Vrouw/Seks & Relaties
809748487
Seks & Relaties

Feuilleton

De vechtscheiding 121: ’Ik had zin om ze weer eens aan te raken’

„De volgende ochtend word ik met een kloppend hoofd wakker.”

„De volgende ochtend word ik met een kloppend hoofd wakker.”

Anouk en Bas lijken het helemaal voor elkaar te hebben: ze hebben een goedlopende zaak, een mooi huis en een leuke tweeling (16). Ze vormen het ’perfecte’ plaatje, totdat Anouk en Bas plotseling lijnrecht tegenover elkaar komen te staan. Ze delen wekelijks hun verhaal, vanuit beide kanten bekeken. Deze week: Anouk.

„De volgende ochtend word ik met een kloppend hoofd wakker.”

„De volgende ochtend word ik met een kloppend hoofd wakker.”

Ik buig me over het wijnrek op zoek naar een lekkere fles. Het moet bij biefstuk passen, dus het moet een fles rode wijn zijn. Jammer, ik vind witte wijn lekkerder, maar daar gaat Bas waarschijnlijk niet mee akkoord. Ik pak een fles Veltliner van het rek en zet me schrap om de witte wijn discussie te starten, maar voel dan een hand op mijn kont. Van schrik buitel ik voorover en laat de fles vallen: „Oeps.”

„Zeg dat wel: dikke oeps.” Het moment vervliegt. Net als de wijn.

„Ik schrok van je hand.”

„O sorry, dat was niet de bedoeling. Zal ik even..?” Bas wijst naar het rek. Ik doe een stap opzij zodat hij erbij kan. „Ik dacht aan rood, maar ik zie dat jij liever een witte drinkt?”

„Ja, graag.”

Bas houdt een Chablis omhoog. „Mooi jaar.” Ik knik blij.

Fles Rood

„Waarom deed je dat”, vraag ik als we later met een fles wit en rood aan tafel zitten. Ik weet waarom hij het deed. Al sinds onze eerste ontmoeting is Bas fan van mijn kont. Mijn borsten vindt hij prachtig, maar die komen, eerlijk is eerlijk, niet van moeder Natuur, maar van Ewout de chirurg. Mijn billen daarentegen zijn van mij. „Ik had zin om ze weer eens aan te raken.”

„We zijn nogal aanrakerig, de laatste tijd”, constateer ik.

Bas knikt: „Je voelt nog steeds vertrouwd.” Ik weet precies wat hij bedoelt. Vorige week nog riep ik zijn naam tijdens een vrijpartij met Samuel. Die was not amused. Ik heb de blaren op mijn tong moeten praten om de situatie weer onder controle te krijgen. „We zijn ook nog getrouwd”, zeg ik uiteindelijk.

„Ja.” Knikt Bas. „En ik heb even geen zin in scheidingsgedoe. Jij wel?”

„Nee”, stem ik toe.

„Ik ook niet. Even rust is wel prettig. Op de scheidingspauze”, toost Bas. Ik toost grif mee. Daarna toosten we op Lente die het goed doet op haar nieuwe school. Gevolgd door een toost op Storm die het goed doet op zijn oude school. Dan op het eind van de puppytraining van zijn hond, waarna we besluiten het tuinhuisje voor Bas weer op te bouwen. En daar toosten we ook op. Ik raak de tel kwijt en de rest van mijn actieve geheugen.

Kater

De volgende ochtend word ik met een kloppend hoofd wakker. De zon schijnt treiterig op mijn ogen. Kreunend draai ik me af van het raam. Hoe laat zou het zijn? Ik tast naar mijn telefoon. Half 9. Er is een berichtje van Bas: „Ben je oké?” Dat is raar. Waarom zou ik niet oké zijn? Hooguit een beetje katerig, want we hebben samen drie flessen wijn soldaat gemaakt. Of vier. Na de tweede fles werd alles een beetje wazig. „Ja hoor”, antwoord ik. En doe mijn ogen weer dicht om verder te soezen. Dan appt hij weer: „En zijn wij oké?” En zijn wij oké??? Waar slaat dat op? Natuurlijk zijn we oké. Voor zover ik me herinner hebben we geen ruzie gemaakt ofzo. „Wat jij wil”, app ik terug.

„Dat kom ik nog wel een keer uitleggen”, antwoord Bas. Wat hij daarmee bedoelt weet ik niet, maar ik heb geen zin om om opheldering te vragen. Ik ga op zoek naar mijn kledingstukken. Die heb ik blijkbaar dronken door de kamer gegooid. Net als het beddengoed. Dat ligt ook her en der verspreid door de kamer. Ik neem me wederom voor minder te gaan drinken.

Dure jurk

Het gesprek met Lente over de veel te dure jurk hebben we nog niet gevoerd. Daarvoor regel ik een brunch met Bas op zondag. „Ik wilde uitslapen”, moppert Storm.

„Ja”, beaamt zijn zuster. „Waarom moeten we het leuke gezinnetje uithangen op de vroege zondagmorgen?”

„Het is 1 uur”, antwoordt Bas. „Technisch gezien is de ochtend voorbij.”

„Technisch gezien is ons gezinnetje voorbij”, grijnst Lente.

„Nee hoor”, antwoord ik. „We zijn nog steeds een gezin. En daar horen leuke dingen bij. Zoals brunchen. En straks 30 Seconds.”

„Moet dat echt”, vraagt Storm.

„Kunnen jullie niet gewoon zeggen wat we verkeerd hebben gedaan, zonder al die poppenkast.”

Ik neem een slok van mijn latte havermelk en zeg dan: „Oké. Het gaat om het bedrag dat Lente heeft uitgegeven op papa’s creditcard. Daarvan zijn we geschrokken. Wat heb je nog meer gekocht?”

„Niets. Ik heb alleen dat jurkje gekocht.”

„Eén jurkje?”

„Ja, één jurkje. Hoezo?”

„Je hebt € 500 uitgegeven aan één jurkje?”

„Ja, dat klopt.” Ze zet voldaan haar tanden in een croissant.

„Ik vind dat veel geld”, merkt Bas op.

„Ik ook”, zegt Storm. „Mag ik nu voor dat bedrag naar de Ajaxshop?” Ik werp hem een blik toe.

„Zoveel geld is dat nou ook weer niet”, zegt Lente wijs.

Ik ontplof: „Sorry?”

„Ja, als jullie mij naar zo’n dure school sturen, kun je me niet in pauperkleding laten lopen.”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.
Veilig betalen
14 dagen bedenktijd
webshop logo
Meer van De Telegraaf Webshop
Veilig betalen
14 dagen bedenktijd
webshop logo
Meer van De Telegraaf Webshop