Vrouw/Lezerscolumn
826115960
Lezerscolumn

Lezerscolumn

’Mijn oude juffenhart huilt... Dit is zo intens verdrietig’

Het hart van Juf Wilma huilt. Ze is het niet eens met de ambities die we kinderen al met de paplepel ingeven en andere normen die in haar ogen niet kloppen. „Langzaam maar zeker druppelde deze week de verschrikkelijke bewustwording nogmaals binnen, wat we op dit moment de kinderen aandoen met onze verwrongen ideeën.”

We zijn de kinderen aan het vertellen dat ze achter gaan lopen, scholen verzinnen allerlei fratsen om nog meer vanuit stress de onderwijskwaliteit te verhogen. Maar klopt de visie wel dat de kinderen gaan achterlopen? En wat zeggen we daarmee, met welk gevoel zadelen wij ze op: met nog meer ’niet genoeg zijn’ en het idee dat ze nooit meer een mooie toekomst kunnen opbouwen? Dat ze nu al gigantisch verloren zijn?

Ik zou dit zo graag binnen enkele zinnen willen weerleggen, maar ik vrees dat het meer woorden nodig heeft. Ik hoop en wens, ten behoeve van alle kinderen, dat iedereen dit leest en er eens over na gaat denken.

Je leert je hele leven

Het idee van vroeger, dat op school de toekomst van het kind wordt bepaald, is hopeloos verouderd. Het stamt zelfs nog uit de tijd van de industriële revolutie: alles moest sneller, geautomatiseerd, en alleen op school viel er iets te leren. En na de schooltijd hield het op, want hé, er was geen digitale wereld.

Maar naar mijn idee mag deze overtuiging echt de kast in. Het leven is een reis, een leven is van begin tot eind een ontdekkingstocht. En als je iets wilt leren kan dat ook, en vooral, buiten de school.

Wat ik de afgelopen tien jaar nog heb geleerd, is echt onvoorstelbaar veel meer dan dat ik ooit in mijn gymnasiumtijd heb geleerd. Of het nou gaat om mediteren, sokken breien, kennis over fractals of over heerlijke gezonde voeding maken of met minder geld omgaan: ik leer het digitaal of via contact met anderen om me heen.

En vanuit eigen motivatie, zonder druk en stress. Dus nee, een kind loopt nooit achter: je kunt je hele leven leren, er is een heel leven de tijd.

Volg je talent

Een tweede overtuiging is het idee dat meer intellect, meer hoofdkennis, meer geld oplevert en daarmee geluk. Nou, als ik naar de kinderen kijk die ik allemaal heb onderwezen, is dat zeker geen waarheid gebleken. Ik heb kinderen in mijn klas gehad, die qua rekenen en taal echt niet vooruit te branden waren, mannen gesproken die vroeger hopeloos gefrustreerd waren omdat ze bijvoorbeeld dyslectisch waren, met alle gevolgen van minderwaardigheid van dien.

Maar ik kan zo talloze realityverhalen benoemen, van soms bijna ongeletterden, die vanuit hun passie stinkend rijk zijn geworden en nu in grote villa’s wonen. En daar zit ik dan in mijn rijtjeshuis met mijn gymnasiumdiploma; niet meegekregen dat mijn passie en talent toch echt ergens anders lagen dan in boeken vol kennis.

En heeft talentvol zingen iets te maken met kennis, heeft een prachtig stucadoorwerk te maken met een hoog taalniveau, heeft een perfect geknipt kapsel te maken met het vlekkeloos opnoemen van provincies met hun hoofdsteden, of heeft liefdevolle zorg in een verpleeghuis, een knuffel en wat oprechte aandacht echt te maken met het hoog scoren op een citotoets? Ik denk dat je talent volgen veel meer waarde heeft.

Wat is geld waard?

En dan wil ik nog bespreken of geld werkelijk de waarde nog heeft die we er aan toe hebben bedacht, of geld werkelijk wel het geluk brengt.

Ik heb de afgelopen twee jaar echt met veel minder geld moeten doen. Met een groeiend besef: ik heb in van alles gewoond, een rijtjeshuis, twee-onder-een-kap, vrijstaand met zwembad (ex-echtgenoot was zwembadbouwer). Maar ik had altijd de stress van: ben ik veilig, of moet ik nog harder werken om die rust van ’geld genoeg’ te krijgen en daarmee nog verder van mijn essentie te verwijderen.

Ik ben nu 60 jaar op reis en niemand, werkelijk niemand zal ik ooit wijsmaken dat het hoogst mogelijke diploma, het grootste huis, het meeste geld, de grootste auto, het lekkerste topkok-diner, de meest geavanceerde apparatuur, het duurste juweel, maar ook je meest grootse overtuiging je het gelukkigst maakt.

Wat jou, het kind, het meest gelukkig maakt, dat weet dat kind alleen en hij of zij mag een heel leven de tijd krijgen om dat te vinden, in vrijheid en rust: niet in stress, in wedloop, in ellebogenwerk, niet in een verlangen naar aanzien, of bewondering van buitenaf.

Wat mij betreft: nee, een kind loopt nooit achter, een kind is nooit dom.

Geeft een kind rust

En zolang een school nog blijft denken dat kennis alleen vanuit het hoofd komt, zal de school kansongelijkheid zelf prediken, is de school de veroorzaker van kansongelijkheid.

Mind my words: de wereld gaat veranderen. Minder ambitieus, minder exhorbitantie, minder geld, stress, ruzie en haat, verslaving en afgunst.

En weet je waar ik gelukkig van word op dit moment: ontdekken hoe ik met minder geld toe kan, meer vrije tijd en rust heb voor mijzelf en mijn geliefden, en kan doen wat ik het liefst doe, en mensen daarin inspireren. En dat heeft in de verste verte echt helemaal niets te maken met een gymnasium beta.

Geef het kind rust en vertrouwen, in plaats van angst, haast en het gevoel niet genoeg te zijn.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.