente Apeldoorn heb ik begrepen dat er een onderzoek wordt gestart.

Ik waardeer het enorm dat u aanbiedt om te helpen. Ik zou u graag willen uitnodigen op het ministerie als de uitkomsten van het onderzoek er zijn om deze te bespreken. Zodat we voor alle betrokkenen zo helder mogelijk krijgen wat er in de toekomst beter kan en moet.

Ik wens u van harte alle kracht en liefde toe bij het afscheid en bij alle dagen van verdriet die komen.

Paul Blokhuis

Wil je praten over zelfdoding of wil je hulp op dit gebied? Bel 113 Zelfmoordpreventie: 0900-0113 of neem contact op via 113.nl.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.