Vrouw/Glossy
835389563
Glossy

Glossy

’Mijn gezin zit aan de vegaburgers en ik eet stiekem vette snacks’

In de rubriek Opgebiecht kun je anoniem een geheim delen. Deze keer biecht een lezeres dat ze haar gezin aan de vegaburgers en havermelk heeft gekregen. Alleen houdt ze dat gezonde regime zelf niet vol.

„Een paar jaar terug kwakkelde ik met mijn gezondheid. Ik was vaak moe en down, had een slechte stoelgang en regelmatig buikpijn. Mijn haar was dof en de conditie van mijn huid ook niet om over naar huis te schrijven. Lang verhaal kort: niet mijn beste periode. Het lastige was alleen dat ik geen idee had waar mijn klachten vandaan kwamen. Tot ik tijdens een luie avond op de bank op een documentaire over de impact van slecht eten stuitte. Er was niets anders op televisie, dus ik bleef hangen. Eerst was ik nog sceptisch en leek het me sterk dat mijn klachten te maken hadden met mijn voedingspatroon, maar na een half uur was ik er helemaal in gezogen en zat ik op het puntje van mijn stoel.

Daarna belandde ik in een fuik en luisterde, las en keek ik alles over het belang van gezonde voeding. En dan vooral over het uitbannen van vlees, zuivel en bewerkte producten. Ik maakte er mijn missie van om zo gezond mogelijk te leven en uiteraard konden mijn man en onze drie kinderen niet achterblijven.

Uitdaging

Dat was nog best een uitdaging. Havermelk, uitsluitend volkoren producten en vleesvervangers: ze moesten er niets van hebben. Maar toen het tot ze doordrong dat mama niet van mening zou veranderen en ik nu eenmaal degene ben die kookt in huis, gaven ze morrend toe. Netjes leverden ze hun snoep in en samen haalden we de snackkasten leeg. Voor mijn man was vooral het opgeven van vlees een pijnpunt. Maar uiteindelijk is zelfs hij gezwicht voor de vegaspekjes en bietenburgers.

Van harte gaat het nog steeds niet. Als ik ze de keuze zou laten, zouden ze waarschijnlijk iets heel anders eten. Maar als we aan tafel zitten en ik zie dat er gezond eten voor hun neus staat, voel ik me apetrots. Daar heb ik maar mooi voor gezorgd.

Stiekem

Helaas wordt die trots overschaduwd door een enorm schuldgevoel, dat met de dag erger wordt. Het begon een paar maanden terug toen ik had overgewerkt. Onderweg naar huis moest ik zo nodig plassen, dat ik ben gestopt bij de eerste afrit die ik zag: een McDonald’s. Het was een uur of acht ’s avonds, ik had nog niet gegeten en de geur die uit de keuken kwam, was op dat moment de lekkerste die ik ooit had geroken.

Nog geen vijf minuten nadat ik mijn blaas had geleegd, zat ik met een Big Mac op mijn schoot in de auto. Sindsdien doe ik dat vaker. Even langs een fastfoodketen en zo’n vette bek halen, om eenmaal thuis toe te kijken hoe mijn kinderen met lange tanden een bord quinoa naar binnen werken. Inmiddels eet ik ook weleens thuis ongezond. Ik heb een plek in huis omgetoverd in een soort snackkluis. Een kastje, waarvan ik weet dat niemand behalve ik daar ooit in kijkt, zit volgepropt met chocolade, chips en snoep. Maar delen doe ik niet.

Geloofwaardigheid

Toen mijn dochter laatst voor het eerst ongesteld was en vertelde dat ze van haar vriendinnen had gehoord dat chocolade de pijn wat verzacht, gaf ik haar een reep met 98 procent cacao. Hartstikke bitter natuurlijk. Ze vond het niets. Later op de avond verorberde ik in mijn eentje een romige reep melkchocolade die ik had verstopt. Aan de ene kant vind ik dat mijn gezin de waarheid verdient, maar aan de andere kant vind ik het fijn dat zij gezond eten en hoop ik ook zelf weer van deze tijdelijke terugval af te komen. Ik weet dat ik achterbaks bezig ben, maar durf het ook niet op te biechten. Als ik dat doe, verlies ik toch al mijn geloofwaardigheid als moeder?”

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.