Nieuws/Vrouw
818402414
Vrouw

Femmetje (41) is joods: Ik voel een zware verantwoordelijkheid om iets te bereiken

Femmetje de Wind

Femmetje de Wind

Vandaag is het bevrijdingsdag: een dag waarop we vieren dat we de Tweede Wereldoorlog achter ons hebben kunnen laten. Maar voor bijvoorbeeld schrijfster Femmetje de Wind (41) is het nog steeds zwaar om joods te zijn in Nederland: "Oorlog stopt niet als de wapens worden neergelegd."

Femmetje de Wind

Femmetje de Wind

"Ik voel een zware verantwoordelijkheid om mijn tijd niet te verdoen, niet te lummelen, om iets te bereiken omdat ik er wél ben. In tegenstelling tot de hele familie van mijn vader, die in de oorlog werd vermoord."

Vaderjoden

"Mijn vader was sterk, maar ook enorm getraumatiseerd. Vanaf het moment dat hij uit de trein richting het vernietigingskamp sprong, leefde hij in blessuretijd. Niets of niemand kon hem meer iets maken, vond hij. Zo is Isaac in mijn boek Rivka ook; het deel over de band tussen de hoofdpersoon en haar vader is autobiografisch."

"Mijn moeder was protestants, pas later werd ze joods. Doordat de moeder het jodendom doorgeeft, waren mijn zus en ik dus 'vaderjoden'. Voor de orthodoxe gemeenschap telden we niet mee. Aan de ene kant groei je dus op met een rugzak vol ellende die bij het joods-zijn hoort, anderzijds word je binnen de gemeenschap niet erkend."

Identiteit

"Dat is lastig, zeker als je in je tienerjaren zoekt naar je identiteit. Ik herinner me dat mijn vader een keer woedend werd toen ik niet mee mocht op een joods kamp. 'Tijdens de oorlog mocht ze anders wel mee op kamp', schreeuwde hij door de telefoon. Inmiddels ben ik 'uitgekomen' als joodse en word ik wel voor vol aangezien."

"De emotionele erfenis van de oorlog heeft mij gevormd tot wie ik ben. Wat er zeventig jaar geleden gebeurde, drukt nog steeds op mijn schouders. Oorlog stopt niet als de wapens worden neergelegd, het trauma sijpelt heel lang door. Ik zie om me heen zoveel mensen die moeite hebben met hechten en relaties die niet willen lukken."

Genen

"Ik kan niet volmondig zeggen dat ik niet bang ben. Angst zit denk ik in de genen van de joodse gemeenschap. We zijn altijd alert. Ben ik wel veilig? Een aanval op een synagoge in Parijs voelt als een aanval op mij. Toch twijfel ik er niet over mijn kinderen de tradities mee te geven.

Op vrijdagavond gaan de kaarsen aan en houden we sjabbat, ik geef mijn riten en symbolen door. Maar streng in de leer ben ik niet. Als één van mijn kinderen wil trouwen met een moslim, hoop ik alleen maar dat ze gelukkig wordt. Joods zijn moet een verrijking zijn, geen verarming."

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.