Vrouw/Opgebiecht
837283818
Opgebiecht

Opgebiecht

’Als ik het opnieuw mocht doen, zou ik kiezen voor geen kinderen’

In onze populaire rubriek Opgebiecht kunnen lezeressen anoniem hun verhaal delen. Deze VROUW-lezeres (moeder van drie kinderen van 16, 14 en 8) biecht op dat ze - als ze alles opnieuw zou mogen doen - niet meer aan kinderen zou beginnen. „Ik vind opvoeden gewoon erg zwaar.”

Begrijp me niet vekeerd: ik houd zielsveel van mijn kinderen. Maar ik heb er ook mijn handen aan vol. Ik had me gerealiseerd dat als ik eenmaal kinderen zou hebben, het gedaan zou zijn met de rust en met maar doen en laten wat ik wilde. Maar dat het zóveel tijd en vooral energie zou kosten had ik niet verwacht. Het lijkt alsof mijn hele leven om de kinderen draait en er nooit meer een moment is waarop ik heerlijk tot rust kan komen en kan genieten van het leven, alleen of met mijn partner.

Rugzakje

Mijn jongste kind (8) heeft ’een rugzakje’. Hierdoor heeft hij altijd de meeste aandacht nodig, omdat hij overal hulp bij nodig heeft. Hij is autistisch en heeft tevens een vorm van Asperger. En hij heeft met veel dingen meer begeleiding nodig. Het kostte hem bijvoorbeeld erg lang voordat hij naar school durfde. Hij wilde nooit lang weg zijn van mij en als hij eenmaal doorhad dat ik niet meer achter het raam van het klaslokaal stond te kijken, begon hij te huilen en te gillen dat ik moest terugkomen.

Inmiddels gaat hij al minstens anderhalf jaar niet meer naar school, dus ook al niet vóór corona. Op school gaven ze aan dat ze hem niet kunnen bieden wat hij nodig heeft; hij heeft meer begeleiding nodig, meer één op één tijd. Begin 2020 waren we daarom opzoek naar een goede speciaal onderwijs-school. We waren zelfs bereid om te verhuizen, om ons hele leven om te gooien. Niet dat ik wilde stoppen met mijn parttimebaan. Maar ja, alles voor je kind. Helaas maar toch stiekem ook wel een beetje gelukkig, gooide corona roet in het eten. Daardoor wonen we nog waar we wonen. Wel moest ik nóg minder uren gaan werken, omdat hij al mijn tijd nodig heeft voor thuisonderwijs.

Butler

Ik heb sinds ik moeder ben het gevoel alsof ik bij iemand in dienst ben. Alsof ik een butler ben, die alles doet wat het kind vraagt. Van schoonmaken tot koken, van spelen tot opruimen. Het houdt maar niet op! En dan gaan ze ook nog zeuren dat dingen niet goed zijn; het eten is niet lekker, ik heb geen zin om te zwemmen, waarom moet ik met mijn broertje spelen, ik wil gamen... Alleen al dat gamen is een ding op zich: elke keer zitten ze maar op dat toestel op mensen te schieten. Ik vind het niet verantwoord dat een kind (mijn middelste is 14) al bezig is met geweld. Maar als ik zeg dat het voor vandaag genoeg is, krijg ik ook nog eens een grote mond.

Samengevat: ik vind opvoeden gewoon erg zwaar. Mijn oudste twee zijn pubers van 16 en 14, dus ze kunnen inmiddels redelijk voor zichzelf zorgen. Maar ook zij hadden hun problemen ’onderweg’. Ik heb eigenlijk altijd wel het gevoel gehad alsof ik het nooit goed deed. Alsof alles wat ik deed en wilde averechts werkte. En wat ik óók merk, is dat de huidige jeugd geen respect voor ouders meer heeft. Door al die social media en dat onderlinge gedrag maak ik me echt zorgen over de generatie van mijn kinderen. Wat gaat er met ze gebeuren…? Ik zou ze nu voor geen goud meer kwijt willen, maar als ik alles opnieuw mocht doen, zou ik kiezen voor geen kinderen. Sorry.

Deze rubriek is gebaseerd op waargebeurde verhalen.

Maak jij iets bijzonders mee en wil je dat met ons delen?

Stuur dan een berichtje.