Nieuws/Vrouw
808631509
Vrouw

'Mam, jouw stem lijkt op Testpiet'

Actrice Beryl van Praag (49) speelt al jaren de rol van Testpiet in De Club van Sinterklaas. Maar dat hebben haar kinderen (16 en 14) nooit in de gaten gehad. Wel vertelde ze hen al heel snel over hun adoptie. "Ze komen niet uit mijn buik, maar uit mijn hart."

Slechts één voorwaarde heeft Beryl van Praag, als ze enthousiast instemt met een interview: “We gaan het niet hebben over de Zwarte Pieten-discussie.” Want als De Club Van Sinterklaas-veteraan, waar ze al achttien (!) jaar de rol van Testpiet speelt, is ze die discussie inmiddels zat.

“Het enige wat ik erover kwijt wil, is dat ik doorga met mijn rol als Testpiet tot het Sinterklaasfeest weer is wat het ooit was: een feest voor iedereen waar alle kinderen aan meedoen. Als het maar weer een feest wordt van kinderen, niet van boze volwassenen. Al is het ’t leukst als die ook weer vrolijk meedoen. Dan moeten ze trouwens wel een beetje opschieten, anders loopt daar straks een bejaarde Testpiet.”

Je vader was 32 jaar ouder dan je moeder en al 60 toen jij werd geboren. Hoe was het om zo’n oude vader te hebben? “Als ik er nu op terugkijk, vind ik het bijzonder. Maar vroeger was het niet zo leuk. Dan zeiden mensen: ‘Ik zag je lopen met je opa.’ Moest ik weer uitleggen dat dat mijn vader was. Achteraf ben ik dankbaar dat ik in een korte tijd zo veel van hem heb meegemaakt; hij overleed toen ik 17 was.

Mijn vader had een bijzonder verleden: hij was Joods en zat in de oorlog ondergedoken. Zijn hele familie is vergast, alleen hij en zijn broer hebben het overleefd. Ik had hem zo graag nog eens echt willen spreken over wat ik nu allemaal weet. Daar was ik toen te jong voor.”

Jij wilde juist al vroeg moeder worden. Was dat als reactie op jullie leeftijdsverschil? “Misschien onbewust. Maar ik wist inderdaad op mijn 12e al dat ik moeder wilde worden. Mijn vriendinnen dachten: die is gek! Maar ik heb mijn hele leven opgepast en was altijd al dol op kinderen.

Toen ik mijn man tegenkwam, dacht ik meteen: dit is de vader van mijn kinderen. Trouwen leek me leuker zonder kinderen, dan vier je echt de liefde, dus dat hebben we vrij snel gedaan. Inmiddels was ik 27 en besloten we aan kinderen te beginnen. Maar dat lukte niet.”

Wat waren de moeilijkste momenten? “Om me heen werd iedereen zwanger: vriendinnen kregen kinderen, mijn zus twee. Ik vond het irritant dat mensen altijd zo begonnen: ‘Ik moet je iets heel ergs vertellen…’ Dan wist ik al genoeg. Vertel dan blij dat je zwanger bent! Maar als ze dat dan deden, was het natuurlijk ook niet goed.

Ik kreeg dingen te horen als ‘Jij kan nog lekker uitslapen’ en ‘Neem een hondje’. De stomste reactie was dat iemand zei: ‘Als jij geen kinderen kan krijgen, betekent dat dat je nooit een goede moeder zult worden. Daar moet je je bij neerleggen.’"

Jij en je partner besloten voor adoptie te gaan. Hoe ging dat? “Thijn was een ‘surprise-baby’: de geboortemoeder was al aan het bevallen en vlak daarvoor had ze ons uitgekozen. We werden gek! We moesten als een dolle tickets regelen en daar gingen we. Ik heb de hele weg in het vliegtuig gehuild. De stewardessen dachten dat er iets verschrikkelijks was, tot ik snikte: ‘Nee, ik ben moeder!’

Het was zó bijzonder. Thijn was drie dagen oud toen we hem kregen. Ik denk dat het moment dat hij in een ziekenhuisbakje werd binnengereden net zo bijzonder was als wanneer je een kind baart. Meteen toen ik hem zag, wist ik: op jou heb ik zo lang gewacht. Precies anderhalf jaar later kregen we Tatum. Toen ik hoorde dat het een meisje was, dacht ik: ik ben nu zó volmaakt gelukkig! We waren klaar. Een echt gezin."

Is het moederschap wat je ervan had gehoopt? “Enorm. Ik heb de eerste negen maanden, vooral bij Thijn, alleen maar mijn kind vastgehouden. Als er bezoek kwam, zei ik: ‘Wil je koffie? Staat in de keuken.’ Niemand mocht mijn kind vasthouden, ik was een leeuwin.

Vrouwen die klaagden over ’s nachts voeden? Ik kon niet wachten tot hij weer wakker werd! Hystérisch genoten heb ik. Als mensen zeiden: ‘Het wordt alleen maar leuker,’ dacht ik: dat kan niet. Dit ís al het allerleukste. En zo is het altijd gebleven.

Adoptie is totaal geen punt voor mijn kinderen, ik heb het ze vanaf minuut één verteld. Op alles wat zij me vragen over hun adoptie krijgen ze antwoord. Helaas vragen ze nooit wat, haha! Andere mensen daarentegen… Zelfs volslagen vreemden zeggen: ‘Kon je ze zelf niet krijgen?’ Of omdat Thijn een lichte huid heeft en Tatum een prachtige bruine: ‘Zijn ze echt broer en zus?’ Waar ze bij zijn, hè. Dat gebeurt dagelijks.”

Nu heb je een platform, Uit Mijn Hart, en je werkt aan een gelijknamige dramaserie. Hoe is dat ontstaan? “Vanaf het moment dat we begonnen met het medische traject om zwanger te worden, heb ik een dagboek bijgehouden. Het is verdrietig maar ook uitermate grappig; heel gevat en eerlijk geschreven. Eerst dacht ik: ik maak een boek.

Maar ik ben filmmaker, dus wilde ik de eerste online dramaserie maken op Facebook, YouTube, waar dan ook. Nu ben ik zelfs in gesprek met een zender. Ik denk oprecht dat ik andere mensen kan helpen door mijn verhaal te vertellen.”

Het hele interview lees je dit weekend in VROUW Magazine (elke zaterdag bij de Telegraaf).

Jij op VROUW

Heb jij een bijzonder familieverhaal en wil je hier graag over vertellen?

Klik hier!

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.