Nieuws/Vrouw
845442
Vrouw

Internationale Vrouwendag | Open brief

'Vandaag ben ik dankbaar'

 ‘Acht maart is het vrouwendag!’ werd er maandag tijdens de vergadering op de VROUW redactie geroepen. 'Wat gaan we doen?' ‘Brieven schrijven,’ oppert redacteur Marjolein – 'mega-feminist' – Hurkmans. Alle ogen richtten zich op mij: wat zou het interessant zijn als ook ik, 20 jarige benjamin van de redactie, eens mijn licht zou laten schijnen over feminisme. Want leeft dat eigenlijk nog wel onder mijn leeftijdsgenoten of is het F-woord iets van voor mijn tijd?

Waar het vroeger groots nieuws was dat Aletta Jacobs als eerste Nederlandse vrouw mocht studeren aan een universiteit, is dat nu geen voorpaginanieuws meer. Nee, uit onderzoek blijkt zelfs dat vrouwen steeds vaker hoger opgeleid zijn dan mannen. Goed nieuws voor de vrouwenrechtenbeweging, zou je denken.

Ik heb de havo afgerond en ben begonnen aan mijn laatste jaar op het HBO. Ik streef naar een mooie baan waarin ik vooral mijn passie voor schrijven kwijt kan. Of ik evenveel betaald zal krijgen als mijn mannelijke collega's? Heel eerlijk? Daar heb ik (en met mij ontzettend veel vrouwelijke medestudenten) eigenlijk niet over nagedacht.

Toch heb ik vanuit huis altijd meegekregen dat je hard moet werken als je financieel onafhankelijk wilt zijn. Net als mijn vier broers begon ik op mijn dertiende al met het lopen van een krantenwijk. Daarna nog een baantje in de plaatselijke snackbar en in een buurtwinkeltje. Soms maakte ik dagen van tien tot wel twaalf uur. Klagen deed ik nooit. Want wat heeft dat voor nut? 'Heb je ergens over te klagen, pak het probleem dan aan en blijf er niet tegenaan schoppen', werd mij met de paplepel ingegoten.

En dat is wat de feministen in de negentiende en twintigste eeuw deden. Ze zochten elkaar op en gingen de straat op. Samen gingen ze de strijd aan met de politiek en met een ieder die gelijkwaardigheid afdeed als een onbelangrijk probleem. Het kiesrecht, seksuele- en financiële mogelijkheden voor vrouwen werden onder handen genomen. Nu kan ik me daar weinig meer bij voorstellen. Op mijn achttiende verjaardag kreeg ik – uiteraard - dezelfde verjaardagskaart als mijn broer: ‘Gefeliciteerd, eindelijk volwassen! Nu mag je autorijden, je eigen verzekeringen afsluiten én stemmen… Maar doe dat wel wijs.’

18 maart zal ik met opgeheven kin naar de stembus lopen en terwijl ik met het rode potlood een mooi kruisje zet, zal ik dankbaar terugdenken aan alle strijdende vrouwen van toen. Dankbaar dat ik een HBO opleiding kan volgen, dankbaar dat ik op eigen benen sta en zelf beslissingen mag nemen, en dankbaar dat ik voor mijn eigen inkomen kan zorgen hier op de redactie met vrolijke en gezellige collega’s. Acht maart is voor mij de dag om dankbaar te zijn.

Corina Boiten